เงาเด็กชายตัวน้อย

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมผสานกับความวุ่นวายของแขกบ้านแขกเมืองในล็อบบี้โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวไม่ได้ช่วยให้ประสาทสัมผัสที่ตึงเครียดของภาณุผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เอกสารโครงการพันธมิตรธุรกิจมูลค่าหลายพันล้านในมือหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งราวกระนั้น ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ทว่าจังหวะที่ฝ่าเท้าหนากำลังจะก้าวผ่านเสาหินอ่อนทรงสูง เสียงหัวเราะคิกคักใสแจ๋วของเด็กวัยกำลังซนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท บาดลึกจนทำให้ร่างสูงต้องชะงักกะทันหัน “น้องไปร์ท อย่าวิ่งสิครับลูก เดี๋ยวชนคุณน้าเข้านะ!” น้ำเสียงหวานใสที่คุ้นหูจนหัวใจของภาณุกระตุกวูบดังขึ้นจากมุมเสาอีกด้าน สุ้มเสียงนั้น… เสียงของพิมพ์มาดา ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันก้าวออกจากเงาของเขาได้ แต่เธอกลับเดินจากไปพร้อมกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย ภาณุหันขวับไปตามต้นเสียงทันที หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในอก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือแผ่นหลังระหงในชุดเดรสสีเอิร์ธโทนเรียบหรู แต่ทว่าสะดุดตาสะดุดใจยิ่งกว่าคือภาพของเด็กชายฝาแฝดตัวน้อยในชุดสูทเด็กสำเร็จรูปสีดำสนิทตัดกับเสื้อเชิ้ตด้านใน ทั้งสองคนกำลังหัวเราะต่อกระซิกแย่งลูกโป่งรูปการ์ตูนกันอย่างสนุกสนาน และวินาทีนั้นเอง… โลกทั้งใบของภาณุก็คล้ายจะหยุดหมุน เด็กชายฝาแฝดคนหนึ่งที่กำลังหันมามองทางเขาพอดี มีดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักได้รูปที่ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา ไม่มีผิดเพี้ยน! เด็กชายคนนั้นหยุดวิ่ง เอียงคอมองหน้าประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ด้วยความสงสัย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่มุมปาก—ลักยิ้มเดียวกับที่มารดาของเขาเคยบอกว่ามันคือเอกลักษณ์ประจำตระกูล ภาณุรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางศีรษะในยามวิกาล ลมหายใจสะดุดติดขัด ขາแกร่งก้าวไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงถนัดตา สมองอันชาญฉลาดที่เคยประมวลผลธุรกิจหลักหมื่นล้านได้อย่างแม่นยำ กลับว่างเปล่าสนิท สี่ปี… พิมพ์มาดาหายตัวไปสี่ปีเต็ม ถ้าเด็กคนนี้อายุราวๆ สี่ขวบ… และหน้าตาถอดแบบเขาขนาดนี้… มันหมายความว่าอะไร? คำตอบที่แล่นริ้วขึ้นมาในหัวทำให้เลือดในกายของภาณุเย็นเฉียบลงฉับพลัน เขารู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเข้าที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้รอยยิ้มเย็นชาและความเย่อหยิ่งของเขาในอดีตกำลังย้อนกลับมาตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ “คุณแม่ขา… พี่ไปร์ทแกล้งผมอีกแล้วครับ!” เด็กชายอีกคนวิ่งเข้ามาเกาะชายกระโปรงของพิมพ์มาดา พร้อมกับฟ้องเสียงออดอ้อน พิมพ์มาดาย่อตัวลงใช้มือเรียวปัดปอยผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากของลูกชายด้วยความอ่อนโยน แววตาของเธอฉายความรักและความอบอุ่นเปี่ยมล้น ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาเพื่อเอ่ยตักเตือนลูกชายทั้งสอง ทว่า… สายตานั้นกลับต้องปะทะเข้ากับร่างสูงทื่อของใครบางคนที่ยืนจ้องมองพวกเขาอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของพิมพ์มาดาเลือนหายไปในเสี้ยววินาที รังสีความเย็นชาและไร้เยื่อใยถูกยกขึ้นมาเป็นเกราะกำบังทันที ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่ภาณุด้วยความนิ่งสนิท ราวกับกำลังมองก้อนกรวดไร้ค่าข้างทาง ไม่มีความตกใจ ไม่มีความโกรธเกลียด มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนมอง “คุณ…” ภาณุหลุดปากกระซิบออกมาได้เพียงคำเดียว น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเทาจนแทบไม่เป็นภาษา เด็กชายฝาแฝดทั้งสองคนหันกลับมามองตามสายตาของมารดา เมื่อเห็นชายแปลกหน้าท่าทางน่ากลัวกำลังจดจ้องพวกเขา ตาแป๋วทั้งคู่ก็พลอยขยับเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังบอบบางของคุณแม่ทันที มือเล็กๆ กำชายเสื้อของเธอไว้แน่นราวกับเธอกล้อมแกล้มเป็นเกราะคุ้มกันอันแข็งแกร่งที่สุดในโลก ภาพนั้น… ภาพที่เขากลายเป็น "คนแปลกหน้า" และเป็น "ภัยคุกคาม" ในสายตาของสายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ทำให้ภาณุรู้สึกราวกับถูกมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันตกสะเก็ด เขาอยากจะก้าวเข้าไปหา อยากจะเอ่ยปากถามความจริง อยากจะคุกเข่าขอร้องให้เธอยกโทษให้ แต่ทว่าขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ได้หลบตาเขาแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มเคลือบลิดสติกสีแดงระเรื่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย้ยหยันและเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำลายความมั่นใจทั้งหมดในชีวิตของประธานหนุ่มให้พังทลายลงในพริบตา “มองอะไรคะคุณภาณุ… ไม่เคยเห็นลูกคนอื่นหรือไงคะ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!