น้ำตาที่ร่วงหล่น

"หากเจ้าเลือกจะวางหมากกระดานนี้ด้วยชีวิตของข้า... เหตุใดแววตาของเจ้าถึงได้สั่นไหวรุนแรงเพียงนั้น มู่หรงเซียน?" น้ำเสียงของฉีเฟยหลงแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายดูจะหนักอึ้งขึ้นในทันตา พระองค์ประทับยืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างไม้แกะสลักที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นแสงจันทร์สีนวลที่อาบไล้ไปทั่วลานกว้างของพระราชวังชั้นใน ทว่าไอเย็นจากภายนอกกลับมิอาจเทียบได้กับความเยือกเย็นในดวงตาคู่คมที่ทอดมองหญิงสาวตรงหน้า มู่หรงเซียนกำหมัดแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อกว้าง ลมหายใจของนางติดขัดราวกับมีก้อนกรวดมาจุกอยู่ที่ลำคอ ในมือของนางถือม้วนเอกสารลับที่ได้รับมาจากสายข่าว ซึ่งมีลายเซ็นของอัครมหาเสนาบดีเว่ยกำกับอยู่ แต่มันกลับเป็นเอกสารที่ระบุว่า 'แผนการกำจัดตระกูลมู่หรง' แท้จริงแล้วเริ่มต้นจากความเห็นชอบของฮ่องเต้เมื่อห้าปีก่อน "หม่อมฉันไม่ได้ต้องการชีวิตของฝ่าบาท" นางกล่าวเสียงแผ่ว พยายามรักษาความมั่นคงในน้ำเสียงไว้ให้มากที่สุด "หม่อมฉันเพียงแต่ต้องการความจริง... ความจริงที่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา หัวใจของฝ่าบาทมีไว้เพื่อแผ่นดิน หรือมีไว้เพื่อหลอกใช้สตรีที่ครอบครัวถูกสังหารเพราะพระองค์กันแน่เพคะ?" ฉีเฟยหลงหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ก้าวย่างของพระองค์สง่างามแต่เต็มไปด้วยแรงโทสะ พระองค์คว้าข้อมือของนางไว้แน่น มิใช่เพื่อรั้งไว้ แต่เพื่อดึงให้หญิงสาวเผชิญหน้ากับความจริงในดวงตาของพระองค์ "ความจริงงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าในวังหลวงที่เน่าเฟะแห่งนี้จะมีสิ่งใดที่เรียกว่าความจริงได้โดยไม่แลกด้วยเลือดหรือ? ที่ข้าต้องยินยอมให้คนตระกูลเว่ยเหยียบย่ำเจ้า... นั่นก็เพื่อรักษาชีวิตเจ้าไว้ในกรงทองที่ปลอดภัยที่สุดอย่างไรเล่า!" "ปลอดภัยหรือเพคะ?" มู่หรงเซียนเค้นยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย "ในขณะที่ท่านเรียกมันว่าความปลอดภัย หม่อมฉันกลับเห็นภาพคนในตระกูลต้องตายตกไปตามกันโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยคำลา ฝ่าบาท... ท่านเลือกแผ่นดินที่เต็มไปด้วยรอยเลือด แล้วถีบหัวส่งคนที่รักท่านที่สุดลงสู่เหวนรก ท่านยังกล้าเรียกมันว่าความรักอีกหรือ?" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของฮ่องเต้หนุ่ม พระองค์ชะงักไป ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันกลับฉายแววปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด มือที่จับข้อมือนางสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ คลายออก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทรงอักษรจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งสอง "หากเจ้าจะไป... จงก้าวข้ามศพข้าไปเสีย" ฉีเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้าน "เพราะถ้าเจ้าเลือกที่จะทิ้งหมากกระดานนี้เพื่อไปเข้าพวกกับตระกูลเว่ย หรือทิ้งแผ่นดินที่ข้าพยายามกอบกู้มาเพียงเพราะความแค้นส่วนตัว... ข้าจะไม่รั้งเจ้าไว้ด้วยคำพูดอีก" มู่หรงเซียนจ้องมองใบหน้าที่นางเคยรักหมดหัวใจ ความทรงจำอันอบอุ่นในอดีตกับความโหดร้ายของความเป็นจริงในปัจจุบันตีรวนกันจนนางแทบเสียสติ นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว หันหลังให้ชายที่เป็นทั้งคนรักและศัตรูหมายเลขหนึ่งที่นางต้องกำจัดในคราเดียวกัน "หม่อมฉันเลือกแล้วเพคะ" นางเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น "ข้าพเจ้าไม่ได้เลือกแผ่นดิน และไม่ได้เลือกท่าน... ข้าพเจ้าเลือกเพียงความยุติธรรมที่ตระกูลมู่หรงควรได้รับ หากการชำระแค้นครั้งนี้ต้องแลกด้วยบัลลังก์ของท่าน หม่อมฉันก็พร้อมจะเป็นผู้ลงมือเอง" นางก้าวเดินออกมาจากห้องทรงอักษรด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนคมดาบ ลมราตรีกระโชกแรงพัดผ่านใบหน้า พาให้หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงสู่พื้นศิลา ทว่าก่อนที่นางจะก้าวพ้นเขตพระราชฐานชั้นใน เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบชีวิตก็ดังสนั่นมาจากทางเดินฝั่งซ้าย พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอัครมหาเสนาบดีเว่ยที่ปรากฏตัวขึ้นภายใต้เงาของเสาต้นยักษ์ "ดูเหมือนว่าความรักของฝ่าบาทจะไปไม่ถึงดวงดาวเสียแล้วนะ ท่านหญิงมู่หรง" เว่ยจงซานเหยียดยิ้มร้ายกาจ มือข้างหนึ่งแตะลงบนด้ามดาบอาญาสิทธิ์ "ข้ากำลังรอจังหวะนี้อยู่พอดี... จังหวะที่นกน้อยบินหนีออกจากกรงทองเพื่อมาหาความตายในอุ้งมือข้า" มู่หรงเซียนชะงักกึก เมื่อหันกลับไปมองด้านหลัง นางเห็นฉีเฟยหลงเดินออกมาจากห้องทรงอักษรด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตานั้นกลับปิดสนิทราวกับละทิ้งความหวังสุดท้ายในชีวิตไปแล้ว ฮ่องเต้กวาดสายตามองมาที่นาง ก่อนจะหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก "คุมตัวนางไว้... ข้อหากบฏต่อแผ่นดินและสมคบคิดกับศัตรู" มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย นางถูกล้อมไว้ในวงล้อมของทหารองครักษ์ฝั่งเว่ยจงซาน ในขณะที่ฮ่องเต้ที่นางรักกลับเป็นผู้ลงนามคำสั่งประหารชีวิตนางด้วยพระองค์เอง บัดนี้ แผ่นดินหรือหัวใจ... ทุกอย่างพังทลายลงตรงหน้าเหลือเพียงความว่างเปล่าที่รอคอยการตัดสินในเช้ามืดวันพรุ่งนี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ หลิวเยี่ยนซี