ศึกชิงหัวใจ

"ข้าไม่ต้องการน้ำชาดอกหอมหมื่นลี้จากเจ้า สนมหลิน... ข้าต้องการเพียงความจริงว่า เหตุใดตราประทับของกรมอาญาจึงไปปรากฏอยู่ในเรือนของเจ้าได้" น้ำเสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผิวแก้ว ในตำหนักส่วนตัวของสนมหลิน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพงที่พยายามกลบเกลื่อนความวุ่นวายใจของเจ้าของห้อง สนมหลินชะงักมือที่กำลังรินชา นางแค่นยิ้มบางๆ พลางหลบสายตาคมกริบของมู่หรงเซียนที่จ้องมองมาดั่งจะอ่านทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "พระสนมมู่หรง ท่านเข้าใจผิดไปไกลแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีในวังหลัง จะกล้าอาจเอื้อมไปยุ่งเกี่ยวกับตราประทับของทางการได้อย่างไรกัน" สนมหลินวางถ้วยชาลง เสียงกระทบของกระเบื้องเคลือบดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด มู่หรงเซียนไม่รอช้า นางก้าวเข้าไปใกล้สนมหลินจนระยะห่างเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของมู่หรงเซียนกลับดูน่าสะพรึงกลัวกว่ากลิ่นกำยานในห้องนี้เสียอีก "ตระกูลเว่ยช่างใจกว้างนักที่ส่งเจ้าเข้ามา แต่เจ้าก็น่าจะรู้ว่าในเกมการเมืองนี้ ใครที่เดินหมากพลาดเพียงก้าวเดียว... จุดจบคือการถูกฝังกลบไปพร้อมกับความลับนั้น" สนมหลินตัวสั่นเทา หากแต่ยังคงฝืนเชิดหน้าขึ้น "ใต้เท้าเว่ยดูแลหม่อมฉันเป็นอย่างดี หม่อมฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของท่าน" "งั้นหรือ?" มู่หรงเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาหันไปมองม่านผ้าไหมที่สั่นไหวเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวที่ผิดจังหวะของใครบางคนหลังม่านนั้น นางรู้ดีว่าเวลานี้ฮ่องเต้ฉีเฟยหลงกำลังซุ่มสังเกตการณ์อยู่หลังฉากกั้นตามแผนที่วางไว้ การเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่เป็นการต้อนงูพิษให้ออกมาจากรู มู่หรงเซียนโน้มตัวลงกระซิบข้างหูสนมหลินด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "เจ้าคิดว่าเว่ยจะเก็บ 'หมาก' ที่หมดประโยชน์ไว้อย่างนั้นหรือ? ทันทีที่เจ้าทำพลาด เจ้าก็คือเศษขยะที่เขาพร้อมจะเขี่ยทิ้ง... ไม่สิ เขาพร้อมจะฆ่าปิดปากเจ้าเพื่อไม่ให้ความเชื่อมโยงถึงตัวเขาถูกเปิดเผย" สนมหลินเริ่มหน้าซีดเผือด ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มคลอนแคลน นางเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกครอบครัวบีบบังคับให้ทำตามคำสั่งของอัครมหาเสนาบดีเว่ย เพื่อหวังตำแหน่งและอำนาจ แต่นางไม่เคยตระหนักเลยว่าชีวิตของนางแขวนอยู่บนเส้นด้ายเพียงใด "ท่าน... ท่านต้องการอะไรจากหม่อมฉัน" สนมหลินถามเสียงสั่น "ข้าต้องการเพียงชื่อของคนที่ส่งตราประทับนั่นมาให้เจ้า... และบอกข้ามาว่า เว่ยสั่งให้เจ้าทำอะไรในคืนวันเพ็ญนี้" มู่หรงเซียนถามด้วยสายตาที่เด็ดขาด ทว่า ในจังหวะที่สนมหลินกำลังจะเอ่ยปาก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าตำหนัก มู่หรงเซียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปมอง ผู้นั้นไม่ใช่ฉีเฟยหลง แต่เป็นรองขุนนางคนสนิทของเว่ยที่เดินเข้ามาโดยไม่มีการขออนุญาต "พระสนมหลิน! ดูเหมือนท่านจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นผู้มอบชีวิตใหม่ให้ท่าน" ขุนนางผู้นั้นกล่าวเสียงแข็ง สายตาจ้องเขม็งมาที่มู่หรงเซียนด้วยความอาฆาต มู่หรงเซียนแค่นยิ้ม "ช่างเป็นจังหวะที่เหมาะเจาะจริงๆ ข้ากำลังสงสัยอยู่พอดีว่าเบื้องหลังการทุจริตในกรมอาญาจะมีใครคอยชักใยอยู่บ้าง ปรากฏตัวออกมาในเวลาที่ผู้ต้องสงสัยกำลังจะสารภาพความจริง... นี่เจ้าตั้งใจจะมาปิดปากนาง หรือตั้งใจจะมาสารภาพแทนกันแน่?" คำพูดของนางเป็นการยั่วยุที่ฉลาดล้ำขุนนางผู้นั้นชักกระบี่ออกมาทันที ความเงียบในตำหนักถูกทำลายลงด้วยเสียงโลหะกระทบกัน มู่หรงเซียนเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะส่งสัญญาณมือที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ ฉีเฟยหลงที่ซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นก้าวออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่สามารถทนดูหญิงสาวที่ตนรักถูกคุกคามในเขตพระราชฐานได้อีกต่อไป "ขุนนางต่ำช้า! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงพกอาวุธเข้ามาในเขตพระสนม!" เมื่อฮ่องเต้ปรากฏกายขึ้น ขุนนางผู้นั้นก็ถึงกับเข่าอ่อนด้วยความหวาดกลัว แต่เขาก็ยังคงฝืนยิ้มที่มุมปากอย่างผู้กุมความลับบางอย่าง "ฝ่าบาท... หม่อมฉันเพียงแค่มาทำตามคำสั่งของท่านอัครมหาเสนาบดี เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของสนมที่อาจแปรพักตร์... ทว่าสิ่งที่หม่อมฉันพบในวันนี้ กลับเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นกว่าที่คิด" เขากดปุ่มลับที่ซ่อนอยู่ในกำมือของตน ทันใดนั้น กลไกบางอย่างในตำหนักก็ทำงานขึ้น กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาจากผนังห้อง มู่หรงเซียนรู้ตัวทันทีว่านี่คือกับดัก "ฝ่าบาท! ถอยไป! มีพิษ!" นางพุ่งเข้าหาฉีเฟยหลงเพื่อผลักเขาออกไปจากรัศมีของควันพิษ แต่ทว่า ประตูทุกบานในตำหนักกลับปิดตายลงพร้อมกับเสียงล็อคจากภายนอก สนมหลินที่นั่งอยู่บนพื้นกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เมื่อขุนนางคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะกลืนยาพิษฆ่าตัวตายต่อหน้าพระพักตร์ อากาศเริ่มเบาบางลง มู่หรงเซียนพยายามตั้งสติ ทว่าความมืดเริ่มเข้าครอบงำดวงตา ในเสี้ยววินาทีก่อนที่นางจะหมดสติไป นางเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูห้องที่ปิดสนิท คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสนมเอกที่นางไว้ใจที่สุดผู้ซึ่งเป็นสายลับอีกคนของเว่ยที่เฝ้ามองพวกนางจากด้านนอกอย่างเย็นชา มู่หรงเซียนกำมือแน่น เลือดหยดเล็กๆ ซึมออกมาจากฝ่ามือที่นางจิกเล็บลงไปเพื่อรักษาความรู้สึกตัว นางต้องรอด... แต่กลิ่นพิษที่สูดดมเข้าไปเริ่มทำลายกำลังของนางอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของคนข้างนอกค่อยๆ เดินจากไป ทิ้งให้ฮ่องเต้และพระสนมที่รักต้องติดอยู่ในกรงขังแห่งความตายที่ถูกจัดฉากไว้อย่างแยบยลที่สุด ความลับที่นางพยายามขุดคุ้ยอาจต้องจบลงพร้อมกับลมหายใจของคนทั้งคู่ในห้องนี้ หรือนี่จะเป็นจุดจบของหมากตัวสำคัญอย่างนางกันแน่? ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับมู่หรงเซียนนะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะกลับมาพาไขปริศนาในตอนหน้าค่ะ!