จดหมายลับที่หายไป

"หากเจ้าคิดว่าห้องลับในจวนอัครมหาเสนาบดีคือสถานที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเก็บหลักฐาน... เจ้าก็กำลังดูแคลนความฉลาดของข้ามากเกินไปแล้ว มู่หรงเซียน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของฉีเฟยหลงดังก้องอยู่ในห้องทรงพระอักษรที่มืดสลัว แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาใบหน้าของฮ่องเต้หนุ่มให้ดูดุดันกว่าทุกครา ข้าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นเฉียบจากความจริงที่ข้าเพิ่งตระหนักได้ในตอนที่แล้วยังคงเกาะกินใจ ทว่าข้าไม่อาจแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นได้ โดยเฉพาะต่อหน้าบุรุษผู้นี้ "ฝ่าบาท..." ข้าเอ่ยเสียงเรียบ พยายามคุมสติให้มั่น "การที่หม่อมฉันบุกเข้าไปในจวนของเว่ยหยวนมิใช่ความบ้าบิ่น แต่เป็นทางเดียวที่เราจะกุมชะตาของมันได้ จดหมายฉบับนั้น... มันต้องอยู่ที่นั่น" ฉีเฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนข้าได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและกลิ่นอายของหยาดเลือดที่แฝงมากับลมหายใจของเขา เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางข้าขึ้น บังคับให้ข้าสบตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้น "เจ้ามิได้เพียงแค่อยากได้จดหมาย แต่เจ้าอยากให้มันเป็นข้ออ้างในการลากตระกูลเว่ยลงสู่ขุมนรกใช่หรือไม่?" ข้าไม่หลบสายตา "หากข้าทำได้ หม่อมฉันพร้อมจะกระโดดลงไปเคียงข้างมัน เพื่อให้มั่นใจว่าตระกูลเว่ยจะไม่มีวันได้กลับขึ้นมาหายใจบนผืนแผ่นดินนี้อีก" บทสนทนาหยุดชะงักลงเพียงเท่านั้น ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของข้าเต้นรัว ข้ารู้ดีว่าฉีเฟยหลงมองข้าทะลุปรุโปร่ง เขารู้ว่าข้ามิได้ต้องการเพียงแค่กอบกู้แผ่นดิน แต่ข้าต้องการล้างแค้นให้ตระกูลมู่หรงที่ต้องสังเวยชีวิตด้วยข้อหาฉ้อโกงที่เสนาบดีเว่ยเป็นผู้ยัดเยียดให้ "ข้าส่งคนไปค้นจวนเว่ยหยวนแล้ว... ทว่าสิ่งที่พบกลับว่างเปล่า" เขาผละมือออกแล้วหมุนตัวกลับไปมองแผนที่อาณาจักรที่กางอยู่บนโต๊ะไม้กฤษณา "ห้องลับถูกเคลื่อนย้าย กลไกถูกทำลาย ราวกับว่ามีคนล่วงรู้แผนการของเราตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะก้าวเท้าออกจากวังหลวง" หัวใจของข้ากระตุกวูบ "ฝ่าบาทจะบอกว่า... มีไส้ศึก?" เขาไม่ตอบ เพียงแค่หยิบตราประทับสีหยกขึ้นมาหมุนเล่นในมือ สายตาที่เขามองไปยังแผนที่นั้นดูว่างเปล่าและโดดเดี่ยว "ในวังหลวงแห่งนี้ ไม่มีใครที่ข้าจะไว้ใจได้นอกจากเจ้า มู่หรงเซียน... และนั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องให้เจ้าไปหา 'หลักฐานจริง' ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด" ข้าขมวดคิ้ว "ที่ใด?" "จวนรับรองทูตจากแคว้นอู๋" ข้าชะงักงัน แคว้นอู๋เป็นศัตรูคู่อาฆาตของต้าฉีมาโดยตลอด การที่เว่ยหยวนเก็บหลักฐานไว้ที่นั่นหมายความว่าเขากำลังขายชาติเพื่อแลกกับอำนาจ! ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอกจนมือข้ากำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "หม่อมฉันจะไปคืนนี้" ข้าเอ่ยเสียงเด็ดขาด "เจ้าจะไปในนามของนางกำนัลถวายเครื่องหอม" เขาหันกลับมามองข้า แววตาอ่อนลงชั่วครู่ "ระวังตัวด้วย... เว่ยหยวนเริ่มระแวงแล้ว หากเจ้าพลาด แม้แต่ข้าก็ไม่อาจช่วยเจ้าจากคมดาบขององครักษ์เงาได้" ข้าคำนับแล้วรีบเร้นกายออกมาจากตำหนักท่ามกลางความมืดมิดของยามดึก ค่ำคืนนี้ลมหนาวพัดกรรโชกราวกับจะเตือนถึงหายนะ ข้าลัดเลาะไปตามทางเดินลับที่เชื่อมต่อระหว่างเขตพระราชฐานชั้นในกับจวนรับรอง ข้าสวมชุดสีดำสนิท กลมกลืนไปกับเงามืดของกำแพงเมือง ทว่า ทันทีที่ข้าก้าวเข้าสู่เขตจวนรับรอง เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบากว่าเงาก็ทำเอาข้าต้องหยุดชะงัก ข้าหลบหลังโขดหินจำลอง กั้นหายใจแน่นเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากห้องทำงานของทูตแคว้นอู๋ ร่างนั้นรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดขุนนางชั้นสูงที่คุ้นตาเกินไป มือนั้น... มือที่ถือจดหมายประทับตราลับของอัครมหาเสนาบดีเว่ยไว้แน่น ข้าตาเบิกกว้างเมื่อแสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าของชายผู้นั้น เขาคือ 'เว่ยจื่อเหยา' บุตรชายคนโตของเว่ยหยวน ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเดินผ่านจุดที่ข้าซ่อนตัว เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของข้า ข้าหันกลับไปอย่างรวดเร็ว พร้อมจะชักมีดสั้นออกมาทว่ากลับต้องชะงักค้าง มือหนาของใครบางคนเอื้อมมาปิดปากข้าไว้แน่นพร้อมกับกระซิบที่ข้างหู "เจ้าคิดจะตามหาจดหมายฉบับที่ข้าเป็นคนสลับไปเองงั้นหรือ... แม่นางมู่หรง?" เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'เว่ยจื่อเหยา' ที่เพิ่งจะเดินผ่านหน้าข้าไปเมื่อครู่— หากแต่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้านี้ กลับมีใบหน้าและท่าทางที่ดูเย็นชาและซับซ้อนยิ่งกว่า! ข้าเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเราไม่ได้กำลังสู้กับเว่ยหยวนเพียงลำพัง แต่กำลังถูกปั่นหัวโดยคนที่ 'ควรจะเป็น' พันธมิตรคนสำคัญที่สุด! ข้าหวังว่าการเดินทางในครั้งนี้ ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับข้าจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ หลิวเยี่ยนซี