ปมในอดีตที่คลี่คลาย

“เหตุใดเจ้าจึงเชื่อคำลวงของขุนนางแก่ผู้หนึ่ง มากกว่าสายเลือดในกายตนเองเล่า ฝ่าบาท?” เสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม แต่แฝงด้วยเข็มพิษที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจของบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้า นางวางจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม แรงกดของปลายนิ้วทำให้กระดาษยับย่นเล็กน้อย ฉีเฟยหลงไม่ตอบ ทรงยืนหันหลังให้แก่นาง ไหล่กว้างที่เคยผึ่งผายกลับดูสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม ท่ามกลางห้องทรงพระอักษรที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเปลวเทียนเต้นระบำ “นางไม่ได้ถูกจับ” มู่หรงเซียนย้ำประโยคเดิมอีกครั้ง คราวนี้เสียงของนางแหบพร่าลง “สายสืบของข้าเห็นกับตา พระมารดาของท่าน... พระนางเปิดประตูวังชั้นในให้คนของเสนาบดีเว่ยด้วยพระหัตถ์ของพระนางเอง” ฉีเฟยหลงหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แววตาของฮ่องเต้หนุ่มในยามนี้ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความร้าวรานที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูก “เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า ฮองเฮาผู้ล่วงลับคือไส้ศึกเช่นนั้นหรือ? มู่หรงเซียน เจ้ากำลังลบหลู่เกียรติของมารดาข้า!” “ความจริงที่น่ารังเกียจย่อมดีกว่าความฝันที่สวยงาม แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ความจริงคืออาวุธเดียวที่จะทำลายเสนาบดีเว่ยได้” นางก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของนางกระทบกับความเย็นเยียบของราชัน “ท่านจำปีที่เกิดการกบฏครั้งใหญ่ได้หรือไม่? ปีที่บิดาของท่านสิ้นพระชนม์บนบัลลังก์เลือด... ท่านถูกบอกเล่าว่าเขาถูกลอบสังหารโดยกลุ่มกบฏ แต่เหตุใดเสนาบดีเว่ยถึงก้าวขึ้นสู่อำนาจเบ็ดเสร็จได้ในทันทีโดยไม่มีการขัดขวาง?” “เจ้าจะสื่ออะไร...” เสียงของเขาเริ่มสั่น มู่หรงเซียนหยิบหยกพกชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงบนมือของเขา หยกชิ้นนี้มีรอยร้าวอยู่กึ่งกลาง “นี่คือของที่ข้าพบในช่องลับของเรือนที่พระมารดาของท่านเคยพำนัก หยกชิ้นนี้... คือตราประจำตัวของเสนาบดีเว่ยที่ทำหายไปในคืนนั้น ท่านคิดว่ามันไปอยู่ในห้องบรรทมของฮองเฮาได้อย่างไร?” ฉีเฟยหลงกำหยกแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ทรงทรุดตัวลงนั่งบนพระเก้าอี้ไม้แกะสลัก ความลับที่ถูกฝังกลบมานานนับสิบปีเริ่มสั่นคลอนความมั่นคงในจิตใจของกษัตริย์หนุ่ม “ท่านพ่อ... ท่านพ่อไม่ใช่พ่อที่แท้จริงของข้าใช่หรือไม่?” มู่หรงเซียนไม่ตอบ แต่นางพยักหน้าช้าๆ “เว่ยหยวนไม่ได้เป็นเพียงเสนาบดี แต่เขาคืออดีตคนรักที่พระนางจำต้องตัดขาดเพื่ออำนาจทางการเมือง ความรักที่กลายเป็นความแค้น บีบให้พระนางต้องยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งการเปิดประตูวังเพื่อคืนคนรักของตนให้ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุด” ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง ทุกคำพูดของนางเหมือนก้อนหินที่ตกลงในบ่อน้ำลึก ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้และขุนนางกังฉินตัวฉกาจเปลี่ยนสถานะไปตลอดกาล มันไม่ใช่แค่เรื่องของอำนาจ แต่มันคือเรื่องของเลือดเนื้อที่แปดเปื้อน “ข้าถูกหลอกใช้มาตลอดชีวิต...” ฉีเฟยหลงพึมพำ ดวงตาที่เคยคมกล้ากลับหม่นแสงลงราวกับคนสิ้นไร้หนทาง “แล้วที่ข้าพยายามกอบกู้แผ่นดินมาถึงเพียงนี้... มันมีความหมายอันใด หากสายเลือดของข้ามันเน่าเฟะถึงเพียงนี้?” มู่หรงเซียนยื่นมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของเขาไว้ “ไม่มีใครเลือกสายเลือดที่ไหลเวียนในกายได้ฝ่าบาท แต่ท่านเลือกได้ว่าจะใช้เลือดนี้ปกป้องผู้ใด หากท่านมัวแต่จมอยู่กับอดีต ท่านจะไม่มีวันเป็นราชันที่แท้จริงได้เลย บัดนี้ท่านรู้แล้วว่าศัตรูคือใครและมีความสัมพันธ์เช่นไรกับอดีต นี่คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของท่าน” ฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้น สบตาหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงประทีปในความมืดมน แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความแตกสลาย กลายเป็นความกระหายในการเอาคืน “ข้าจะให้มันรู้ว่า ลูกที่ไม่ใช่ลูกของมัน... จะเป็นคนลงมือบดขยี้มันด้วยมือของข้าเอง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เวรหน้าห้องก็ดังแทรกเข้ามาอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานที่ทำเอาคนทั้งสองต้องหยุดชะงัก “ฝ่าบาท! เสนาบดีเว่ย... เขากำลังนำกองกำลังบุกเข้าเขตพระราชฐานชั้นใน อ้างว่าพบหลักฐานว่าพระองค์ทรงซ่องสุมอาวุธเพื่อเตรียมก่อการกบฏ!” ฉีเฟยหลงลุกขึ้นยืนทันที ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวออกจากประตู เงาของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นที่หน้าต่างบานกว้าง เป็นชายชราในชุดขุนนางสีดำสนิทผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นที่เขารู้จักดี... อัครมหาเสนาบดีเว่ยไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่เขายังถือกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ ซึ่งมันคือราชโองการที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว “ดูเหมือนความลับจะถูกเปิดเผยเร็วไปนิดนะพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท...” เว่ยหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ก่อนจะขยี้ราชโองการนั้นทิ้ง “ในเมื่อรู้ความจริงแล้ว ก็จงตายไปพร้อมกับความลับนั้นเถิด พ่ะย่ะค่ะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนสำคัญที่สุดของเรื่องนี้นะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนถัดไปค่ะ