แม่เสือสาวปกป้องลูก

"ฉันเตือนคุณแล้วนะคะว่าอย่าล้ำเส้นเข้ามาในชีวิตของฉันอีก" เสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกราวกับคมมีดที่อาบด้วยน้ำผึ้ง พิมพ์มาดาไม่ได้ตะโกน เธอเพียงแต่ยืนกอดอก มองร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ร่างเพรียวระหงในชุดสูทสีขาวเข้ารูปขับเน้นความสง่างามและความเป็นนักธุรกิจสาวมืออาชีพ เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งร้องไห้อยู่มุมห้องเพื่อรอคอยความเมตตาจากเขาอีกต่อไปแล้ว ภาณุชะงักฝีเท้า หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความเย็นชาในแววตาสีเข้มของพิมพ์มาดาคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่เธอใช้ลงทัณฑ์เขา มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกตบด้วยฝ่ามือเสียอีก "พิมพ์... ผมแค่อยلจะคุยเรื่องเด็กๆ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างอ่อนแรง มือหนาที่เคยหยิบยื่นแต่ใบหย่าและความเย็นชาในอดีต ยามนี้สั่นเทาเล็กน้อยยามพยายามเอื้อมออกไปหมายจะแตะปลายน้องเสื้อของเธอ "เด็กๆ ไม่มีอะไรต้องคุยกับคุณ และตัวฉันเองก็ไม่มีเรื่องอื่นจะเสวนากับคุณด้วยค่ะ" พิมพ์มาดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ความรังเกียจที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่สวยนั้นทำเอาลมหายใจของภาณุดลสะดุดกึก เขารู้ดีว่าตนเองสมควรได้รับมัน แต่มันก็ยังยากเกินกว่าจะทำใจยอมรับได้ในทุกครั้งที่เห็นเธอผลักไส ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดใจ เสียงฝีเท้าเล็กๆ สองคู่ก็วิ่งตึงตังเข้ามาขัดจังหวะ "หม่าม้าฮะ! คุณป้าใจร้ายคนนั้นทำไมถึง..." เสียงใสแจ๋วของน้องไปร์ทที่วิ่งนำหน้าเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าคุณแม่ ข้างกายของเด็กชายคือน้องโปรดที่กอดตุ๊กตาหมีแน่น ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบพิมพ์มาดากับภาณุมาอย่างละครึ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา ภาณุเบิกตากว้าง ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที ภาพตรงหน้าไม่ใช่แค่เด็กชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักทั่วไป แต่โครงหน้า คิ้วเข้ม และดวงตาคู่นั้น... มันคือกระจกเงาของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ความจริงที่เคยสงสัยและพยายามปะติดปะต่อมาตลอดระเบิดออกในหัวจนสมองขาวโพลน หัวใจของประธานหนุ่มเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เลือดในกายสูบฉีดจนหูอื้ออึง เด็กชายสองคนนี้คือสายเลือดของเขา... ลูกแท้ๆ ที่เขาโง่เขลาเบาปัญญาปฏิเสธและผลักไสมาตลอดสี่ปีเต็ม! "ไปร์ท! โปรด! มานี่ค่ะ!" เสียงตื่นตระหนกของพิมพ์มาดาดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอยื่นมือออกไปคว้าแขนลูกแฝดทั้งสองคนเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของความเป็นแม่สัญชาตญาณดิบเถื่อนตื่นขึ้นเต็มพิกัด ดวงตาคู่สวยมองภาณุด้วยความหวาดระแวงสุดขีด เธอกลัวเหลือเกิน... กลัวว่าเขาจะแย่งดวงใจทั้งสองดวงนี้ไปจากเธอ "หม่าม้า... ผู้ชายคนนี้คือใครเหรอฮะ ทำไมหน้าตาคุยๆ เหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายที่แอบซ่อนไว้เลยล่ะฮะ" น้องโปรดเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา นิ้วเล็กๆ ชี้ไปยังใบหน้าของภาณุที่ตอนนี้ซีดเผือดลงถนัดตา คำพูดเพียงประโยคเดียวของลูกชายทำให้หัวใจของพิมพ์มาดาราวกับถูกบดขยี้ เธอหน้าซีดเผือด สติสัมปชัญญะเตือนภัยดังลั่นว่าเธอต้องรีบพาเด็กๆ หนีไปให้พ้นจากสายตาคู่นั้น สายตาของอดีตสามีที่กำลังจ้องมองลูกๆ ด้วยประกายไฟแห่งความคลั่งไคล้และความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "ไม่ต้องพูดค่ะเด็กๆ เรากลับกันเถอะ" พิมพ์มาดาไม่รอช้า เธอช้อนอุ้มน้องโปรดขึ้นแนบอกในขณะที่มืออีกข้างคว้าข้อมือเล็กของน้องไปร์ทให้วิ่งตาม หมุนตัวกลับแล้วก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปยังทางออกทันทีด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยแต่ฝ่าเท้ากลับเร่งเร้าก้าวเดินอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังวิ่งหนีมัจจุราชที่ตามทวงวิญญาณ "พิมพ์! เดี๋ยวสิ! พิมพ์มาดา!" ภาณุใจหายวาบเมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกสุดขีดและการวิ่งหนีราวกวางน้อยหวาดกลัวของเธอ ภาพอดีตภรรยาที่เคยยอมจำนนซ้อนทับกับความเด็ดเดี่ยวในปัจจุบัน ความรู้สึกผิดโถมซัดเข้าใส่จนหน้าอกเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เขารีบก้าวเท้าวิ่งตามไปทันที สัญชาตญาณดิบเถื่อนในฐานะพ่อและสามีเก่าสั่งให้เขาต้องคว้าตัวพวกเขากลับมาให้ได้ แต่ทว่า... เมื่อเขาพุ่งตัวออกไปจนเกือบจะเอื้อมมือคว้าชายเสื้อของเธอไว้ได้นั้น ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าก็เปิดอ้าออกพอดี พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาขวางทางไว้อย่างพอดิบพอดี ภาณุเบรกฝีเท้าจนตัวโก่ง ดวงตาสีเข้มฉายแววเกรี้ยวกราดเมื่อเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่บังอาจเข้ามาขวางทางในวินาทีชีวิตนี้ และเมื่อภาพเบื้องหน้าปรากฏชัดเจน ลมหายใจของเขาก็ต้องสะดุดกึกยิ่งกว่าเดิม เมื่อผู้หญิงคนที่ยืนขวางทางเขาอยู่... คือลลิตา อดีตคู่หมั้นที่กำลังยิ้มเยาะด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอกำลังแสดงภาพถ่ายระยะประชิดของพิมพ์มาดาและเด็กแฝดเมื่อครู่ชัดเจนแจ่มแจ้ง! "อุ๊ย... คุณภาณกำลังวิ่งตามใครอยู่เหรอคะ หรือว่า... กำลังตามอดีตภรรยาจอมมารยาคนนั้นกับเด็กสองคนที่เป็นใครก็ไม่รู้... หืม?" ลลิตาเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความริษยาและประกายอันตรายที่ซ่อนไม่มิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ