รสชาติของเหล็กกล้าและเลือด

รสจูบนั้นไม่ใช่การทักทาย แต่มันคือการประกาศอาณาเขต กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นเหล้าเบอร์บอนเข้มข้นเจือจางอยู่ในโพรงปาก รสชาติที่อคินไม่เคยปรารถนาจะลิ้มลอง ทว่าเวลานี้มันกลับรุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ปลายลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวพัน บดขยี้อย่างไร้ความปรานี จนแพทย์หนุ่มผู้เยือกเย็นรู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าของเลือดจางๆ ที่ซึมออกมาจากริมฝีปากที่ถูกขบเม้มอย่างหนักหน่วง อคินพยายามเบือนหน้าหนี ทว่ามือหนาของเพลิงกัลป์กลับตรึงท้ายทอยของเขาไว้มั่น นิ้วแกร่งจิกเข้ากับเส้นผมสีดำสนิทราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของแพทย์หนุ่มถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบของเซฟเฮาส์ แรงปะทะทำให้ลมหายใจสะดุด "อื้อ..." เสียงครางประท้วงเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อวงแขนอีกข้างของมาเฟียหนุ่มโอบรัดเอวสอบของเขาเข้ามาแนบชิด จนหน้าอกแผงด้วยกล้ามเนื้อแกร่งบดเบียดเข้ากับร่างของเขาอย่างไร้ช่องว่าง เพลิงกัลป์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้อคินได้กอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่ามองสำรวจใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธและแรงอารมณ์ ริมฝีปากบวมเจ่อและเปียกชื้น สติของศัลยแพทย์หนุ่มกระเจิงไปชั่วขณะ แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกลับพุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง..." อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมเขาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ ทว่ามันกลับมั่นคงราวกำแพงหิน "ผมเป็นหมอ ไม่ใช่เครื่องมือระบายอารมณ์ของมาเฟียอย่างคุณ!" เพลิงกัลป์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสาก "หมอ... หรือนักบุญกันแน่ครับ คุณหมออคิน" เพลิงกัลป์กระซิบชิดริมหู เสียงนั้นแหบพร่าและเย้ายวน "จรรยาบรรณที่คอยค้ำคอคุณอยู่น่ะ มันช่วยครอบครัวของคุณให้พ้นคุกได้หรือเปล่าล่ะ หรือต้องรอให้ผมยื่นมือเข้าไปช่วย ถึงตอนนั้น... คุณถึงจะยอมจำนนต่อผมอย่างเต็มใจ" ราวกับถูกเข็มพิษแทงเข้าที่จุดตาย ร่างของอคินชะงักงือก ความลับ... ความลับที่เขาพยายามปกปิดด้วยเกราะอันเยือกเย็นมาตลอดนับปี ถูกเพลิงกัลป์ขุดคุ้ยขึ้นมาขู่ขวัญได้อย่างง่ายดาย คดีความของมารดาที่ถูกยัดข้อหาทุจริตจนล้มป่วย และน้องสาวที่กำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ ทั้งหมดนั่นอยู่ในกำมือของชายหนุ่มตรงหน้า... ผู้ชายที่อันตรายที่สุดในเมืองหลวง "คุณ..." อคินกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความเคียดแค้นผสมความหวาดกลัว "คุณมันสารเลว" "หยาบคายจังนะครับ ทั้งที่ผมกำลังเสนอทางรอดให้คุณแท้ๆ" เพลิงกัลป์เลื่อนมือลงมาต่ำ บีบเค้นสะโพกมนภายใต้กางเกงสแลคเนื้อดีอย่างถือวิสาสะ แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนอคินต้องสูดปากครางฮือด้วยความเจ็บแปลบปนความรู้สึกวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในท้องน้อยอย่างน่าละอาย "ทางเลือกมีแค่สองทาง... จะรักษาไอ้สารเลวที่นอนใกล้ตายอยู่บนเตียงนั่นแล้วรอรับกระสุนจากผม หรือจะถอดเสื้อกาวน์นี่ทิ้ง แล้วมาเป็น 'ของผม' เพื่อแลกกับอิสรภาพของครอบครัวคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสลัว มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ อคินก้มมองมือของตนเอง—มือที่เคยช่วยชีวิตคนมานับร้อย มือที่สะอาดสะอ้านและยึดมั่นในจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพแพทย์ แต่วันนี้... มือคู่นี้กำลังสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความพ่ายแพ้ต่ออำนาจมืดที่บีบคั้นจนมุม "ถ้าผมช่วยมันรอด..." อคินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย แววตาของศัลยแพทย์หนุ่มเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด "คุณจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณจะรักษาคำพูด" เพลิงกัลป์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจและอำนาจเหนือกว่า "คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้นครับหมอ... หน้าที่ของคุณตอนนี้มีแค่การรักษาชีวิตมันให้รอด จนกว่าผมจะสอบปากคำมันเสร็จ แล้วหลังจากนั้น... ร่างกายนี้ เตียงนี้ และทุกตารางนิ้วของคุณ จะเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว" พูดจบ เพลิงกัลป์ก็ผละกายออกเล็กน้อย คว้าปืนพกสีดำสนิทจากสายคาดไหล่ออกมา วางกระแทกลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ก่อนจะปลดเซฟแล้วดันปากกระบอกเหล็กเย็นเฉียบมาจ่อเข้าที่ขมับด้านซ้ายของอคินโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "เริ่มลงมือได้แล้วครับคุณหมอ... ชีวิตไอ้สารเลวบนเตียง แลกกับกระสุนนัดนี้ เลือกว่าจะให้มันตายคาเตียง หรือจะให้มันตายด้วยน้ำมือผม" อคินมองปืนที่จ่อหัวสลับกับใบหน้าไร้ความปรานีของมาเฟียหนุ่ม หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังจนขนลุกชัน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปหยิบกล่องเครื่องมือแพทย์บนโต๊ะ แสงไฟนีออนสีนวลส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ อคินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยที่มีร่างของสมุนมือขวาของเพลิงกัลป์นอนหายใจรวยรินอยู่ ทว่า ในวินาทีที่อคินเอื้อมมือไปหยิบมีดผ่าตัดขนาดเล็กขึ้นมาเตรียมกรีดเปิดแผลเพื่อคีบกระสุนออก เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุบประตูปังใหญ่ ตามด้วยเสียงตะโกนลั่นของลูกน้องนอกห้องที่ทำให้ทั้งห้องหยุดชะงัก "นายครับ! แย่แล้ว! ตำรวจบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดินแล้วครับ!" เพลิงกัลป์หันขวับไปทางประตูทันที แววตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองอคินที่ยืนถือมีดผ่าตัดนิ่งค้างอยู่ข้างเตียง "ดูท่าทาง... คืนนี้เราคงต้องเล่นเกมหนีตำรวจกันหน่อยแล้วล่ะครับ คุณหมอคนเก่ง" เพลิงกัลป์ยิ้มเหี้ยม พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของอคินแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนมีดในมือหลุดร่วงลงพื้น "ไม่ว่าคุณจะยอมหรือไม่... ตอนนี้คุณหนีผมไม่พ้นแล้ว!" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ และเตรียมพบกับความเร่าร้อนในตอนต่อไปได้เลยครับ