กลิ่นอายสงคราม

“ฝ่าบาท... ดูเหมือนเก้าอี้มังกรตัวนี้ จะคับแคบเกินไปสำหรับพระองค์เสียแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของเว่ยจงตงดังแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับภายในห้องบรรทม ปลายเท้าของเขาย่ำลงบนพรมลายเมฆาอย่างมั่นคง ไม่มีความยำเกรงในแววตาของผู้มีอำนาจล้นฟ้าที่กำลังบีบคั้นกษัตริย์หนุ่มจนมุม มู่หรงเซียนยืนอยู่เบื้องหลังฮ่องเต้ฉีเฟยหลง นางสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่เกร็งแน่นของบุรุษผู้นี้ ลมหายใจของเขาขัดจังหวะเล็กน้อย แต่ทว่าในยามที่ต้องเผชิญกับราชองครักษ์นับสิบที่ชักดาบออกมารอรับคำสั่งปลงพระชนม์ ฮ่องเต้กลับยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา ฉีเฟยหลงไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงหมุนแหวนหยกบนนิ้วช้าๆ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองขุนนางกังฉินตรงหน้าอย่างว่างเปล่า “เจ้ากล้าบุกเข้ามาถึงห้องบรรทมยามวิกาลเช่นนี้ มิกลัวอาญาแผ่นดินหรือ เว่ยจงตง?” เว่ยจงตงหัวเราะร่วน เสียงนั้นเสียดแทงแก้วหูจนมู่หรงเซียนต้องกุมกระบี่ที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อแน่น “อาญาแผ่นดิน? ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ แผ่นดินนี้ใครเป็นผู้กุมอำนาจ พระองค์ย่อมรู้ดีที่สุด วันนี้กระหม่อมไม่ได้มาเพื่อต่อปากต่อคำ แต่มาเพื่อนำ ‘ข่าวดี’ จากชายแดนมาทูลเกล้าฯ” เขาสะบัดมือให้ทหารข้างกายส่งม้วนคัมภีร์หนังแพะเปื้อนเลือดมาให้ ฉีเฟยหลงรับมาเปิดอ่าน สายตาของฮ่องเต้กวาดผ่านตัวอักษรสีชาด ก่อนจะหยุดลงที่เนื้อความสำคัญ มือของเขากำม้วนคัมภีร์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “เจ้ากล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ... ปล่อยให้ข้าศึกรุกล้ำแดนเหนือเพียงเพื่อจะบีบให้ข้าสละบัลลังก์?” น้ำเสียงของฉีเฟยหลงสั่นไหวไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความเดือดดาลที่ปะทุอยู่ภายใน มู่หรงเซียนขยับเข้าไปใกล้เบื้องหลังฮ่องเต้ นางกระซิบผ่านไรฟันที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน “ฝ่าบาท อย่าเพิ่งหักหน้ามัน ตอนนี้ทหารองครักษ์ส่วนใหญ่ยังภักดีต่อมัน การปะทะยามนี้มีแต่จะเสียเปรียบ” ฉีเฟยหลงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายมือที่กำแน่น “ข้าเข้าใจแล้ว เว่ยจงตง เจ้าทำสำเร็จ... ข้าจะลงนามในคำสั่งแต่งตั้งผู้บัญชาการทหารทัพใหม่ตามที่เจ้าต้องการ แต่ข้ามีเงื่อนไข” เว่ยจงตงเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน “เงื่อนไขของกษัตริย์ไร้อำนาจ... เชิญรับสั่งมาพ่ะย่ะค่ะ” “ข้าต้องการให้มู่หรงเซียนเป็นคนถือตราประทับนี้ไปส่งให้ผู้บัญชาการด้วยตัวเอง หากเจ้าไม่ไว้ใจข้า ก็ต้องไว้ใจคนของข้าที่เจ้าคอยจับตาดูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นนี้” มู่หรงเซียนนิ่งงัน นางสบตากับฉีเฟยหลงเพียงเสี้ยววินาที ความนัยในแววตาของเขาคือการ ‘ส่งนางออกไปจากกรงทองนี้’ เพื่อให้ไปจัดการความวุ่นวายที่ชายแดนโดยไม่มีเว่ยจงตงขัดขวาง เว่ยจงตงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมดุจงูพิษจ้องมองมู่หรงเซียนราวกับจะคัดกรองความจริงจากใบหน้าที่เรียบเฉยของนาง “ตกลง... ให้แม่นางมู่หรงไปกับทหารองครักษ์ของข้าสิบคน หากมีความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ศีรษะของนางจะถูกส่งกลับมาถึงพระหัตถ์พระองค์ก่อนรุ่งสาง!” บรรยากาศในห้องบรรทมดูเหมือนจะเบาบางลง ทว่าความตึงเครียดกลับย้ายไปอยู่บนบ่าของมู่หรงเซียนแทน นางเดินออกจากตำหนักพร้อมกับม้วนคำสั่งที่หนักอึ้งดุจภูเขา ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเหล็กชั้นนอก กลิ่นอายสงครามที่ลอยมากับสายลมยามค่ำคืนก็ชัดเจนขึ้นอย่างน่าประหลาด เสียงฝีเท้าของม้านับร้อยที่ควบผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวงในยามวิกาลบ่งบอกว่าเว่ยจงตงมิได้พูดเล่น ทหารองครักษ์ที่คุมตัวนางไว้หัวเราะเสียงต่ำ “แม่นางมู่หรง ข้าว่าท่านควรภาวนาให้ทัพแดนเหนือยังไม่แตกพ่ายนะ เพราะถ้ามันแตกจริงๆ สิ่งที่รอท่านอยู่ไม่ใช่แค่ค่ายทหาร แต่เป็นกองทัพนับแสนที่พร้อมจะขยี้พวกท่านให้จมดิน” มู่หรงเซียนไม่ตอบ นางเพียงแต่กวาดสายตามองไปรอบๆ สองข้างทางที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน แต่ทว่าใต้ความเงียบนั้น นางกลับเห็นแสงไฟคบเพลิงที่เคลื่อนไหวอย่างผิดปกติบริเวณหอสังเกตการณ์ของเมือง มันไม่ใช่การเปลี่ยนกะเวรปกติ แต่มันคือสัญญาณ... สัญญาณการล้อมกรอบที่นางเพิ่งสังเกตเห็น นางหันกลับไปมองตำหนักบรรทมอีกครั้ง แสงไฟในห้องดับลงแล้ว ฉีเฟยหลงกำลังทำอะไรอยู่? หรือนี่คือหมากที่เขาและนางเดินร่วมกันจนก้าวสุดท้าย? ทว่าในขณะที่มู่หรงเซียนกำลังก้าวเท้าขึ้นสู่หลังม้า เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางเดินเอาไว้ เขาไม่ได้มีอาวุธ แต่มีจดหมายฉบับหนึ่งในมือที่ประทับตราลับของ ‘ตระกูลมู่หรง’ ที่น่าจะล่มสลายไปนานแล้ว! “ท่านแม่นาง... สิ่งที่อยู่ในมือท่านคือกองทัพทหารผี แต่สิ่งที่ข้านำมา คือคำสั่งเสียจากท่านพ่อของท่านที่ถูกเก็บรักษาไว้ในแดนศัตรูมาตลอดสิบปี” หวังว่าตอนที่สิบสามนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ของหลิวเยี่ยนซีใจสั่นระทึกไปพร้อมๆ กันนะคะ!