พันธะชั่วคราว

เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวานในความมืด พร้อมกับแรงกระชากที่ส่งผลให้ร่างโปร่งของศัลยแพทย์หนุ่มเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของค่ำคืนนี้โชยปะทะนาสิก ทว่าสิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดคือแรงบีบเคล้นที่ข้อมือ ซึ่งกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยพุ่งตรงสู่สมองของอคิน "ปล่อยผม... เพลิงกัลป์!" อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมฉายแววตื่นตระหนกปนความโกรธขึงที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง เพลิงกัลป์ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับออกแรงรวบเอวบางเข้ามาชิดแนบเนื้อยิ่งขึ้น จนอคินรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักหน่วงและทรงพลังภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม นิ้วแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นไล้กรอบหน้าเรียวอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของแพทย์หนุ่ม คล้ายกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใน "ผมไม่ได้จับคุณมาเพื่อเป็นจำเลยหรอกนะครับ, หมออคิน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู "แต่ผมกำลังยื่นข้อเสนอที่คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธต่างหาก" เพลิงกัลป์ผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสบตา รอยยิ้มมุมปากของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของผู้กุมชัยชนะที่รู้จุดอ่อนของเหยื่อดีที่สุด "หนี้สินกองโตที่พี่ชายของคุณก่อไว้, คดีความที่กำลังจะทำให้แม่ของคุณต้องถูกฟ้องร้องยึดบ้านหลังสุดท้าย... คิดว่าเงินเดือนหมอผ่าตัดธรรมดาๆ จะเคลียร์มันได้ภายในกี่ปีกันครับ?" คำพูดนั้นราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนแผลสด อคินชะงักกึก ลลมหายใจสะดุดกُر ภาพรอยยิ้มอ่อนโยนและแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของมารดาผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ผู้หญิงที่เป็นดั่งดวงใจ ผู้ซึ่งไม่เคยรู้เลยว่าลูกชายคนเล็กต้องแลกอะไรมาบ้างเพื่อให้ท่านได้นอนหลับอย่างสงบสุขบนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาลเอกชน "คุณ... รู้เรื่องนี้ได้ยังไง" อคินถามเสียงสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อำนาจของผมมีมากพอที่จะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนที่ผมสนใจ... และยิ่งเป็นคุณ ผมยิ่งต้องรู้ให้ละเอียด" เพลิงกัลป์ยิ้มเหี้ยม มือหนาเลื่อนลงมาบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นบังคับสบตา "ตกลงเป็นหมอประจำตัวให้ผม คอยดูแลบาดแผล และเก็บความลับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเซฟเฮาส์หลังนี้... แลกกับการที่ผมจะเคลียร์หนี้ทั้งหมด และจัดหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับโลกมารักษาอาการป่วยของแม่คุณ รวมถึงความปลอดภัยที่ไร้รอยขีดข่วนของครอบครัวคุณด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายกระทบกระจกด้านนอก อคินเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ทางเลือกมีเพียงสองทาง หนึ่งคือดึงดันใช้ศักดิ์ศรีแล้วปล่อยให้ครอบครัวพังทลาย สองคือยอมก้มหัวให้ปีศาจตนนี้เพื่อแลกกับความอยู่รอดของคนที่เขารัก ศักดิ์ศรีกินไม่ได้... และเขารู้ดีว่าเพลิงกัลป์ไม่ใช่คนที่จะยอมรับคำปฏิเสธ "ถ้าผมตกลง..." อคินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อกลืนความขื่นขมลงคอ ก่อนจะลืมตาขึ้นเผชิญหน้ากับความจริง "คุณสัญญาว่าจะไม่แตะต้องครอบครัวผมเด็ดขาด" "คนอย่างเพลิงกัลป์ พูดคำไหนคำนั้นครับ" มาเฟียหนุ่มตอบรับทันที แววตาพึงพอใจฉายชัดเจนขึ้น "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณคือคนของผม... หมออคิน" ร่างสูงใหญ่ปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ทว่ายังคงยืนขวางทางก้าวเดินไว้อย่างจงใจ เพลิงกัลป์หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดไม่ยอมรับคำโต้แย้ง "จัดการเคลียร์บัญชีทั้งหมดของตระกูลอคินให้เรียบร้อยภายในคืนนี้... แล้วส่งทีมแพทย์ชุดใหญ่ไปดูแลอาการของคุณนายอคินที่โรงพยาบาล ให้การดูแลระดับวีไอพี ห้ามให้มีข้อบกพร่องแม้แต่นิดเดียว" อคินยืนมองการกระทำนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจดวงน้อยบีบรัดแน่นด้วยความโล่งอกที่ปะปนไปกับความหวาดกลัว การแลกเปลี่ยนนี้มันช่างมหาศาล และเขาก็กำลังก้าวเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยอันตรายโดยไม่มีทางหันหลังกลับ ในขณะเดียวกัน ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษอบอวลไปด้วยความเงียบสงบและกลิ่นอายของความรักความผูกพัน นางอรัญญา หญิงสูงวัยผู้เป็นมารดาของอคินกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งวัยดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อความกังวลเรื่องหนี้สินและค่ารักษาพยาบาลนับล้านที่เคยค้ำคอ ถูกปัดเป่าหายไปในพริบตาโดยคำสั่งลึกลับที่เพิ่งมาถึง ประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างของพยาบาลและเจ้าหน้าที่การแพทย์ระดับแถวหน้าหลายคนที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมเกินปกติ พวกเขาย้ายอุปกรณ์การแพทย์ทันสมัยเข้ามาติดตั้งเพิ่มเติม พร้อมทั้งปรับเปลี่ยนการดูแลให้เป็นกรณีพิเศษสุด "คุณอรัญญาครับ ทางเราได้รับคำสั่งด่วนจากผู้สนับสนุนพิเศษ ให้ทำการยกระดับการรักษาและดูแลคุณแม่ให้ดีที่สุดครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นครับ" หัวหน้าทีมแพทย์กล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ อรัญญากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง มือเหี่ยวย่นสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื้นตันใจ นางไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกทำให้หยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตา นางยกมือขึ้นกุมมือของลูกชายคนโตที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยความเหนื่อยล้ามาตลอดหลายคืน "ตะวัน... ลูกแม่... นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึง..." เสียงแหบพร่าเอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ตะวัน พี่ชายของอคิน ซึ่งมีใบหน้าถอดแบบมาจากน้องชาย นั่งนิ่งงันอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจที่เพิ่งได้รับการปลดปล่อย เขากุมมือมารดาแน่น น้ำตาของผู้ชายอกสามศอกไหลรินออกมาเงียบๆ ด้วยความตื้นตันและโล่งอกอย่างหาที่สุดไม่ได้ "แม่ครับ... เราปลอดภัยแล้วครับ" ตะวันฝืนยิ้มปลอบโยนทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ "มีคน... ยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเราแล้วครับ แม่ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไปแล้วนะ พักผ่อนให้สบายเถอะครับ" อรัญญายิ้มทั้งน้ำตา นางยกมือขึ้นลูบศีรษะของบุตรชายด้วยความรักและโล่งใจ สายใยความผูกพันของครอบครัวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเนิ่นนานอบนวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... รอยยิ้มและการรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ของครอบครัว ต้องแลกมาด้วยอิสรภาพและหัวใจของศัลยแพทย์หนุ่มผู้เป็นน้องชายที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเงาปีศาจในเซฟเฮาส์ไร้ชื่อ ตัดกลับมาที่เซฟเฮาส์กลางป่าลึก บรรยากาศตึงเครียดโรยตัวลงมาอีกระลอกเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของเพลิงกัลป์ดังขึ้น เจ้าของร่างสูงรับสาย ฟังรายงานเพียงไม่กี่วินาที มุมปากหยักลึกก็ยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ "ทุกอย่างเรียบร้อยดีตามที่คุณต้องการแล้วครับ, คุณหมอ" เพลิงกัลป์หันมามองอคินที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า อคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นคงให้กับตนเอง แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบหมดแรง แต่ศักดิ์ศรีและคำมั่นสัญญาบังคับให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ "ผมทำตามสัญญาแล้ว... ทีนี้ก็ตาคุณ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ "ใจร้อนเสียจริงนะครับ" เพลิงกัลป์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวแพทย์หนุ่มทีละก้าวอย่างคุกคาม จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ ปิดกั้นทุกหนทางหนี ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของอคินด้วยถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายของแพทย์หนุ่มเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "ยินดีต้อนรับสู่กรงของผมครับ... แต่อย่าเพิ่งวางใจไป เพราะข้อตกลงของเรา มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น..." เพลิงกัลป์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความหมายที่แท้จริงของการเป็น "หมอประจำตัว" ซึมซับเข้าสู่ความรู้สึกของอีกฝ่าย ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน "...คืนนี้ คุณต้องตรวจร่างกายผมให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม... เริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะครับ, คุณหมอ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความดาร์กที่ลุ่มลึกนี้นะครับ