ลูกแฝดจอมแสบป่วนปาร์ตี้

"แผนกไอศกรีมพรีเมียมตรงนั้น... เป้าหมายอยู่แค่เอื้อมแล้วครับพี่โปรด" เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ดังขึ้น บริเวณมุมเสาหินอ่อนสีขาวนวลของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เด็กชายฝาแฝดในชุดเอี๊ยมยีนส์สีเข้มและรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังรุ่นล่าสุดก้าวเดินเคียงคู่กันอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนราวกับลูกแมวป่าที่กำลังวางแผนขโมยปลาย่าง "ปฏิบัติการ 'ภารกิจลับล่ารสวานิลลาแมคคาเดเมีย' ต้องไม่มีข้อผิดพลาดเด็ดขาดน้องไปร์ท ถือกระเป๋าตังค์ของคุณแม่ไว้ให้แน่นๆ อย่าให้คุณอาการ์ตูนจับได้เด็ดขาดว่าเราแอบหลุดออกมาจากโซนของเล่นเด็ก" เด็กชายผู้เป็นพี่ชายเอ่ยเตือนด้วยท่าทีสุขุมเกินวัย ทว่ามือเล็กๆ กลับกำธนบัตรสีม่วงที่แอบหยิบมาจากกระเป๋าถือของพิมพ์มาดาไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มถอดแบบมาจากมารดาผู้เย็นชาและบิดาผู้เย่อหยิ่งไม่มีเพี้ยน ทำให้ทุกย่างก้าวของเด็กแฝดวัยสี่ขวบดึงดูดสายตาจากผู้คนรอบข้างด้วยความเอ็นดู ทว่า... ความซุกซนของเด็กมักมาพร้อมกับหายนะที่คาดไม่ถึง ในจังหวะที่ "น้องไปร์ท" กำลังวิ่งซอยเท้าถี่ๆ เพื่อพุ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์ไอศกรีม ร่างเล็กๆ ของเขาก็พุ่งชนเข้ากับขาของใครบางคนเข้าอย่างจัง ชนิดที่ว่าแรงกระแทกนั้นทำให้ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บพิเศษราคาแพงลิบลิ่วถึงกับชะงักฝีเท้าลง "โอ๊ะ! ขอโทษครับ... เอ้ย ขอโทษฮะ!" เด็กชายอุทานเสียงใส รีบเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีที่ตนเองเพิ่งเดินชน ชายหนุ่มผู้ถูกชนก้มมองลงมาด้วยแววตาเรียเฉียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความถือดีตามวิสัยของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ภาณุกำลังจะเอ่ยปากตำหนิความซุ่มซ่ามของเด็กที่ไหนสักคนที่วิ่งชนเขาจนเสียมารยาท แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แหงนขึ้นมองเขา ลมหายใจของประธานหนุ่มก็คล้ายจะสะดุดกักขังไว้ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้น... และริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างนึกกลัว มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็ก... ไม่สิ... มันคือสำเนาถูกต้องของพิมพ์มาดาอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและคิดว่าได้สะบัดหลุดพ้นจากชีวิตไปแล้วอย่างถาวร! ภาณุรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระหน่ำรัวจนเจ็บแปลบไปหมด ความรู้สึกเย็นเยือกแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง มือหนาที่ถือแฟ้มเอกสารสำคัญสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ "หนู... หนูเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน ทำไมถึงมาวิ่งเล่นคนเดียวตรงนี้?" น้ำเสียงของภาณุแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกกระชากทิ้งลงจนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาคมเข้มแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อจ้องมองเด็กชายตรงหน้าที่กำลังทำหน้าเลิกลั่ก "ป... ไปร์ทไม่ได้มาคนเดียวนะฮะ! คุณพ่อ... เอ้ย คุณแม่อยู่โน่น!" น้องไปร์ทแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก เริ่มรู้สึกว่าผู้ชายตัวสูงใหญ่ตรงหน้ามีออร่าบางอย่างที่น่ากลัวราวกับยักษ์ใจร้ายในนิทานที่แม่พิมพ์เคยเล่าให้ฟัง "คุณแม่เหรอ? คุณแม่ของหนูชื่ออะไร..." ภาณุก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเด็กชายโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าไหล่เล็กๆ นั้นไว้เพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่างที่กำลังสั่นคลอนสติสัมปชัญญะของเขา "พี่ไปร์ท! เกิดอะไรขึ้นทำไมยังไม่ไปซื้อ... อ้าว!" เสียงใสของ "น้องโปรด" ที่วิ่งตามมาสมทบเพราะเห็นน้องชายหายไปนานต้องชะงักกึก เมื่อเห็นพี่ชายฝาแฝดกำลังยืนเผชิญหน้าอยู่กับชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับพวกเขาเสียยิ่งกว่าเงาในกระจก ดวงตากลมโตทั้งสองคู่เบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน ภาณุที่หันขวับไปมองเด็กชายอีกคนถึงกับเข่าทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง ลมหายใจของประธานหนุ่มขาดห้วง ภาพความทรงจำในอดีต ภาพวันที่พิมพ์มาดายื่นใบหย่าให้ด้วยแววตานองน้ำตา และคำพูดสุดท้ายที่เธอกล่าวไว้ก่อนจะหายลับไปจากชีวิต... *“คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณภานุ... ฉันจะไม่1เอาอะไรจากตระกูลของคุณไปแม้แต่บาทเดียว และคุณจะไม่หลงเหลือแม้แต่สิทธิ์ที่จะได้เห็นหน้าลูกของเราด้วยซ้ำ!”* ลูกแฝด... เด็กชายฝาแฝดสองคนนี้... คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขากับพิมพ์มาดาอย่างนั้นหรือ? "คุณอา... หน้าตาเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายที่คุณแม่เก็บไว้ในลิ้นชักเลยฮะพี่ไปร์ท" น้องโปรดเผลอหลุดปากพูดออกมาด้วยความไร้เดียงสาตามประสาเด็ก โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนขึ้นกลางวงล้อมของผู้คนในห้างสรรพสินค้า ภาณุรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า ความรู้สึกผิดบาป ความโหยหา และความคลุ้มคลั่งพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ดวงตาคมเข้มที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส แขนแกร่งสั่นเทาขณะพยายามเอื้อมไปคว้าตัวเด็กแฝดทั้งสองเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง "ลูก... ลูกของพ่อ..." เสียงกระซิบที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของอดีตสามีผู้เย็นชาเต็มไปด้วยความร้าวรานและสำนึกผิด ทว่ายังไม่ทันที่เด็กแฝดจะได้ร้องโวยวายหรือสะบัดตัวหนี เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเย็นชาจนน่ากลัวก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "ปล่อยมือจากลูกฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ! คุณภานุ!" ภาณุสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินเสียงที่เขาโหยหาและหวาดกลัวที่สุดในชีวิต ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ปะทะเข้ากับสายตาคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้งของพิมพ์มาดา อดีตภรรยาผู้เคยอ่อนแอ บัดนี้เธอยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าด้วยชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยไฟแค้นและความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางหน้า และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น... ข้างกายของพิมพ์มาดามีชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังยืนเอามือล้วงกระเป๋าด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับส่งยิ้มเยาะมาให้เขาอย่างท้าทาย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ