ความรักที่ต้องซ่อนเร้น

“วางกระบี่ของท่านลงเถิด ฉีเฟยหลง... ท่านกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ข้าเพียรสร้างมาเพียงเพราะความใจร้อนเพียงชั่ววูบอย่างนั้นหรือเพคะ” น้ำเสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้มือที่กำลังกำด้ามกระบี่แน่นของบุรุษผู้ครองแผ่นดินถึงกับชะงัก ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีเข้มหยุดยืนอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ที่บดบังแสงจันทร์ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีของฮ่องเต้ฉีเฟยหลงจ้องมองหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้อยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความเงียบงันของสวนหลวงในยามวิกาล “ความใจร้อนของข้า... หรือความเย็นชาของเจ้ากันแน่ที่กำลังจะเผาผลาญหัวใจของพวกเราจนมอดไหม้” ฮ่องเต้เอ่ยเสียงพร่า มือที่กำกระบี่ปล่อยออกอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาหญิงสาวเพียงไม่กี่ก้าว “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าคืนนี้เจ้าจะทำอะไร? มู่หรงเซียน... การล่อลวงเว่ยจงถังออกมาสังหารในเขตพระราชฐานชั้นใน ไม่ใช่หมากที่ฉลาดนัก หากพลาดยามใด หัวของเจ้าคือเดิมพัน และข้า... ข้าจะไม่ยอมให้เลือดของเจ้าต้องหลั่งลงบนพื้นธรณีนี้เด็ดขาด” มู่หรงเซียนหมุนกายกลับมา ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้ฉายแววตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด นางก้าวเข้าหาฮ่องเต้จนระยะห่างลดน้อยลงเหลือเพียงลมหายใจรินรดกัน กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้ชายหนุ่มผู้แบกรับภาระหนักอึ้งทั่วแผ่นดินรู้สึกวูบไหวในอก “ฝ่าบาททรงมีอำนาจล้นฟ้า แต่ทำไมถึงขี้ขลาดนักเพคะ?” นางย้อนถามเบาๆ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น “ตระกูลมู่ของข้าต้องสังเวยชีวิตให้ขุนนางกังฉินเพียงเพราะคำลวงเพียงไม่กี่คำ แต่นี่คือโอกาสที่เราจะถอนรากถอนโคนมัน หากเรามัวแต่ลังเลเพื่อรักษาความ ‘ถูกต้อง’ ไว้ แผ่นดินนี้ก็จะมีแต่ซากศพของคนบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นทุกวัน ข้าไม่ได้ต้องการเป็นราชินีที่งดงามในวังวนทองคำ ข้าต้องการเป็นมือที่ถือมีดเล่มนี้... เพื่อจัดการคนชั่ว!” ฉีเฟยหลงคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่น มิใช่การพันธนาการด้วยอำนาจ แต่เป็นการยึดเหนี่ยวด้วยความรู้สึกที่เปราะบาง “ข้ามิได้กลัวการสูญเสียอำนาจ ข้ากลัวการสูญเสีย ‘เจ้า’ ต่างหาก” ประโยคนั้นทำให้นางนิ่งงัน ความเย็นชาที่นางพยายามก่อร่างสร้างเป็นกำแพงพังทลายลงในชั่วพริบตา มู่หรงเซียนเงยหน้ามองบุรุษที่นางรักและเกลียดชังในเวลาเดียวกัน ภายใต้ใบหน้าที่สง่างามนั้น นางมองเห็นความเหนื่อยล้า ความหวาดกลัวที่จะต้องโดดเดี่ยวในฐานะโอรสสวรรค์ “ท่านรู้ไหม... ทุกคืนที่ข้านอนหลับ ข้าฝันถึงวันที่ตระกูลข้าถูกประหาร” นางกระซิบ ความเข้มแข็งที่พยายามแสดงออกมลายหายไป เหลือเพียงหญิงสาวที่แตกสลาย “ข้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องสวมหน้ากากเป็นคนเย็นชา เพื่อปกป้องหัวใจที่เหลืออยู่เพียงดวงเดียวของข้า... ซึ่งก็คือท่าน” มือหนาประคองใบหน้างามขึ้นช้าๆ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้โหนกแก้มของนางแผ่วเบา ฮ่องเต้โน้มตัวลงมาจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิด “หากข้าต้องสละราชบัลลังก์เพื่อแลกกับการที่เจ้าจะปลอดภัย ข้าก็ยินดี... แต่อย่าได้ทำเช่นนี้อีก ห้ามเอาชีวิตของเจ้าไปเสี่ยงกับคนชั้นต่ำอย่างเว่ยจงถังอีกเด็ดขาด” “สายเกินไปแล้วเพคะ” มู่หรงเซียนหลับตาลงรับสัมผัสนั้น “เขารู้ตัวแล้ว... แผนการที่ข้าเดินหมากไว้ เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะเดินเข้ามาในกับดักโดยไม่เตรียมทางถอย” “หมายความว่าอย่างไร?” ฮ่องเต้ผละออกเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสังหรณ์ใจ “อัครมหาเสนาบดีเว่ยไม่ได้มาคนเดียว” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านพลางมองไปทางประตูพระราชฐานด้านทิศตะวันตก “เขาขนกองกำลังลับที่แอบซ่อนไว้ในค่ายนอกเมืองเข้ามาแล้ว และตอนนี้... คนที่เปิดประตูเมืองให้เขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นพระพันปีหลวง ผู้ที่ท่านเคารพรักดุจมารดาในสายเลือด!” สิ้นคำพูดของมู่หรงเซียน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพทหารนับร้อยก็ดังสะท้อนเข้ามาในเขตพระราชฐาน แสงคบเพลิงสว่างจ้าโชติช่วงตัดผ่านความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานของเว่ยจงถังที่ดังข้ามกำแพงวังเข้ามา “ฝ่าบาท! ทรงพระสำราญกับความรักที่ซ่อนเร้นมานานพอหรือยังพะย่ะค่ะ? คืนนี้... ถึงเวลาที่มังกรจะต้องยอมสยบให้แก่หงส์ที่ไร้ปีกแล้ว!” ทันใดนั้น กระบี่เล่มหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศปักลงบนเสาศาลาที่ทั้งสองยืนอยู่ห่างไปเพียงนิ้วเดียว ตามด้วยร่างขององครักษ์คนสนิทของฮ่องเต้ที่ถูกโยนเข้ามาในสภาพเลือดท่วมกาย สัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งวังหลวง มู่หรงเซียนคว้ากระบี่จากเอวของฉีเฟยหลงขึ้นมาทันที แววตาที่เคยอ่อนไหวเมื่อครู่กลับกลายเป็นเปลวไฟแห่งความแค้นที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “ฝ่าบาท... ดูเหมือนความรักของเราจะไม่มีวันได้เริ่มต้นอย่างสงบสุขแล้วเพคะ” นางแค่นยิ้ม มือกระชับกระบี่แน่น “ถ้าพวกมันต้องการบัลลังก์เลือด... เราก็จะมอบนองเลือดนั้นให้พวกมันเป็นของขวัญส่งท้ายก่อนตาย!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาที่พลิกผันของหงส์และมังกรในบทนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีขอฝากให้ทุกท่านรอติดตามตอนต่อไปว่าบทสรุปของศึกนองเลือดในคืนนี้จะเป็นอย่างไรค่ะ