ท่ามกลางพายุฝน

“หมอบลง!” เสียงคำรามนั้นไม่ใช่เสียงของคนขลาดเขลา แต่เป็นเสียงของบุรุษที่ผ่านการเข่นฆ่ามานับครั้งไม่ถ้วน มู่หรงเซียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางทิ้งตัวลงแนบไปกับอานม้าในจังหวะเดียวกับที่ลูกธนูอาบยาพิษนับสิบดอกแหวกอากาศผ่านเหนือศีรษะไปปักลงบนลำต้นสนดัง *ฉึก!* ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา กลิ่นอายคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งปนไปกับกลิ่นดินเปียกชื้น เสียงเกือกม้าที่กระทบพื้นดินโคลนเลนสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจ ร่างในชุดเกราะสีเงินที่ควบอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ ‘ฉีเฟยหลง’ ฮ่องเต้ผู้ซึ่งควรจะประทับอยู่ในวังหลวง มิใช่มาปรากฏกายท่ามกลางหุบเขาเถื่อนถิ่นเช่นนี้ “ท่านมาทำไม!” มู่หรงเซียนตะโกนถามแข่งกับเสียงฟ้าร้อง ดวงตาเรียวคมของนางหรี่ลงมองกลุ่มเงาดำที่พุ่งออกมาจากเงามืดของป่าทึบ พวกมันคือมือสังหารระดับสูงจากหน่วยเงาที่เว่ยอัครมหาเสนาบดีเลี้ยงไว้ ฉีเฟยหลงไม่ได้หันกลับมามอง แต่กระบี่ในมือเขาตวัดวาดเป็นวงโค้งงดงามและอำมหิต ตัดร่างของมือสังหารที่กระโจนเข้าใส่ขาดสะพายแล่ง “ข้ามาเพื่อเตือนเจ้าว่า... บนกระดานหมากเกมนี้ ไม่มีใครที่เจ้าวางใจได้แม้แต่ตัวเจ้าเอง!” เขาหันมาสบตานางเพียงชั่วอึดใจ แววตาของฮ่องเต้หนุ่มดุดันประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่ถูกกักขังมานานปี “หากวันนี้เจ้าตายที่นี่ แผ่นดินนี้ก็สิ้นหวังแล้ว มู่หรงเซียน... จงรอดไปให้ได้ เพื่อรอวันที่ข้าจะคืนความเป็นธรรมให้ตระกูลเจ้า” คำพูดนั้นหนักอึ้งกว่าภูผา มู่หรงเซียนกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นเลือด นางชักกระบี่ประจำกายออกมา พลิกตัวลงจากม้าในจังหวะที่ม้าศึกของนางถูกธนูยิงจนล้มลง นางก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางไม่ใช่คุณหนูในหอคอยงาช้าง แต่นางคือมู่หรงเซียนผู้สืบทอดจิตวิญญาณแห่งแม่ทัพ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างบ้าคลั่ง มือสังหารชุดดำนับสิบต่างรุมล้อมทั้งสองเอาไว้ ฉีเฟยหลงต่อสู้อย่างดุดัน เขาใช้ร่างกายกำยำบดบังกระแสลมและลูกธนูให้หญิงสาว เบื้องหลังความแข็งแกร่งนั้น มู่หรงเซียนสังเกตเห็นถึงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่... เขาแอบออกมาจากวังโดยไม่นำองครักษ์มาด้วยเพียงลำพังเพื่อปกป้องนาง “เว่ยอัครมหาเสนาบดีคงกระอักเลือดแน่ หากรู้ว่าฮ่องเต้ของเขาลงมาเล่นงานข้าด้วยตัวเองเช่นนี้” นางกล่าวขณะแทงกระบี่ทะลุอกมือสังหารคนหนึ่ง เลือดอุ่นๆ กระเซ็นเปื้อนใบหน้านวล แต่ดวงตาของนางกลับยังคงนิ่งสงบดั่งน้ำค้างแข็ง “ข้าไม่ได้มาเพื่อเล่นงานเจ้า” ฉีเฟยหลงแค่นหัวเราะขณะเหวี่ยงกระบี่ปัดการโจมตีที่หมายจะเอาชีวิตนาง “ข้ามาเพื่อยืนยันว่า... หมากตัวที่สำคัญที่สุด จะต้องไม่ถูกเขี่ยทิ้งก่อนถึงปลายกระดาน” ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวของลูกธนูขนาดใหญ่ที่ดูเหมือน ‘หน้าไม้กล’ ก็ดังขึ้นมาจากยอดไม้เบื้องบน ฉีเฟยหลงเบิกตากว้างเมื่อเห็นเป้าหมายของธนูนั้นไม่ใช่เขา แต่คือหญิงสาวที่อยู่เบื้องหลัง “เซียนเอ๋อร์! ระวัง!” ร่างสูงใหญ่ของฮ่องเต้โถมตัวเข้าหาหมายจะผลักนางให้พ้นวิถี แต่นั่นกลับเป็นการเปิดช่องว่างให้เขาโดนธนูอาบยาพิษเฉี่ยวเข้าที่หัวไหล่ เลือดสีดำไหลซึมออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นของยาพิษรุนแรงจนมู่หรงเซียนสัมผัสได้ถึงไอพิษที่ลอยมาแตะจมูก “ฝ่าบาท!” นางโผเข้าประคองร่างเขาที่ทรุดลงกับพื้นดินโคลน มือที่สั่นเทาของนางรีบหยิบโอสถทิพย์จากอกเสื้อขึ้นมา แต่ฉีเฟยหลงกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่น “อย่าเสียเวลา... ฝูงหมาป่าพวกนี้ยังไม่จบสิ้น” เขาหอบหายใจถี่ ใบหน้าคมสันเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ความมืดมิดในป่าลึก ที่ซึ่งมีเสียงฝีเท้าของกองกำลังทหารนับร้อยกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ มู่หรงเซียนมองไปยังร่างของเหล่ามือสังหารที่ยังคงล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ แล้วมองย้อนกลับไปที่ฮ่องเต้ผู้มีบาดแผลจากการช่วยเหลือตน นางเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เพียงการลอบสังหาร แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่ออกแบบมาเพื่อให้ฮ่องเต้และนางต้องตายพร้อมกันในสถานที่ห่างไกลนี้ นางตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กระชับดาบในมือแน่นขึ้น พลางขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของชายหนุ่มที่นอนหายใจรวยริน “ถ้าฝ่าบาทตายที่นี่ ข้าจะเป็นคนกวาดล้างสกุลเว่ยให้สิ้นซากด้วยมือของข้าเอง... แต่หากฝ่าบาทอยากเห็นวันนั้นด้วยตาตัวเอง ก็จงอย่าได้หลับตาลงเด็ดขาด!” สิ้นคำนาง เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ เป็นชายวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ดูคุ้นตา... มู่หรงเซียนถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า นั่นคือ ‘แม่ทัพใหญ่อวิ๋น’ ผู้ที่บิดาของนางเคยให้ความไว้วางใจที่สุด และเขานั่นเองที่เป็นคนทรยศตระกูลมู่หรงในวันนั้น! มือของเขากำลังถือธนูยักษ์เล็งมาที่หน้าอกของฮ่องเต้โดยตรง พร้อมกับรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมเกินบรรยาย “ฝ่าบาท พะย่ะค่ะ... ในเมื่อท่านเลือกที่จะเสด็จมาตายในป่าเถื่อนเช่นนี้ กระหม่อมก็ขอเป็นผู้ส่งเสด็จเองก็แล้วกัน” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับมู่หรงเซียนและฮ่องเต้ในพายุแห่งโชคชะตานี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีค่ะ