การทูตที่คมดั่งมีด

กลิ่นอายของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มยี่สิบปีลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่ามันกลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของมู่หรงเซียนได้เลย เหตุการณ์เฉียดตายในห้องลับเมื่อคืนวานยังคงทิ้งร่องรอยความตึงเครียดไว้บนบ่า บาดแผลทางใจไม่ได้เยียวยาง่ายดายเพียงแค่รุ่งอรุณมาเยือน ยิ่งไปกว่านั้น หมากตานี้ไม่มีที่ให้ถอยหลัง มีเพียงต้องเดินหน้าแล้วเหยียบย่ำลงบนคมมีดแห่งอำนาจเท่านั้น ภายในห้องรับรองลับของหอการค้าจินหลิง บรรยากาศกดดันจนแทบหยุดหายใจ "ท่านพาน... ข้อเสนอของข้า หาใช่การบีบเค้น แต่เป็นการชี้ทางสว่างให้ตระกูลพานของท่านต่างหาก" มู่หรงเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องและเฉียบคมดั่งทานตะวันอาบยาพิษ นางนั่งหลังตรงสง่างามในชุดผ้าไหมปักลายหงส์สีเพลิง ดวงตาคู่คมกวาดมองเศรษฐีใหญ่แห่งเจียงหนานผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางการเงินของกองทัพกบฏตระกูลเว่ยด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา พานจิ้นเหอ เหงื่อกาฬไหลซึมลงมาตามกรอบหน้า ชายวัยกลางคนผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก บัดนี้กลับรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงปลาบนเขียง รอวันให้สตรีตรงหน้าแล่เนื้อเถือหนัง "คุณหนูมู่... ท่านช่างกล้ามนัก กล้าดียังไงถึงมาเจรจาตัดทอนเสบียงของกองทัพพยัคฆ์ทักษิณ รู้หรือไม่ว่าหนุนหลังพวกเขาคือใคร? หากอัครมหาเสนาบดีเว่ยรู้เรื่องนี้ หัวของพวกเราคงไม่หลุดจากบ่าเป็นแน่!" "แล้วถ้าอัครมหาเสนาบดีเว่ยไม่มีปัญญาจ่ายเงินให้พวกท่านเล่า?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกของฮ่องเต้ฉีเฟยหลงที่ประทับนั่งเงียบๆ ในฐานะ 'พ่อค้าผู้ติดตาม' ดังแทรกขึ้น พระองค์ทรงสวมชุดผ้าแพรสีเข้มเรียบง่าย ดวงเนตรหงส์คมปลาบจับจ้องไปยังสมุดบัญชีการค้าที่วางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์ ฉีเฟยหลงทรงยื่นพระหัตถ์เรียวยาวพลิกหน้ากระดาษบัญชีด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันอันน่าสะพรึงกลัว "ทัณฑ์สงครามกินเวลามาครึ่งปี ท้องพระคลังของตระกูลเว่ยสูญเสียเงินทองไปมหาศาล ใบเงินแลกตั๋วแลกเงินจากธนาคารการค้าของเจ้า เริ่มเด้งคืนอย่างไร้ค่าแล้วมิใช่หรือ? พานจิ้นเหอ... เจ้าคิดจะเอาศรัทธาและความจงรักภักดีไปแลกกับข้าวสารกรอกหม้อของคนในตระกูลเจ้ากระนั้นหรือ" พานจิ้นเหอสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือถ้วยน้ำชาสั่นเทาจนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมา คำพูดนี้ทิ่มแทงจุดตายของเขาอย่างแม่นยำ ธนาคารการค้าตระกูลพานกำลังประสบวิกฤตสภาพคล่องจริงดังว่า เนื่องจากอัครมหาเสนาบดีเว่ยใช้เครดิตของตนค้ำประกันเงินกู้ก้อนมหึมาเพื่อซื้ออาวุธ แต่เวลานี้ กองทัพหลวงเริ่มตีโต้กลับอย่างดุเดือด ความเสี่ยงที่ตระกูลเว่ยจะล่มสลายมีสูงยิ่ง หากตระกูลพานยังดึงดันสนับสนุนต่อไป สินทรัพย์ทั้งหมดที่สะสมมาหลายชั่วอายุคนคงต้องละลายหายไปกับสายน้ำ มู่หรงเซียนลอบสบตากับฉีเฟยหลงเพียงเสี้ยววินาที ความเข้าใจอันลึกซึ้งก่อตัวขึ้นในความเงียบ นางรู้ดีว่าจังหวะนี้คือการบีบให้เสือจนมุมแล้วโยนเนื้อชิ้นโตให้ "ราชสำนักโดยฝ่าบาท... ทรงมีราชโองการลับ" มู่หรงเซียนโน้มตัวเข้าไปใกล้พานจิ้นเหออีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยหนาวลอยแตะจมูก "หากตระกูลพานยอมตัดขาดการสนับสนุนเสบียงและอาวุธแก่กองทัพกบฏ พร้อมทั้งมอบบัญชีลับเส้นทางการเงินทั้งหมดของตระกูลเว่ยให้แก่เรา... ฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งให้ตระกูลพานเป็นผู้ผูกขาดการค้าเกลือและใบชาหลวงแต่เพียงผู้เดียวในเขตภาคใต้ เป็นเวลาสิบปีเต็ม" สิบปีผูกขาดการค้าเกลือและใบชา! ข้อเสนอนี้มีมูลค่ามหาศาลจนสามารถชุบชีวิตตระกูลที่ล้มละลายให้กลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดินได้ภายในชั่วข้ามคืน พานจิ้นเหอเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความโลภและความหวาดกลัวตีรันกันอยู่ในอกอย่างรุนแรง "นี่... นี่มันเรื่องใหญ่หลวงนัก ข้า... ข้าขอเวลา..." พานจิ้นเหอละล่ำละลัก เสียงสั่นพร่า "ท่านไม่มีเวลาแล้วท่านพาน" ฉีเฟยหลงตรัสตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ดั่งประกาศิตจากสวรรค์ "ก่อนที่พวกเราจะก้าวเท้าเข้ามาร้านชาแห่งนี้ หน่วยองครักษ์เสื้อแพรคงเดินทางไปถึงคลังสินค้าหลักของตระกูลพานที่ท่าเรือเจียงหนานแล้วกระมัง ป่านนี้... สินค้าลักลอบหนีภาษีของพวกท่านคงถูกยึดอายัดไว้หมดสิ้น เหลือเพียงทางเลือกเดียวคือร่วมมือกับเรา หรือไม่ก็รอวันถูกกวาดล้างข้อหากบฏพร้อมกับพรรคพวกของเว่ยหลิง" เพล้ง! ถ้วยชาในมือพานจิ้นเหอร่วงหล่นแตกกระจายลงบนพื้น เศษกระเบื้องและน้ำชาสาดกระเซ็นเปื้อนชายเสื้อ ความกดดันมหาศาลทำให้เข่าของเศรษฐีใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อกาฬไหลหยดติ๋ง มู่หรงเซียนมองภาพนั้นด้วยแววตาราบเรียบ ไร้ความเวทนา การเมืองไม่มีที่ให้ความใจอ่อนหลงเหลืออยู่ ผู้ใดอ่อนแอผู้นั้นย่อมต้องกลายเป็นหมากที่ถูกเขี่ยทิ้ง นางยื่นมือไปหยิบพู่กันจุ่มหมึกดำ ก่อนจะเลื่อนแผ่นสัญญาที่ร่างไว้เรียบร้อยไปตรงหน้าอีกฝ่าย "เซ็นเสีย... แล้วอนาคตอันรุ่งโรจน์ของตระกูลพานจะเริ่มต้นขึ้นในค่ำคืนนี้" มู่หรงเซียนเอ่ยเสียงกระซิบ ราวกับเสียงเรียกจากยมทูต พานจิ้นเหอตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขามองหน้ามู่หรงเซียนสลับกับบุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์ที่นั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ในที่สุด ด้วยมือที่สั่นระริก เขาก็หยิบพู่กันขึ้นมาจรดลงบนกระดาษ ทรงน้ำหนักเขียนชื่อของตนลงไปอย่างจำยอม ทันทีที่หมึกแห้งสนิท มู่หรงเซียนก็ดึงสัญญาแผ่นนั้นมาเก็บไว้ในอกเสื้อ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนมุมปากงาม การตัดทอนเส้นเลือดใหญ่ของกบฏสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว แผนการล้มล้างอำนาจของอัครมหาเสนาบดีเว่ยกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ความจริงทุกที ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันน่าพึงพอใจกำลังแผ่ขยาย บรรยากาศรอบตัวกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอย่างกะทันหัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยนายดังสะท้านมาจากด้านนอก หอการค้าจินหลิงถูกปิดล้อมอย่างรวดเร็วจนไร้ทางหนีทีไล่ หน้าต่างกระดาษทาสีถูกคมดาบพังทะลวงเข้ามาพร้อมๆ กัน กลิ่นอายสังหารพวยพุ่งเข้ามาในห้องจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องรับรองถูกถีบจนพังกระเด็น! ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารองครักษ์หลวงก้าวเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกเหล็ก และเมื่อบุคคลผู้นั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวพาดผ่านดวงตา มู่หรงเซียนก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "แม่ทัพ... แม่ทัพหลี่หย่งเซียว?" พานจิ้นเหออุทานลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หลี่หย่งเซียวคือมือขวาคนสนทรของอัครมหาเสนาบดีเว่ย เหตุใดเขาจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้เล่า? หรือว่าข่าวสารเรื่องการเจรจาลับรั่วไหลตั้งแต่แรกแล้ว? หลี่หย่งเซวียนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาดุดั่งหมาป่ากวาดมองคนทั้งสามในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่มู่หรงเซียนและฮ่องเต้ฉีเฟยหลง พร้อมกับชักดาบออกจากฝักจนเกิดเสียงเสียดสีบาดแก้วหู "ฝ่าบาท... พระองค์ทรงพระสำราญยิ่งนัก ถึงขนาดลอบเสด็จมาเจรจาลับกับหนอนบ่อนไส้ถึงเขตเจียงหนาน" แม่ทัพหลี่หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "อัครมหาเสนาบดีทรงคาดการณ์ไว้ไม่ผิดเลยพ่ะย่ะค่ะ... ว่าฝูงหนูสกปรกมักจะแอบออกจากรูในยามวิกาล เช่นนั้นแล้ว... เชิญเสด็จกลับเมืองหลวงพร้อมกับหัวของพระองค์และสตรีผู้นั้นเพื่อสังเวยบัลลังก์เถอะพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเกมการเมืองอันเชือดเฉือนและงดงามนี้ไปด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการติดตามของรี้ดเดอร์ทุกท่านเสมอค่ะ