กระบี่เดียวสยบมือสังหาร

คมกระบี่สะท้อนแสงจันทร์สีโลหิต ทาบทับลงบนรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของมือสังหารเงาทมิฬ เจตంటฆ่าฟันแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น "ไป๋หลาง... วันนี้คือวันตายของเจ้า ต่อให้มีสิบปีกระบี่หนุนหลัง ก็ไม่อาจช่วยให้เจ้ารอดเงื้อมมือของสำนักกระบี่เมฆาไปได้!" เสียงของเงาดำผู้หนึ่งดังขึ้น ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น มันคือหนึ่งในมือสังหารมือฉกาจที่ผู้อาวุโสจ้าวส่งมาเพื่อขจัดเสี้ยนหนามเช่นเขาให้สิ้นซากในคืนเดือนมืดนี้ ภายในศาลร้างอายุกว่าร้อยปี ฝุ่นผงที่ลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศราวกับถูกแช่แข็งด้วยแรงกดดันมหาศาล มู่หรงเสวี่ยยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังนางเซียนผู้สูงส่งดุจภาพวาดพู่กันจีน ปลายกระบวนท่าของนางยังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าแววตาคู่คมกลับปรากฏประกายเยียบเย็น นางไม่ได้ขยับกายแม้แต่น้อย เพราะนางเชื่อมั่น... ในวิถีกระบี่ของบุรุษผู้นี้ ไป๋หลางยังคงยืนไขว่ห้าง หลับตาลงข้างหนึ่ง ราวกับไม่เห็นศัตรูฉกาจนับสิบชีวิตที่ล้อมกรอบเข้ามา อาภรณ์สีขาวสะอาดสะอ้านของเขาพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ดุจดั่งสายน้ำที่ไหลเอื่อยแต่ทรงพลังยิ่งยวด "หึ... ผู้อาวุโสจ้าวนี่ช่างสิ้นคิดนัก ส่งสุนัขรับใช้เช่นพวกเจ้ามาเป็นปุ๋ยให้ผืนดินเสียเปล่า" ไป๋หลางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง มือสังหารผู้นั้นหน้าเปลี่ยนสีด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราณกระบี่ในมือระเบิดออกเป็นวงกว้าง พร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ ประกายกระบี่นับร้อยสายถักทอเป็นตาข่ายมรณะ หวังบดขยี้ร่างของไป๋หลางให้แหลกเป็นจุลในคราเดียว ทว่า... ไป๋หลางกลับมิได้ขยับเท้าเลยแม้แต่ก้าวเดียว! ร่างของเขายังคงปักหลักนิ่งสนิท ราวกับรากไม้โบราณที่หยั่งลึกลงไปในปฐพี ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับลืมโพลงขึ้นในพริบตา ประกายแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งวาบผ่านนัยน์ตาคู่นั้น เคล็ดวิชา ‘กระบี่ไร้ลักษณ์’ ถูกขับเคลื่อนด้วยพลังปราณดั้งเดิมแห่งมหาเทพกระบี่ที่หลับใหล *ฟึบ!* เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ไหว ทว่ากลับสร้างความสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงจิตวิญญาณ ไป๋หลางเพียงแค่ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางประสานกันเป็นดัชนีกระบี่ ชี้ตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีเสียงกระทบกันของคมเหล็ก ไม่มีร่องรอยของกระบวนท่าที่ซับซ้อน มีเพียง... เส้นแสงสีเงินยวดยวงสายหนึ่งที่พาดผ่านความมืดอย่างเชื่องช้า ทว่าเฉียบคมจนสามารถผ่าสายลมและห้วงเวลาออกเป็นสองเสี่ยง มือสังหารที่พุ่งเข้ามาถึงตัวหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ร่างกายของมันแข็งทื่อ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เส้นด้ายแห่งชีวิตขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่รอยแยกบางๆ จะปรากฏขึ้นบริเวณลำคอ และร่างของมือสังหารอันดับหนึ่งก็แยกออกเป็นสองส่วนล้มลงจมกองเลือดอย่างไร้เสียงร้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมศาลร้างทันที มือสังหารที่เหลืออีกเก้าคนต่างถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด พวกมันไม่อาจทำความเข้าใจได้เลยว่า สหายผู้ฝึกฝนวิชาปราณขั้นสูงถูกสังหารไปได้อย่างไร ในเมื่อเป้าหมายมิได้ขยับเท้าก้าวออกไปแม้แต่น้อย! "วิชา... วิชาอะไรกัน..." มือสังหารผู้รอดชีวิตคนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นเครือ คมกระบี่ในมือสั่นระริกจนแทบประคองไว้ไม่ไหว มู่หรงเสวี่ยที่มองดูเหตุการณ์ทั้งหมด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง งดงามตรึงใจราวกับดอกเหมืองที่ผลิบานกลางหิมะโปรย นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการกวาดล้างครั้งใหญ่เท่านั้น ไป๋หลางค่อยๆ ลดมือลง ปรายตามองซากศพเบื้องหน้าด้วยแววตาไร้ความรู้สึก เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อปิดฉากค่ำคืนนี้ ทว่า... ทันใดนั้นเอง ท้องนภาด้านนอกที่เคยเงียบสงบกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม เมฆหมอกดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์ แรงกดดันระดับมหาเทพแผ่ซ่านลงมาปกคลุมทั่วบริเวณ จนศาลร้างสั่นสะเทือนเสมือนแผ่นดินไหว เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นบนยอดหลังคารabศาลร้างอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ดังก้องกังวานไปทั่วทิศทาง "ฮ่าๆๆ... ไป๋หลาง เจ้าคิดว่ากำจัดสุนัขพวกนี้แล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของสำนักกระบี่เมฆาได้เช่นนั้นรึ? น่าเสียดาย... ที่วันนี้ คนที่จะต้องดับสูญมิใช่แค่พวกมัน แต่เป็นตัวเจ้า... และนังปีศาจสาวข้างกายเจ้าต่างหาก!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันเสมอนะครับ