กับดักในสวนดอกไม้

คมดาบเย็นเยียบจ่ออยู่ห่างจากลำคอของข้าเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมหวานของดอกหมู่ตันในสวนหลวง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของข้ากระตุกวูบไม่ใช่ความตายที่เงื้อง่าอยู่ตรงหน้า หากแต่เป็นดวงตาคู่นั้น... ดวงตาของนักฆ่าชุดดำที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า "ไท่ฮูหยิน... เหตุใดจึงเป็นเจ้า" ข้าเอ่ยกระซิบ เสียงของข้าเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่ก้องกังวานในความเงียบงันยามวิกาล มือที่ถือกระบี่ขององครักษ์ผู้นั้นสั่นเทาเล็กน้อย เขามิใช่คนอื่นไกล หากแต่คือ 'จ้าวเจี้ยน' อดีตหัวหน้าองครักษ์ประจำตระกูลมู่หรง ผู้ที่บิดาของข้าเคยช่วยชีวิตไว้และมอบความไว้วางใจให้ดูแลความปลอดภัยในจวนเมื่อหลายปีก่อน "คุณหนู..." จ้าวเจี้ยนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด "โปรดอภัยให้บ่าวด้วย... หากบ่าวไม่ลงมือ ครอบครัวของบ่าวที่ถูกสนมเว่ยจับตัวไปก็จะ..." "ตระกูลเว่ยใช้ชีวิตคนในครอบครัวของเจ้ามาบีบคั้นให้เจ้าสังหารข้าสินะ" ข้าแค่น้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาที่มองเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความแค้นที่ลุกโชนขึ้นราวกับเปลวเพลิงในเตาถ่านที่ใกล้สุกงอม "ข้าไม่มีทางเลือก..." จ้าวเจี้ยนหลบสายตา มือที่กำด้ามกระบี่กลับยิ่งออกแรงกด1ลึกลงไปอีกนิดจนผิวหนังที่ลำคอของข้าแสบร้อน คราบเลือดซึมออกมาเป็นเส้นบางๆ ทว่า ในวินาทีที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศรอบสวนดอกไม้พลิกผันในพริบตา! "มีมือสังหาร! อารักขาฝ่าบาทและมู่หรงกงจู่!" เสียงนั้นคือเสียงของขันทีเอกคู่พระทัยฮ่องเต้! มู่หรงเซียนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นางคำนวณเวลาในใจอย่างรวดเร็ว... ฉีเฟยหลงมาเร็วเกินคาด หรือนี่จะเป็นแผนการที่เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว? จ้าวเจี้ยนหน้าถอดสี ความลังเลปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เขาหันซ้ายแลขวาอย่างตื่นตระหนก เมื่อรู้ตัวว่าบัดนี้ตนเองตกอยู่ในวงล้อมของทหารรักษาพระองค์เสียแล้ว "หนีไม่พ้นหรอก จ้าวเจี้ยน" ข้ากล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาหงส์หรี่ลงมองเขาอย่างลึกซึ้ง "อยากให้ครอบครัวของเจ้ารอด หรืออยากตายอยู่ที่นี่อย่างไร้ค่า เลือเอาเอง" "คุณหนู..." จ้าวเจี้ยนมองหน้าข้า คล้ายเห็นเงาของนายหญิงผู้ล่วงลับในตัวข้า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความเด็ดเดี่ยวในชั่วพริบตา "ถ้าเช่นนั้น... บ่าวขอใช้ลมหายใจสุดท้ายนี้ไถ่บาป!" *ฉับ!* ไม่ใช่เสียงกระบี่แทงทะลุร่างของข้า แต่เป็นเสียงคมดาบที่ตวัดกลับหลังอย่างรวดเร็ว จ้าวเจี้ยนไม่ได้พุ่งเข้าหาข้า ทว่าเขากลับกระโดดถอยหลังไปซ่อนตัวในพุ่มไม้ทึบของสวนหมู่ตันเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทหารที่กำลังกรูกันเข้ามา "จับตัวนักฆ่าไว้ อย่าให้หนีไปได้!" เสียงคำรามก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดคลุมมังกรสีทองอร่ามที่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเร่งรีบ ฉีเฟยหลงปรากฏกายขึ้นท่าข้ามความวุ่นวาย ดวงเนตรคมกริบกวาดมองสำรวจทั่วร่างของข้าทันทีอย่างร้อนรน "เซียนเอ๋อร์!" ฮ่องเต้หนุ่มรุดเข้ามาประคองร่างของข้าไว้ วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดข้าเข้าหาตัวด้วยความห่วงใยที่ไม่อาจปิด The สุ้มเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยยามเอ่ยถาม "เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่? ใครบังอาจกล้าลงมือในเขตพระราชฐาน!" ข้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยและไออุ่นจากกายของเขาทำให้ความตึงเครียดในใจคลายลงไปครึ่งหนึ่ง แต่นางยังคงต้องรักษาท่าที ข้าส่ายหน้าช้าๆ พลางส่งสายตาคมปลาบไปยังทิศทางที่จ้าวเจี้ยนเพิ่งหลบหนีไป "หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะฝ่าบาท... เพียงแต่ตกใจเล็กน้อย" ข้าตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้งที่รู้กันเพียงสองคน "สนมเว่ยคงร้อนใจเสียจนอดรนทนไม่ไหว ถึงได้ส่ง 'คนสนิท' มาทักทายหม่อมฉันถึงในสวนดอกไม้เช่นนี้" ฉีเฟยหลงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงเนตรมังกรฉายแววดุดันน่ากลัว "นางสารเลวผู้นั้นช่างกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว! คิดว่ามีตระกูลเว่ยหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง แล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจในวังหลวงแห่งนี้ก็ได้กระนั้นหรือ!" "ฝ่าบาททรงกริ้วไปก็ไร้ประโยชน์เพคะ" ข้าเอ่ยเตือนสติด้วยน้ำเสียงสุขุม พลางขยับตัวออกห่างจากอ้อมกอดของเขาเล็กน้อยเพื่อให้ดูเหมาะสมตามธรรมเนียม ทว่ามือเรียวยังคงแตะเบาๆ ที่แขนเสื้อของเขาเพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง "งูพิษ หากตีไม่ตายตั้งแต่ครั้งแรก มันย้อนกลับมาฉกเราในภายหลังได้เสมอ... และการที่สนมเว่ยกล้าส่งคนมาลงมือในคืนนี้ แสดงว่านางต้องมีแผนการที่ใหญ่กว่านี้รออยู่ในงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมืองในวันพรุ่งนี้แน่นอนเพคะ" ฮ่องเต้หนุ่มหรี่ตาลงทันที ความฉลาดหลักแหลมของเขาทำให้จับจุดได้ในทันที "เจ้าหมายความว่า... การลอบสังหารนี้เป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจ?" "เพคะ" ข้าพยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่เยือกเย็น "เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน อาจไม่ใช่ชีวิตของหม่อมฉัน... แต่อาจเป็นตราประทับหยกในตำหนักอักษร หรือเอกสารลับกองทัพชายแดนที่ท่านพ่อของหม่อมฉันเก็บรักษาไว้" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันที ลมยามค่ำคืนพัดผ่านกลีบดอกหมู่ตันให้ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินราวกับหยาดฝนสีโลหิต ฉีเฟยหลงมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวและหวาดหวั่นในความลึกล้ำของนาง "ในเมื่อพวกมันกล้าเล่นเกมสกปรกเช่นนี้..." ฉีเฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทอประกายอำมหิตในดวงตา "เราก็ควรจะเล่นตามน้ำให้พวกมันตายใจ... เจ้าว่าจริงหรือไม่ Mùróng Guōngzhǔ?" ข้าแย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับซ่อนคมดาบไว้เบื้องหลัง "หม่อมฉันยินดีร่วมมือกับฝ่าบาท เพื่อถอนรากถอนโคนต้นงิ้วต้นใหญ่นี้ให้สิ้นซากเพคะ" ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังประสานสายตากันด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของขันทีหนุ่มผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของเขามีเหงื่อกาฬไหลท่วมจนซีดเผือก "ฝ่าบาท! ทรงพระเจริญ!" ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงแทบพื้นตัวสั่นเทา "เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ที่ตำหนักเย็น... จู่ๆ ก็มีเพลิงไหม้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และ... และนักโทษประหารสำคัญที่ถูกคุมขังอยู่ด้านใน ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเซียนชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปในทันที นักโทษประหารในตำหนักเย็น... คือพยานปากสำคัญเพียงคนเดียวที่จะมัดตัวอัครมหาเสนาบดีเว่ยในคดีทุจริตคลังหลวงเมื่อสามปีก่อน! ฉีเฟยหลงหันขวับมามองหน้าข้า ดวงเนตรของเขาสั่นไหวด้วยความตกใจระคนโกรธกริ้ว ขณะที่ข้าค่อยๆ หันกลับไปมองกลุ่มควันสีดำที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามวิกาลทางทิศตะวันตกอย่างช้าๆ เกมนี้... พวกมันไม่ได้ส่งคนมาลอบสังหารข้าเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามเพียงอย่างเดียว แต่พวกมันจงใจใช้ข้าเป็น "เหยื่อล่อ" เพื่อดึงตัวฉีเฟยหลงให้ออกห่างจากตำหนักเย็นในเวลาที่ลงมือชิงตัวพยาน! และคนที่ส่งสัญญาณบอกความเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้ให้ฝ่ายเว่ยเหว่ยล่วงรู้... มิใช่ใครอื่นไกล ข้าพลันสูดลมหายใจเข้าลึก, เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ หัวใจของข้าก็เย็นเฉียบลงจนถึงขั้วกระดูก! -------------------------------------------------- รี้ดเดอร์ที่รักคะ ตอนนี้เกมกำลังเข้มข้นขึ้นทุกทีแล้วนะคะ มาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าใครคือหนอนบ่อนไส้ตัวจริงกันค่ะ! -- หลิวเยี่ยนซี