พันธมิตรจากต่างแคว้น

"จอกสุรานี้... ท่านทูตจากแคว้นเป่ยหรงหมายมั่นจะมอบแด่ฝ่าบาท หรือมอบแด่ความพินาศของแคว้นฉีกันแน่เจ้าคะ?" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยียบดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงรับรองหลวง มู่หรงเซียนวางจอกสุราหยกสีขาวลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมเสียงดัง ‘กริ๊ก’ จังหวะที่นางเอียงคอถาม ดวงตาคู่คมดุจหงส์จ้องมองบุรุษร่างใหญ่ในชุดขนสัตว์ปักลายหมาป่าตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา อัครมหาเสนาบดีเว่ยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงักตะเกียบที่คีบเนื้อกวางค้างไว้ ใบหน้าหนาตัณหาของเขากระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน "มู่หรงเซียน เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไร ท่านทูตอุตส่าห์นำสุราหมักพันปีจากทุ่งหญ้ามาถวายฝ่าบาท เป็นมิตรไมตรีที่หายากยิ่งนัก" ฮ่องเต้ฉีเฟยหลงที่ประทับอยู่บนบัลลังก์สูงเพียงแค่ปรายพระเนตรมองลงมา พระพักตร์เรียบเฉยจนยากจะอ่านความรู้สึก ทว่าพระหัตถ์ที่วางอยู่บนพนักพิงนั้นบีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภายใต้ความสงบคือคลื่นพายุที่พร้อมจะซัดสาด "มิตรไมตรีหรือ?" มู่หรงเซียนยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนแตะลงบนขอบจอกสุราที่ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดออกมาจางๆ "กลิ่นของดอกเหมยหิมะในสุรานี้ช่างรุนแรงนัก แต่น่าเสียดายที่มันกลบกลิ่นคาวของ ‘พิษดอกไม้ไร้ราก’ ไม่มิดหรอกนะคะท่านทูต" บรรยากาศในโถงเปลี่ยนไปทันที เหล่าทหารองครักษ์ขยับดาบในฝักพร้อมกัน เสียงเหล็กกระทบกันดังก้อง ทูตจากแคว้นเป่ยหรงมีสีหน้าเปลี่ยนไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะหัวเราะร่วนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แม่นางช่างหูตาไวสมคำร่ำลือ" ทูตจากเป่ยหรงโน้มตัวมาข้างหน้า สายตาของเขาจดจ้องที่มู่หรงเซียนด้วยแววตาหื่นกระหายและเย้ยหยัน "แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า แคว้นที่ไร้ซึ่งที่พึ่งพิงอย่างแคว้นฉี จะกล้าปฏิเสธของขวัญจากมหาอำนาจเป่ยหรงได้อย่างไร? หากวันนี้จอกนี้ไม่ถูกดื่ม ความสัมพันธ์ของสองแผ่นดินย่อมจบสิ้น... และชีวิตของเจ้า ก็น่าจะจบสิ้นก่อนใครเพื่อน" ฉีเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงพลัง "ข่มขู่ในวังหลวงของข้า เจ้าคิดว่าคนของข้าไม่มีเหลือแล้วหรือไร?" "ฝ่าบาท..." มู่หรงเซียนเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อย่าได้เสียเวลาโต้ตอบกับสุนัขที่ถูกเลี้ยงด้วยเนื้อดิบเลยเจ้าค่ะ เพราะสิ่งที่มันต้องการไม่ใช่พันธมิตร แต่คือการเห็นแคว้นฉีกลายเป็นเมืองขึ้นที่ไม่มีวันเงยหน้าได้อีก" นางลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังโต๊ะของทูตเป่ยหรงอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางสายตาของอัครมหาเสนาบดีเว่ยที่เริ่มแสดงความกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้คาดคิดว่าหญิงสาวผู้นี้จะกล้าหักหน้าทูตต่างเมืองต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ มู่หรงเซียนเอื้อมมือไปหยิบจอกสุรานั้นขึ้นมา ทูตเป่ยหรงยิ้มกว้างด้วยความสมใจ "ดี! เช่นนั้นเจ้าก็ดื่มมันเสีย เพื่อพิสูจน์ความจริงใจของฝ่าบาท!" มู่หรงเซียนมิได้ดื่ม ทว่านางกลับสาดสุรานั้นลงบนใบหน้าของทูตเป่ยหรงอย่างรุนแรง! "กรี๊ด!" ร่างใหญ่สะดุ้งสุดตัวเมื่อหยดสุราสัมผัสผิวหนัง หน้ากากที่เขาสวมไว้เริ่มละลายเผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดที่ดูคล้ายสัญลักษณ์ของกลุ่มนักฆ่า ‘เงาอเวจี’ ที่เคยสังหารคนในตระกูลของนางเมื่อสิบปีก่อน "นี่ไม่ใช่สุรา... นี่คือคำประกาศสงคราม" มู่หรงเซียนกล่าวเสียงเย็น "และเจ้า... คือคนแรกที่ข้าจะส่งไปปรโลกเพื่อทวงถามความยุติธรรมให้คนตระกูลมู่หรง!" ขณะที่ความโกลาหลกำลังจะปะทุขึ้น ประตูบานยักษ์ของโถงรับรองก็ถูกผลักเข้ามาด้วยกำลังมหาศาล ขันทีหลวงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น "ฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองทัพหน้าด่านทางเหนือ... กองทัพหน้าด่านถูกปิดล้อมโดยคนชุดดำนับหมื่นที่ไม่มีธงสังกัด แต่พวกเขาชูตราประทับของ... ของพระพันปีหลวง!" ฉีเฟยหลงลุกขึ้นจากบัลลังก์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ในขณะที่มู่หรงเซียนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากอก แผนการที่นางวางไว้เพื่อชิงอำนาจคืน กลายเป็นเหยื่อล่อให้ศัตรูที่แท้จริงเปิดเผยตัวออกมาในเวลาที่พวกเขาอ่อนแอที่สุด "ไม่จริง..." มู่หรงเซียนพึมพำขณะหันไปมองฮ่องเต้ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "ความรักที่ท่านมีให้ข้า... หรือแท้จริงแล้วมันคือหมากตัวหนึ่งที่ถูกวางไว้ เพื่อให้คนของพระพันปีใช้เป็นข้ออ้างในการกำจัดข้าในวันนี้กันแน่คะ ฉีเฟยหลง?" คำถามของนางดังก้องไปทั่วโถง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ฉีเฟยหลงค่อยๆ หันมาสบตานาง แววตาของเขาที่เคยมีความรักลึกซึ้ง บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย ราวกับคนตรงหน้ามิใช่คนเดิมที่นางเคยรู้จัก หลิวเยี่ยนซีขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในโชคชะตาอันพลิกผันนี้กับหงส์ตัวน้อยของข้าด้วยนะคะ