กรงขังที่มองไม่เห็น

"เจ้าคิดหรือว่าการขังข้าไว้ในตำหนักร้างหลังนี้ จะทำให้อำนาจของตระกูลเว่ยสั่นคลอนน้อยลง?" เสียงเรียบเย็นของมู่หรงเซียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง เธอไม่ได้หันไปมองร่างของอัครมหาเสนาบดีเว่ยที่ยืนอยู่ตรงข้าม สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่คราบสนิมบนกรงเหล็กที่ดัดแปลงมาจากหน้าต่างบานเก่า กลิ่นอับชื้นของกระดาษสาที่เปื่อยยุ่ยในห้องนี้ช่างบาดลึกถึงกระดูก ไม่ต่างจากความแค้นที่ฝังรากลึกอยู่ในใจ เว่ยจงเหวินยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสมเพช "สตรีที่สูญสิ้นทุกอย่างอย่างเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาตั้งคำถามกับข้า? มู่หรงเซียน... ฮ่องเต้ที่เจ้าเทิดทูนนักหนา ตอนนี้เขายังเอาตัวแทบไม่รอดภายในตำหนักมังกร แล้วเหตุใดเจ้าถึงยังทำตัวเป็นปลาที่ดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในอวนที่ข้าหว่านไว้อีกเล่า" มู่หรงเซียนหันกลับมา แสงสลัวจากช่องหน้าต่างกระทบใบหน้าที่แม้จะซีดเผือดแต่ยังคงความงามสง่าไว้อย่างหยิ่งผยอง เธอเดินเข้าไปใกล้กรงขังนั้นจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ชั่งนิ้ว "เพราะปลาตัวนี้... รู้วิธีการกัดอวนให้ขาดตั้งแต่จุดที่เปราะบางที่สุดน่ะสิ ท่านคิดว่าข้ามาที่นี่โดยไม่มีแผนสำรองงั้นหรือ? ตำหนักนี้อาจจะเป็นกรงขังข้า แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็เป็นกับดักที่รอเวลาปิดตายผู้ที่เข้ามาหาเรื่องข้าถึงที่" อัครมหาเสนาบดีเว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง หัวเราะร่วนในลำคอ "อวดดีนัก! ทหาร! จับตามองนางให้ดี อย่าให้ใครแม้แต่แมวสักตัวผ่านเข้าถึงตัวนางได้ หากข้ากลับมาแล้วเห็นนางหายไป หัวของพวกเจ้าทุกคนต้องหลุดออกจากบ่า" เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเว่ยจงเหวินและองครักษ์เลือนหายไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง มู่หรงเซียนทรุดตัวลงนั่งบนตั่งไม้ผุพัง พลางยกมือขึ้นลูบที่ซ่อนลับใต้ปกคอเสื้อ นิ้วเรียวยาวสัมผัสได้ถึงตราประทับหยกชิ้นเล็กที่ฮ่องเต้ฉีเฟยหลงแอบส่งให้เธอในคืนที่ทุกอย่างพังทลาย *‘เซียนเอ๋อร์... หากเจ้าต้องไปที่นั่น จงใช้มันเพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้ายของข้า’* คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัว ความห่วงหาอาทรของฉีเฟยหลงไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่เธอมียามนี้ การถูกกักบริเวณในวันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกลยุทธ์ที่เธอวางหมากไว้เพื่อหลอกล่อให้เว่ยจงเหวินทิ้งช่องโหว่ในการป้องกันคลังเสบียงของเมืองหลวง ทว่า ความมั่นใจของเธอกลับต้องสะดุด เมื่อเสียงเคาะจังหวะประหลาดดังขึ้นจากผนังด้านหลังตำหนัก หกครั้ง... เว้นจังหวะสอง... แล้วตามด้วยหนึ่งครั้ง มันคือรหัสลับของหน่วยลับมังกรดำที่ควรจะสลายตัวไปหมดแล้ว! หัวใจของมู่หรงเซียนเต้นรัวผิดจังหวะ เธอขยับกายไปชิดผนังพลางใช้หูแนบฟัง แผ่นไม้ที่ผุพังเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะมีรอยแยกออกเผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคย แววตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน "ฝ่าบาท..." เธอพึมพำออกมาแทบไม่เป็นเสียง ร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทขยับเข้ามาในความมืด เขาไม่ได้อยู่ในสภาพฮ่องเต้ผู้สง่างาม แต่คือชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ ฉีเฟยหลงมองนางด้วยสายตาที่ลึกล้ำ "ข้าไม่สามารถปล่อยให้เจ้าตายในกรงขังของตาแก่นั่นได้ มู่หรงเซียน... คืนนี้ เราจะทำในสิ่งที่แผ่นดินนี้ต้องจดจำไปตลอดกาล" ทว่าก่อนที่มู่หรงเซียนจะได้ตอบกลับ ประตูหน้าตำหนักกลับถูกพังโครมเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันของเว่ยจงเหวินที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์นับร้อยที่ถือคบเพลิงล้อมตำหนักไว้จนสว่างจ้า "ช่างน่าประทับใจเสียจริง..." เว่ยจงเหวินตบมือเบาๆ ในขณะที่ฉีเฟยหลงดึงมู่หรงเซียนมาไว้ข้างหลังด้วยสัญชาตญาณปกป้อง "ฮ่องเต้เสด็จมาหาพระสนมในตำหนักร้างช่างดูสมพระเกียรติยิ่งนัก แต่ที่น่าตื่นเต้นกว่าคือ... ข้าเพิ่งได้รับข่าวมาเมื่อครู่นี้ว่า กองทัพชายแดนที่ท่านไว้ใจ ได้ตกลงร่วมมือกับข้าเพื่อกวาดล้าง 'กบฏ' อย่างพวกท่านทั้งคู่ให้สิ้นซากในคืนนี้" ฉีเฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูเย็นเยียบยิ่งกว่าความตาย "กองทัพชายแดนงั้นหรือ? เว่ยจงเหวิน... เจ้าไม่ได้เช็กข่าวสารเลยหรือว่าคนที่คุมกองทัพเหล่านั้นตัวจริง คือใคร?" วินาทีนั้นเอง เสียงแตรศึกดังกึกก้องมาจากทางทิศเหนือ พร้อมกับการปรากฏตัวของธงมังกรทองที่สะบัดไหวท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนลืมหายใจ ไม่ใช่กองทัพที่มาถึง... หากแต่เป็นจดหมายตราประทับเลือดที่ถูกปักลงบนอกขององครักษ์คนสนิทข้างกายเว่ยจงเหวินโดยมือสังหารที่เพิ่งจะก้าวออกมาจากเงาของฝ่าบาท นางคือคนที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้ว... มารดาผู้ล่วงลับของเว่ยจงเหวินที่ยังมีชีวิตอยู่ หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะยังคงเชื่อมั่นในเส้นทางที่มู่หรงเซียนเลือกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ