สามปีต่อมา: การกลับมาของซีอีโอสาว

เสียงปรบมือเกรียวกราวในห้องจัดเลี้ยงหรูระดับเจ็ดดาวดังระงับ ดุจเสียงคลื่นซัดสาดกระทบแนวปะการัง ทว่าสำหรับภาณุแล้ว ทุกสรรพเสียงรอบกายกลับเงียบงันลงเหลือเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ดวงตาสีเข้มคมกริบดั่งเหยี่ยวหนุ่มจ้องมองร่างเพรียวระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทเข้ารูป ปักเลื่อมระยิบระยับล้อแสงไฟแชนเดอเลียร์คริสตัล เธอไม่ได้ดูเปราะบางหรือน่าทะนุถนอมเหมือนในอดีตที่เคยนั่งรอเขาบนโต๊ะอาหารเย็นอันเหน็บหนาวอีกต่อไปแล้ว พิมพ์มาดาในวันนี้... ยืนอยู่บนจุดสูงสุดในฐานะ "ซีอีโอและผู้ก่อตั้ง" แบรนด์แฟชั่นระดับโกลบอลที่กวาดรางวัลมาแล้วทั่วทวีป รอยยิ้มบนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบช่างเยือกเย็น สง่างาม และทรงพลัง จนแทบไม่มีใครกล้าสบตานานเกินสามวินาที "ท่านประธานภาณุคะ... ทางนิตยสารแฟชั่นขอเรียนเชิญคุณภาณุขึ้นไปถ่ายภาพร่วมกับคุณพิมพ์มาดา ในฐานะสปอนเซอร์รายใหญ่ของงานค่ะ" เสียงเลขาฯ สาวกระซิบเบาๆ ข้างกาย แต่ภาณุกลับรู้สึกราวกับถูกหินก้อนใหญ่ทุ่มลงกลางอก ขาเรียวยาวก้าวออกไปอย่างไม่เป็นจังหวะ หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงจนน่ากลัว สามปีเต็มๆ ที่เขาพลิกแผ่นดินตามหาผู้หญิงที่ทิ้งใบหย่าและจดทะเบียนสมรสฉบับฉีกขาดไว้บนหมอน สามปีที่เขาต้องทนทรมานกับห้องนอนที่ว่างเปล่า กลิ่นหอมจางๆ ของเธอที่เคยติดอยู่บนหมอนคือสิ่งเดียวที่ประคับประคองลมหายใจอันบ้าคลั่งของเขาในยามค่ำคืน และในวินาทีที่เขาเดินก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างเธอ... กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก ทว่ามันกลับเจือด้วยความเย็นชาที่คมกริบยิ่งกว่ามีดโกน พิมพ์มาดาหันมามองเขา แววตานั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของความรัก ความตัดพ้อ หรือแม้แต่ความโกรธเกลียด ราวกับว่าเขาเป็นเพียง "คนแปลกหน้า" ที่บังเอิญเดินสวนกันในงานสังคม "ยินดีด้วยนะคะ คุณภาณุ... หวังว่าธุรกิจโรงแรมของคุณจะยังไปได้สวย" สุ้มเสียงหวานกังวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะที่เธอยื่นมือเรียวบางที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตมาจับมือตามมารยาท นิ้วมือของเธอนิ่มนวล แต่สัมผัสที่ส่งผ่านมากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "พิมพ์..." ภาณุครางเรียกชื่อนั้นออกมาได้เพียงแผ่วเบา ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่สะท้อนภาพเขาเป็นเพียงความน่าสมเพช "กรุณาเรียกฉันว่า 'คุณพิมพ์มาดา' ด้วยค่ะ ประธานภาณุ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" เธอดึงมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจที่จะแตะต้องเขานักหนา รอยยิ้มการค้าถูกปั้นแต่งขึ้นอย่างไร้ที่ติก่อนที่เธอจะหันไปทักทายแขกผู้มีเกียรติคนอื่นโดยไม่สนใจใยดีเขาอีกเลย ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ภาณุกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น เขาเป็นถึงประธานกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ เป็นผู้ชายที่ผู้หญิงครึ่งค่อนประเทศพร้อมจะก้มกราบขอความเมตตา แต่กับผู้หญิงคนนี้... เขากลับกลายเป็นเพียงธุลีดินที่เธอปัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินหนีความอึดอัดนี้ สายตาคมก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะรับ หน้าจอที่ถูกตั้งค่าการแจ้งเตือนแบบ Pop-up สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืดของหน้าจอหลัก ภาพวอลเปเปอร์เป็นรูปเด็กผู้ชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มวัยราวๆ สี่ขวบ กำลังหัวเราะร่าเริงในชุดเอี๊ยมยีนส์ หัวใจของภาณุกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกทันที ดวงตากลมโต จมูกรั้นเชิดรั้น และรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากพิมพ์มาดาไม่มีผิดเพี้ยน... แต่นั่นไม่ใช่จุดที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาราวกับหยุดหมุน โครงหน้าด้านข้าง... แนวคางที่คมชัด และไฝเม็ดเล็กใต้หางตาซ้ายของเด็กชายคนพี่... มันคือพิมพ์เขียวเดียวกับตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! มือหนาคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนแทบคลั่ง เลือดในกายสูบฉีดรุนแรง เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มเย็นชาและความสำเร็จอันเจิดจรัสของเธอกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออก ทันใดนั้นเอง... หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสายเรียกเข้า ภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอแสดงวิดีโอคอลจากบุคคลที่ถูกบันทึกชื่อไว้สั้นๆ ว่า... *‘ลูกชาย’* และก่อนที่สติของเขาจะทันได้ประมวลผลอะไร นิ้วมือเรียวของใครบางคนก็คว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นกลับไปจากมือของเขาอย่างแรง "เสียมารยาทนะคะ คุณภาณุ... การละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น ไม่ใช่สิ่งที่สุภาพบุรุษเขาทำกันหรอกค่ะ" พิมพ์มาดายืนอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แววตาคู่คมที่เคยราบเรียบ กลับพ่นประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดและความหวาดระแวงออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ภาณุก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้สติ ดวงตาแดงก่ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขารักและทำลายมันด้วยมือตัวเอง "เด็กสองคนนั้น... เป็นใคร พิมพ์มาดา?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความสั่นเครือ หัวใจบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก "เด็กผู้ชายสองคนนั้น... ลูกของใคร!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ