เงื่อนไขการแลกเปลี่ยน

"ชีวิตของสตรีเพียงคนเดียว กับบัลลังก์มังกรที่สั่นคลอน... ฝ่าบาทคิดว่าสิ่งใดควรค่าแก่การรักษาไว้มากกว่ากันเพคะ?" เสียงของอัครมหาเสนาบดีเว่ยดังกังวานก้องท้องพระโรงที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์ขุนนางชั้นสูงปักดิ้นทองขยับกายอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้ก้มหัวคารวะตามธรรมเนียม ทว่ากลับยืนตระหง่านราวกับเป็นเจ้าของแผ่นดินเสียเอง ในมือของเขามีเพียงพัดด้ามจิ้วที่พับเก็บแน่น แต่มันกลับดูคมกริบดุจอาวุธร้ายแรงที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกอย่างที่ขวางหน้า ฉีเฟยหลงนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ เบื้องล่างคือมู่หรงเซียนที่ถูกคุมขังอยู่กลางโถง ร่างของนางถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากเหล็กกล้าไหลเย็น แผ่นหลังของนางยังคงเหยียดตรง สง่างามแม้ในยามตกเป็นเบี้ยล่าง สายตาของฮ่องเต้หนุ่มพุ่งตรงไปที่นาง—สายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เว่ย เจ้ากำลังเล่นสนุกกับสิ่งที่ไม่ควรเล่น" ฉีเฟยหลงเค้นเสียงรอดไรฟัน "ข้าหาได้เล่นสนุกไม่" เว่ยแย้มยิ้ม มุมปากขยับเป็นเส้นตรงที่น่ารังเกียจ เขาเดินวนรอบมู่หรงเซียนราวกับเสือที่กำลังหยอกล้อเหยื่อก่อนจะตะปบ "ข้าเพียงแต่เสนอทางเลือกที่ง่ายที่สุดให้ฝ่าบาท หากท่านยอมสละราชสมบัติ วางตราประทับลัญจกรลงบนราชโองการสละบัลลังก์นี้เสีย มู่หรงเซียน... ผู้หญิงที่ท่านรักสุดหัวใจ จะได้กลับไปใช้ชีวิตในฐานะสามัญชนนอกเมืองหลวง ไม่สู้ดีกว่าหรือเพคะ?" มู่หรงเซียนที่เงียบมานานเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย นางแค่นหัวเราะเสียงแผ่ว พลางจ้องมองไปที่เว่ยด้วยสายตาดูแคลน "ท่านเสนาบดี... ท่านคงลืมไปว่าการจะเปลี่ยนแผ่นดิน ต้องใช้สิ่งที่มากกว่าคำขู่ลมๆ แล้งๆ ท่านคิดว่าฝ่าบาทจะยอมแลกอนาคตของอาณาจักรกับชีวิตของสตรีเพียงนางเดียวอย่างนั้นหรือ?" "ข้าไม่ได้ถามฝ่าบาท ข้าถามนาง..." เว่ยหันกลับไปหาฉีเฟยหลง ดวงตาของเขาฉายแววโหดเหี้ยม "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ... ท่านเห็นความรักเป็นสิ่งมีค่าเหนืออำนาจ หรือเห็นอำนาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ท่านมีชีวิตอยู่ได้? หากท่านวางมันลง ข้าจะปล่อยนางไปเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าไม่... พรุ่งนี้เช้า หัวของนางจะถูกเสียบประจานบนยอดกำแพงเมืองให้ราษฎรได้ชม!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ฉีเฟยหลงกำพนักที่นั่งบัลลังก์แน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขาตระหนักดีว่านี่คือกับดักที่เว่ยขุดไว้รอรับเขามานานนับปี หากเขาเลือกนาง เขาจะสูญเสียแผ่นดินและตระกูลมู่หรงจะถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก แต่หากเขาเลือกบัลลังก์... หัวใจของเขาจะตายลงไปพร้อมกับนาง "ฝ่าบาท..." มู่หรงเซียนพูดขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้ลมพัด "อย่าลืมสัญญากับหม่อมฉัน... แผ่นดินนี้เป็นของราษฎร ไม่ใช่ของขุนนางกังฉิน" ฉีเฟยหลงลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาของเขาสั่นไหวเพียงวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว ดุจมังกรที่ตัดสินใจสยายปีกเข้าสู่สนามรบครั้งสุดท้าย "ข้าจะไม่สละราชบัลลังก์..." ฮ่องเต้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและเยือกเย็น "แต่ข้าก็จะไม่สูญเสียนางเช่นกัน" "ฝ่าบาททรงมีแผนอะไรกันแน่เพคะ?" เว่ยหัวเราะร่าอย่างเย้ยหยัน "ทหารองครักษ์ของท่านถูกข้าซื้อตัวไปจนเกือบหมดสิ้น ในเมืองหลวงนี้ไม่มีใครกล้าขัดขวางข้าอีกแล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังไม่ทราบฝ่ายก็ดังขึ้นจากภายนอกประตูท้องพระโรง เว่ยชะงัก สายตาที่เคยหยิ่งผยองเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล ประตูบานยักษ์ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นแม่ทัพหนุ่มที่หายตัวไปนานนับเดือน... บุคคลที่เว่ยคิดว่าตายไปแล้วในสมรภูมิชายแดน แม่ทัพผู้นั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับราชโองการในมือ และตามหลังด้วยกลุ่มทหารรักษาพระองค์ที่เว่ยไม่คุ้นหน้า แต่ทว่าสัญลักษณ์ที่ประดับบนชุดเกราะกลับทำให้เขาสั่นสะท้าน... มันคือตรามังกรลับที่ฮ่องเต้ทรงซุ่มสะสมไว้ในเงามืดมาโดยตลอด "ท่านพลาดไปอย่างหนึ่ง เว่ย..." มู่หรงเซียนกระซิบเบาๆ ในขณะที่โซ่ตรวนของนางถูกทหารคนสนิทปลดออกด้วยกุญแจที่นางแอบซ่อนไว้ในมวยผมตั้งแต่ต้น "สิ่งที่ท่านเรียกว่าความรัก... คือสิ่งที่ทำให้คนอย่างฝ่าบาทกล้าทำในสิ่งที่คนธรรมดาไม่กล้าทำ" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะพลิกผันไปทางฝั่งฮ่องเต้ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อแม่ทัพหนุ่มที่เพิ่งเข้ามากลับชักดาบเล่มคมกริบออกมาจากฝัก ไม่ใช่เพื่อพุ่งเป้าไปที่เว่ย... แต่เขากลับจ่อปลายดาบนั้นเข้าที่ลำคอของฉีเฟยหลงจากทางด้านหลัง! "ฝ่าบาท... หวังว่าพระองค์จะไม่ทรงลืมว่าข้าเองก็มีความแค้นที่ต้องสะสางให้ตระกูลของข้าด้วยเหมือนกัน" แม่ทัพคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อนางพบว่าศัตรูที่แท้จริงไม่ได้มีเพียงอัครมหาเสนาบดีเว่ยเพียงคนเดียว แต่คือความลับที่ถูกฝังกลบไว้ในอดีตที่นางเองก็ไม่เคยล่วงรู้ หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ