มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงยุทธภพ

โลหิตยังไม่ทันเย็นชืดบนคมกระบี่ มู่หรงเสวี่ยก็สะบัดชายแขนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ ดุจดั่งเซียนสวรรค์ผู้ไม่แปดเปื้อนธุลีโลกีย์ กลิ่นอายความเย็นเยือกของน้ำค้างแข็งแผ่ซ่านออกไปสามลี้ บดบังรัศมิสังหารของกลุ่มมือสังหารพรรคโลหิตทมิฬให้สลายกลายเป็นละอองน้ำในชั่วพริบตา "พวกมันส่งคนมาเป็นชุดที่สามแล้ว... ดูท่าทางว่าทางเมืองหลวงยุทธภพคงร้อนรุ่มยิ่งกว่าเตาหลอมโอสถเสียแล้วกระมัง" เสียงหวานใสราวกับหยกกระทบกันเอ่ยขึ้น แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาจนบาดลึกเข้ากระดูกดำ นางปรายตามองซากศพเบื้องล่างด้วยหางตา ก่อนจะหันมาประสานสายตากับบุรุษผู้ยืนสงรนอยู่เบื้องหน้า ไป๋หลางเก็บกระบี่ไร้ลักษณ์เข้าฝัก ช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียง 'คลิก' เบาๆ ดังขึ้นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ดวงตาคมกริบของเขาดุจดั่งเหยี่ยวสวรรค์ที่มองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้แห่งฟ้าดิน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "ร้อนรุ่มยิ่งดียิ่งนัก..." ไป๋หลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง > "สถานที่ใดผู้คนพลุกพล่าน สถานที่นั้นย่อมมีเรื่องราวให้ชำระสะสางมากเป็นเงาตามตัว ผู้อาวุโสจ้าวแห่งสำนักกระบี่เมฆาคงคิดว่า การส่งสุนัขรับใช้เหล่านี้มาขัดขวางการเดินทางของข้า จะสามารถซื้อเวลาให้มันนั่งบัลลังก์เจ้าสำนักใหญ่ได้อย่างเป็นสุขกระนั้นหรือ?" มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ประดุจดอกเหมันต์ลอยละล่องเข้าจมูก นางยื่นมือเรียวงามดั่งหยกขาวออกไปจัดปกเสื้อให้อย่างเบามือ แม้ภายนอกนางจะดูเยชาเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี แต่ยามที่อยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้นี้ แววตาของนางกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "ท่านพี่ระวังตัวด้วย สำนักใหญ่ทั้งเจ็ดต่างเคลื่อนไหว ข่าวคราวล่าสุดระบุว่า สำนักกระบี่เมฆาจับมือกับพรรคอัคคีผลาญสวรรค์ ประกาศล่าค่าหัวท่านทั่วทั้งยุทธภพแล้ว" ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามต่ำลึกดังกึกก้องมาจากหุบเขาลึกเบื้องหลัง เงาร่างสีดำมหึมาพุ่งทะยานแหวกมฆาสีครามลงมาประชิดพื้น ดินฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนอากาศแทบหยุดนิ่ง *โฮกกกกก—!* สัตว์อสูรคู่กายของไป๋หลาง— 'พยัคฆ์อัคคีเกล็ดมังกร' ส่งเสียงคำรามสะท้านฟ้า มันคืออสูรบรรพกาลขั้นกำเนิดวิญญาณ ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงฉานดุจโลหิต ดวงตากลมโตสีทองส่องประกายสติปัญญาอันล้ำลึก มันย่อกายลงหมอบแทบเท้าของไป๋หลางอย่างสัตย์ซื่อ พร้อมกับส่งกระแสจิตสื่อสารมายังผู้เป็นนาย *[นายท่าน ทางข้างหน้าถูกปิดตายด้วยค่ายกลกระบี่เก้าสวรรค์ของสำนักกระบี่เมฆา เกรงว่าพวกมันดักรอเราอยู่ที่เขตแดนเชื่อมต่อเมืองหลวงแล้ว]* ไป๋หลางลูบศีรษะของพยัคฆ์อัคคีเกล็ดมังกรอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงกระแสปราณดุร้ายที่ไหลเวียนอยู่ในตัวมัน เขายืดกายขึ้นตรง สง่างามดุจกระบี่คมที่ชักออกจากฝัก ท้องฟ้าเบื้องบนพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารที่ระเบิดออกมาจากร่างของเขา "ปิดตายงั้นหรือ?" ไป๋หลางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาทอประกายคมกล้าทะลวงทะลุเมฆหมอก > "พวกมันคงคิดว่า ข้าคือไป๋หลางศิษย์สำนักล่างผู้อ่อนแอคนเดิมที่พวกมันเคยเหยียบย่ำเมื่อชาติก่อนกระมัง ดีงาม... ในเมื่อพวกมันอยากต้อนรับข้าด้วยค่ายกลกระบี่นัก ข้าก็จะใช้กระบวนท่าเดียว ทลายมันให้สิ้นซากเป็นรอยด่างพร้อยไปชั่วนิรันดร์!" มู่หรงเสวี่ยมิได้เอ่ยคัดค้าน นางเพียงแต่ชักกระบี่ประจำกายออกมา แสงสีฟ้าครามเจิดจรัสสะท้อนกับหยาดน้ำค้างบนใบไม้ รัศมีปราณเซียนแผ่ขยายออกปกป้องคุ้มครองรอบกาย นางแย้มยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี "ไม่ว่าหลุมพรางเบื้องหน้าจะลึกล้ำเพียงใด หากเป็นวิถีกระบี่ที่ท่านเลือกเดิน ต่อให้ต้องพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ข้า... มู่หรงเสวี่ย ก็จะเคียงข้างท่านไปจนถึงจุดสูงสุดของยุทธภพ" ไป๋หลางหันไปสบตากับนาง แววตาคู่นั้นสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ ทั้งสองก้าวขึ้นสู่หลังพยัคฆ์อัคคีเกล็ดมังกรพร้อมกัน สัตว์อสูรส่งเสียงคำรามก้องฟ้า ทะยานร่างพุ่งตรงไปยังทิศทางของ "เมืองหลวงยุทธภพ" ศูนย์กลางแห่งอำนาจและการนองเลือดที่รอคอยการชำระแค้นอย่างเต็มประดา ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาดุจห่ากระสุน มุ่งหน้าสู่ดินแดนที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการหักหลัง ทว่าในวินาทีที่พยัคฆ์อัคคีพุ่งทะลุผ่านม่านหมอกเขตแดนชั้นนอก ท้องฟ้าเบื้องหน้ากลับปรากฏเสาแสงสีทองพุ่งเสียดฟ้า ขัดขวางเส้นทางของพวกเขาไว้ และบนยอดเสาแสงนั้นเอง—เงาร่างของบุคคลในชุดคลุมสีทองลายมฆาปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วผืนป่า *"ไป๋หลาง... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าจะรอดพ้นเงื้อมมือของสำนักกระบี่เมฆามาได้? เงาหัวของเจ้า... วันนี้ต้องฝังไว้ ณ ที่แห่งนี้!"* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันเสมอนะครับ