โรงเตี๊ยมมังกรซ่อนพยัคฆ์

"ไวน์ชามนี้... รสชาติฝาดเฝื่อนคล้ายกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท" เสียงทุ้มต่ำดั่งหินผาบดเบียดกันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในโรงเตี๊ยมมังกรซ่อนพยัคฆ์ ไป๋หลางปรายตาไปยังจอกสุราชั้นดีในมือ เรียวนิ้วแกร่งหมุนวนจอกกระเบื้องเคลือบช้าๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างไร้วิญญาณสามร่างที่ฟุบอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า บรรยากาศยามวิกาลภายในโรงเตี๊ยมร้างผู้คน มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันพฤกษาที่ไหววูบตามสายลมราตรีที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า มู่หรงเสวี่ย ที่นั่งอยู่เคียงข้างในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะโปรยปราย นางมิได้แตะต้องสุภาพหรืออาหารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย ปลายกระบี่วิเศษ 'เหมันต์นิรันดร์' ที่เหน็บไว้ข้างกายส่งไอเย็นยะเยือกออกมาจางๆ สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืนจนเกิดประกายสีครามระยิบระยับ ดวงตางามล้ำลึกดั่งหุบเขาเซียนกวาดมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง นางย่อมรู้ดีว่าความเงียบสงบนี้เป็นเพียงภาพลวงตา ก่อนพายุโลหิตจะโหมกระหน่ำ "พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้สามลมหายใจ" มู่หรงเสวี่ยกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยพลังปราณอันเยือกเย็นที่กดดันให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายส่วน "ช้าหรือเร็วกว่านี้... ก็ล้วนต้องมาตายที่นี่อยู่ดี" ไป๋หลางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจับจ้องไปยังความมืดมิดนอกกรอบประตูไม้ ชั่วพริบตานั้นเอง— *เปรี้ยง!* บานประตูไม้หนาทึบพังทลายเป็นจุลเศษเสี้ยว ร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายหัวกะโหลกโลหิตพุ่งทะยานเข้ามาดุจฝูงพญาอินทรีโฉบเหยื่อ ไอสังหารสีดำทะมึนแผ่ซ่านปกคลุมทั่วบริเวณจนอากาศแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง พวกมันคือมือสังหารระดับอภินิหารจาก 'สำนักมารโลหิตทมิฬ' มือพลองและกระบี่อาบยาพิษนับสิบเล่มพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขานั่งอยู่โดยไร้ซึ่งการเจรจา "ระวังตัวด้วยนะเสวี่ยเอ๋อร์" ไป๋หลางเอ่ยสั้นๆ แต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยอันลึกซึ้ง ร่างของชายหนุ่มไหววูบราวกระแสลมปราณ *ชิ้ง!* เสียงกระบี่ออกจากฝักดังกังวานบาดแก้วหู ราวกับเสียงคำรามของมังกรนิทราที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ประกายกระบี่สีครามเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิดในโรงเตี๊ยม ดุจดั่งดาราตกที่แหวกลงมาจากสรวงสวรรค์ วิชา 'กระบี่เก้าสวรรค์ไร้พ่าย' ถูกปลดปล่อยออกมาในรัศมีสามเชือก ร่างของมือสังหารแถวหน้าที่พุ่งเข้ามาถูกคลื่นพลังกระบี่เฉือนร่างขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว โลหิตสีดำสาดกระเซ็นย้อมพื้นไม้สีเข้มจนกลายเป็นสีแดงฉาน ทว่า มือสังหารกลุ่มนี้หาใช่เศษสวะทั่วไปไม่ หัวหน้ามือสังหาร ร่างสูงใหญ่กำยำสวมหน้ากากยักษ์ทมิฬ แผ่ซ่านพลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ มันคำรามลั่น ประทับฝ่ามือคู่สีโลหิตเข้าใส่แผ่นหลังของไป๋หลางด้วยความเร็วระดับสายฟ้าแลบ "ระวัง! ฝ่ามือสูญวิญญาณโลหิต!" มู่หรงเสวี่ยเอيเตือน พร้อมกับที่นางวาดมือออกไป กระบี่เหมันต์นิรันดร์พุ่งทะยานออกจากฝัก สร้างม่านน้ำแข็งหนาทึบขวางกั้นการโจมตีเอาไว้ได้ทันท่วงที *ตูม!* แรงปะทะระหว่างปราณมารและปราณเซียนแผ่ขยายออกไปจนหลังคาโรงเตี๊ยมกระเบื้องแตกกระจาย เศษไม้และฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่ว ไป๋หลางพลิกตัวกลางอากาศอย่างงดงาม นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามด้วยพลังเนตรสวรรค์ ปราณกระบี่ในร่างระเบิดออกอย่างไร้ขีดจำกัด แรงกดดันจากวิถีกระบี่ของเขาทำเอาหัวหน้ามือสังหารหน้ากากยักษ์ถึงกับใบหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปสามก้าวอย่างไม่เชื่อสายตา "เจ้า... เจ้าไม่ใช่แค่มือกระบี่สำนักล่างธรรมดา! ฝ่ายข่าวกรองบอกว่าเจ้าเป็นเพียงขยะไร้ค่า เหตุใดพลังปราณกระบี่ของเจ้าจึงน่ากลัวปานนี้!" หัวหน้ามือสังหารแผדเสียงคำรามด้วยความหวาดกลัว ไป๋หลางก้าวเดินช้าๆ เข้าหาอีกฝ่าย ปลายกระบี่ลากไปกับพื้นไม้เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ข่าวกรองของพวกเจ้ามักช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ... และก้าวสุดท้ายนั้น คือความตาย" ก่อนที่คมกระบี่จะปลิดชีพหัวหน้ามือสังหาร พลันเกิดเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังสะท้อนก้องมาจากห้วงมิติเบื้องบน ราวกับเสียงของปีศาจจากขุมนรกที่เจ็ด "ฮ่าๆๆๆ... ไป๋หลาง ช่างองอาจสมคำร่ำลือเสียนี่กระไร แต่..." สิ้นเสียงนั้น มิติเบื้องหน้าพวกเขาก็ฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ร่างในชุดคลุมสีทองอร่ามปักลายอัคคีสวรรค์ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติอย่างช้าๆ กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของผู้นำปริศนานี้ ทำเอาลมหายใจของมู่หรงเสวี่ยถึงกับสะดุดลงทันที เพราะมันคือพลังของยอดฝีมือขอบเขตเซียนแท้จริง! "คารวะ... ศิษย์พี่ใหญ่แห่งตำหนักกระบี่เมฆา เจ้าสำนักผู้สูงส่งส่งตัวท่านมาเป็นผู้เก็บกวาดเองเชียวหรือนี่?" ไป๋หลางหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาจางหายไป เหลือเพียงจิตสังหารอันเข้มข้นที่พุ่งทะยานเสียดฟ้า ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันเสมอนะครับ