ถอยเพื่อรุก

“หากเจ้าก้าวเท้าพ้นธรณีประตูตำหนักบูรพาไปในวันนี้ ความหวังที่จะรื้อฟื้นมลทินให้ตระกูลมู่หรงของเจ้า... จะต้องสูญสิ้นไปตลอดกาล” เสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้ฉีเฟยหลงดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องทรงพระอักษร บรรยากาศรอบกายเขาราวกับถูกแช่แข็งด้วยไอเย็นจากกองเอกสารลับที่ซ้อนทับกันเป็นภูเขาเลากา นิ้วเรียวยาวของเขาขยำฎีกาฉบับหนึ่งจนยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปที่สตรีตรงหน้า—มู่หรงเซียน ผู้ซึ่งบัดนี้กำลังปลดปิ่นหยกประจำตำแหน่งสนมเอกวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างมั่นคง มู่หรงเซียนไม่สบตาเขา นางรู้ดีว่าหากมองเห็นแววตาตัดพ้อของชายผู้เป็นที่รัก หัวใจที่แข็งดั่งศิลาของนางอาจจะสั่นคลอน นางจึงเลือกจ้องมองเพียงเงาของเปลวเทียนที่ไหวระริก “ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ได้กำลัง ‘สูญเสีย’ แต่กำลัง ‘เดิมพัน’ ต่างหากเพคะ” “เดิมพันด้วยชีวิตของเจ้าเนี่ยนะ?” ฉีเฟยหลงลุกขึ้นยืนกะทันหัน แรงอารมณ์ทำให้เก้าอี้ไม้แกะสลักล้มลงเสียงดังสนั่น เขาก้าวประชิดตัวนางจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยจากกายสาวที่เขาถวิลหา “อัครมหาเสนาบดีเว่ยจ้องจะงาบหัวเจ้าอยู่ทุกวินาที การที่เจ้าถอยออกมาจากวังหลวงในเวลานี้ ก็เท่ากับส่งตัวเองไปอยู่ในปากเสือ!” มู่หรงเซียนยิ้ม บางเบา ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่แม้แต่มังกรอย่างเขายังต้องชะงัก “เสือที่หิวโหยย่อมขาดความระมัดระวังเพคะ... ในวังหลวงแห่งนี้ หม่อมฉันเปรียบเสมือนปลาที่ถูกขังในอ่างแก้ว ขยับตัวอย่างไรเว่ยจงก็เห็น แต่หากหม่อมฉันออกไปสู่โลกกว้าง ท่ามกลางกระแสการเมืองที่กำลังปั่นป่วน... เขาจะเห็นเพียงเหยื่อที่กำลังบาดเจ็บ และเมื่อนั้น เขาจะเผยหางออกมาเอง” นางเอื้อมมือไปจับมือที่กำแน่นของเขาไว้ สัมผัสที่เย็นเยียบของนิ้วมือทำให้ชายหนุ่มคลายความโกรธลงเหลือเพียงความรวดร้าว “ฝ่าบาทต้องทำเป็นกริ้วหม่อมฉัน ทรงประกาศตัดขาดและขับไล่หม่อมฉันออกจากวัง... ทำให้เขามั่นใจว่าหม่อมฉันคือตัวหมากที่ไร้ประโยชน์และถูกพระองค์ทอดทิ้งแล้ว” ฉีเฟยหลงแค่นหัวเราะ “เจ้ากำลังให้ข้าแสดงละครตบตาขุนนางเฒ่าผู้นั้น ขณะที่เขากำลังสูบเลือดสูบเนื้อแผ่นดินข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันงั้นหรือ?” “ทุกอย่างที่หม่อมฉันทำ คือหนทางที่จะทำให้ฝ่าบาทได้อำนาจที่แท้จริงคืนมาเพคะ” นางกระซิบชิดริมฝีปากเขา ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความอ่อนโยน “ยอมสละกระดานนี้... เพื่อเปลี่ยนชะตากระดานหน้า” เช้าวันต่อมา ราชโองการฟ้าประทานก็ประกาศก้องไปทั่วทั้งวังหลวง ข่าวการถูกขับไล่ของสนมเอกมู่หรงเซียนกระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง บรรดาเหล่าขุนนางต่างวิพากษ์วิจารณ์กันด้วยความสะใจ โดยเฉพาะอัครมหาเสนาบดีเว่ยที่ยืนมองรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนออกจากประตูเมืองไปอย่างเชื่องช้า เขาลูบเคราพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “นึกว่าจะแน่... ที่แท้ก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกมังกรโง่เขลาทอดทิ้ง” เว่ยจงพึมพำกับเงาของตนเอง “จับตามองนางไว้ หากนางเข้าใกล้ขุมทรัพย์ลับที่นางทิ้งไว้ที่ค่ายทหารชายแดน... จงสังหารทิ้งเสีย” มู่หรงเซียนนั่งอยู่ในรถม้าที่สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกของถนนดิน นางกอดห่อผ้าที่มีเพียงปิ่นหยกและจดหมายลับฉบับหนึ่งเอาไว้แน่น เสียงฝีเท้าม้าที่ควบตามมาเป็นระยะทำให้หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด นางไม่ได้เพียงแค่ ‘ถอย’ แต่กำลัง ‘ล่อ’ เมื่อรถม้าหยุดลงกะทันหันกลางป่าทึบไร้ผู้คน ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมจนน่าขนลุก มู่หรงเซียนเปิดม่านรถม้าออกช้าๆ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ป่าที่นางคุ้นเคย แต่เป็นกองกำลังทหารนับสิบในชุดสีดำสนิทที่ดักรออยู่เบื้องหน้า ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มกระชับดาบในมือแน่น แสงดาบสะท้อนกับเปลือกตาของนาง “มู่หรงเซียน... เจ้าไม่ควรหนีออกมาจากกรงทองเลยจริงๆ” มู่หรงเซียนก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม แม้ท่ามกลางวงล้อมของคมดาบ นางกลับยิ้ม... ยิ้มที่ดูราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้อยู่ในแผนการของนางมาตั้งแต่ต้น “ท่านมาตามคำสั่งของท่านเสนาบดีสินะ? น่าเสียดาย... ที่ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อหนี... แต่มาที่นี่เพื่อ ‘ทวงคืน’” นางขยับมือหยิบกลไกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแล้วดีดมันลงพื้นทันที เสียงระเบิดควันดังก้องไปทั่วป่า ทัศนวิสัยมืดมัวในพริบตา ท่ามกลางกลุ่มควันนั่นเอง เงาร่างหนึ่งที่ควรจะอยู่ที่วังหลวง กลับปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสียงกระซิบที่เยือกเย็นเข้าสู่โสตประสาทของนาง “เจ้ากล้าเกินไปแล้ว... เซียนเอ๋อร์” ไม่ใช่เสียงของศัตรู... แต่เป็นเสียงของ ‘คนตาย’ ที่มู่หรงเซียนเฝ้าตามหามาตลอดสามปี! เหตุการณ์ในครั้งนี้จะเปลี่ยนเส้นทางของแผ่นดินไปตลอดกาล หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้มู่หรงเซียนในตอนต่อไปนะคะ