ห้องผ่าตัดหมายเลขศูนย์

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนกับกลิ่นฝนชื้นแฉะในยามวิกาล คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของนายแพทย์อคินให้ตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านความมืดของเบาะหลังรถยุโรปคันหรูที่กระจกทุกบานถูกติดฟิล์มกรองแสงดำสนิท มือเรียวยาวที่ผ่านการช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วนถูกพันธนาการไว้ด้วยเคเบิลไทร์พลาสติกเนื้อเหนียวแน่นหนาที่ข้อมือ ข้อศอกถูกกดล็อกด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองนาย สัมผัสเย็นเยียบของกระบอกปืนเหล็กกล้าที่จ่ออยู่ตรงข้ามขมับขวา ไม่ได้ทำให้ศัลยแพทย์หนุ่มผู้เยือกเย็นแสดงอาการตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย มีเพียงกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน และลมหายใจอุ่นร้อนที่พ่นออกมาด้วยความอดกลั้น "พวกคุณพาผมมาที่ไหน และใครเป็นคนสั่ง" อคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดและแฝงไว้ด้วยแรงกดดันในฐานะผู้ควบคุมชีวิตคนไข้บนเตียงผ่าตัดมาตลอดหลายปี ไม่มีคำตอบใดเล็ดลอดออกมาจากปากของชายชุดดำทั้งสอง ความเงียบภายในรถคันโตน่าอึดอัดเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติ รถเบนซ์สีดำสนิทเลี้ยวหักศอกเข้ามายังพื้นที่รกร้างห่างไกลจากตัวเมือง ก่อนจะจอดสนิทหน้าโกดังเก่าแก่ที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นเซฟเฮาส์ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม แสงไฟนีออนสีส้มสลัวสาดส่องลงมาจากเพดานสูงชัน สะท้อนเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ประตูรถถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี อคินถูกดึงกระชากลงมาบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ข้อเท้าที่สวมรองเท้าหนังราคาแพงสะดุดเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงพยุงตัวให้ยืนหยัดได้อย่างสง่างาม แววตาคู่คมตวัดมองตรงไปยังเบื้องหน้า ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปกำลังยืนไขว่ห้างพิงโต๊ะเหล็กสแตนเลสสำหรับวางเครื่องมือแพทย์ กลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยวนอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวตนของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เพลิงกัลป์... มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่กฎหมายไม่เคยแตะต้องถึงตัว และเป็นชื่อที่อคินไม่อาจลืมลงจากคดีความที่เกี่ยวข้องกับตระกูลของเขา "ยินดีต้อนรับสู่ห้องผ่าตัดหมายเลขศูนย์ครับ คุณหมออคิน" เพลิงกัลป์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเจือแววเย้ยหยัน ดวงตาคมกราบกรานสำรวจเรือนร่างสมส่วนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของแพทย์หนุ่มที่ยับย่นเล็กน้อยจากการต่อสู้ขัดขืน รอยยิ้มมุมปากของมาเฟียหนุ่มไม่ได้บ่งบอกถึงความมิตรไมตรีแม้แต่น้อย หากแต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ อคินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกรังเกียจและโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านอยู่ในอก แต่ภายใต้กรอบของความเป็นแพทย์ เขายังคงรักษาความสุขุมเอาไว้ได้เป็นอย่างดี "การลักพาตัวผมมาด้วยวิธีป่าเถื่อนแบบนี้ เพื่อแลกกับการรักษาคนไข้ มันไม่ดูป่าเถื่อนเกินไปหน่อยหรือครับ คุณเพลิงกัลป์" "วิธีที่ละมุนละไมคงใช้ไม่ได้ผลกับคนหัวรั้นอย่างคุณหรอกครับ หมออคิน" เพลิงกัลป์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ใหญ่โตและทรงพลังก้าวเข้ามาประชิดตัวศัลยแพทย์หนุ่มทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นกายเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่มผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของค่ำคืน ยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ "อีกอย่าง... คนไข้คนนี้สำคัญกับผมมาก ถ้าเขาตายในมือคุณ ความรับผิดชอบที่คุณต้องจ่ายมันคงมากกว่าแค่การเดินทางมาที่นี่หลายร้อยเท่า" เพลิงกัลป์ผผายมือไปยังเตียงผ่าตัดที่ตั้งอยู่กลางห้อง แสงไฟสปอตไลท์สีขาวสว่างจ้าส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่งที่นอนจมกองเลือดอยู่บนนั้น บาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าท้องจากการถูกกระสุนปืนเจาะทะลวงกำลังสูญเสียเลือดปริมาณมาก ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่เหลือรอด อคินหันไปมองคนไข้เบื้องหน้า สัญชาตญาณความเป็นแพทย์ถูกปลุกเร้าขึ้นมาทันที เขาลืมเรื่องความโกรธแค้นและการถูกลักพาตัวไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองประเมินสภาพร่างกายของคนไข้อย่างรวดเร็ว "เขาเสียเลือดมากเกินไป กระสุนเฉียดเส้นเลือดใหญ่ในช่องท้อง ถ้าไม่ผ่าตัดเอาออกตอนนี้ เขาตายแน่... แก้มนืดมือผมก่อนสิครับ แล้วผมจะช่วย" เพลิงกัลป์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพึงพอใจฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาพยักเพยิดให้บอดี้การ์ดจัดการปลดพันธนาการที่ข้อมือให้อคินทันที เมื่ออิสรภาพกลับคืนมา อคินไม่รอช้า เขาคว้าถุงมือยางและอุปกรณ์ฆ่าเชื้อที่เตรียมไว้บนโต๊ะมาสวมใส่ด้วยความรวดเร็วและคล่องแคล่ว แววตาที่เคยมีความเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและกดดันถึงขีดสุด เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงในห้องผ่าตัดเฉพาะกิจที่ไร้ซึ่งเสียงอื่นใดนอกจากเสียงเครื่องมือแพทย์กระทบกัน และเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของอคินที่มุ่งมั่นกับการเย็บเส้นเลือดใหญ่ให้กลับมาทำงานเป็นปกติ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้าคมคาย เสื้อเชิ้ตสีขาวชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นอก เพลิงกัลป์ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กมุมห้อง สายตาคมกริบไม่เคยละไปจากแผ่นหลังและเรียวแขนที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำของศัลยแพทย์หนุ่มเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความหลงใหลในความเด็ดเดี่ยวและทักษะอันแพรวพราวของอคินกำลังกัดกินความอดทนของเขาช้าๆ "เสร็จแล้วครับ..." อคินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ถอดถุงมือยางที่เปื้อนคราบเลือดออกแล้วโยนลงถังขยะ เขากล่าวเสียงเรียบโดยไม่หันกลับไปมองเจ้าของสถานที่ "อาการพ้นขีดอันตรายแล้ว แค่พักฟื้นและให้ยาปฏิชีวนะตามเวลา... ทีนี้ ผมคิดว่าผมควรจะกลับได้แล้วกระมังครับ" อคินหันกลับมาประจันหน้ากับเพลิงกัลป์ที่ก้าวเข้ามายืนขวางทางออกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มกดดันเข้ามาใกล้เสียจนอคินต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาของเพลิงกัลป์ยกขึ้นวางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของอคิน กักขังร่างเพรียวเอาไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์ "กลับหรือครับ?" เพลิงกัลป์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบข้างใบหูด้วยถ้อยคำที่ทำเอาอคินขนลุกชัน "คุณช่วยชีวิตคนของผมไว้ได้ยอดเยี่ยมมากครับ หมออคิน... แต่คุณยังไม่ได้ตอบแทนผมเลยนะ ที่อุตส่าห์ลงทุนพาคุณมาถึงที่นี่" อคินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและแรงดึงดูดทางอารมณ์ที่ปฏิเสธไม่ได้ มือเรียวยาวพยายามดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่เพลิงกัลป์กลับยิ่งประชิดตัวเข้าหาอย่างไร้ช่องว่าง "คุณต้องการอะไรอีก..." อคินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความไม่พอใจ เพลิงกัลป์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่เอื้อมไปจับปลายคางมนของอคินให้เงยขึ้นรับสัมผัส บังคับให้ดวงตาคู่สวยต้องสบประสานกับสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ "ผมต้องการคุณ... ทั้งตัวและหัวใจของคุณ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป" เพลิงกัลป์กระซิบเสียงพร่า พร้อมกับก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากนุ่มของอคินอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง โดยที่แพทย์หนุ่มยังไม่ทันได้เปล่งเสียงปฏิเสธใดๆ ออกมา... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอนะครับ