เสียงหัวใจของเด็กน้อย

"เด็กสองคนนั้น... เป็นใคร พิมพ์มาดา?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความสั่นเครือ หัวใจบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกราบกรานของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร บัดนี้กลับแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้จนสุดชีวิต ภาพเด็กชายฝาแฝดสองคนที่วิ่งหายลับไปหลังประตูห้องรับรองของโรงแรมหรูเมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา ภาพซ้อนทับที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าโครงหน้า จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะแววตานิ่งสนิทคู่นั้น... มันถอดแบบมาจากเขาเมื่อสี่ปีที่แล้วราวกับพิมพ์เดียวกัน พิมพ์มาดายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน รอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอใช้สวมหน้ากากเข้าหาเขามาตลอดถูกยกขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดร้าวรานของอดีตสามีแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวจัดกระดุมเสื้อสูทสีขาวเข้ารูปของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ดุจผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่น "เรื่องนั้น... มันไม่ใช่ธุระอะไรที่คุณจะต้องมาใส่ใจค่ะ คุณภานุ" เสียงหวานเอื้อnเอ่ยออกมาด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ความน้อยเนื้อต่ำใจ และนั่นแหละคือสิ่งที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง มันกรีดลึกลงไปในอกของภาณุก작จนเขาต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉานฉากด้วยมือที่มองไม่เห็น "ไม่ใช่ธุระงั้นเหรอ?" ภาณุกัดฟันกรอด สันกรามคมขึ้นเป็นสันนูนด้วยความโกรธและหวาดกลัวระคนกัน เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างคุกคาม แต่พิมพ์มาดาไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนหยัดด้วยความมั่นคงในฐานะนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพล ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาในอดีตอีกต่อไปแล้ว "เด็กสองคนนั้นหน้าตาเหมือนผม... เหมือนผมจนน่ากลัว พิมพ์ คุณกำลังปิดบังอะไรผมอยู่ สี่ปีที่แล้ว... ตอนที่คุณเซ็นใบหย่าให้ผม คุณท้องใช่ไหม? คุณท้องลูกของผม!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มราวกับคนเสียสติ ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดสี่ปี พลิกผันกลายเป็นความกระวนกระวายใจดุจไฟเผา เขาอยากจะย้อนเวลากลับไปตบหน้าตัวเองในอดีต คนที่ผลักไสภรรยาและปฏิเสธแม้กระทั่งจะมองหน้าเธอก่อนวันเซ็นหย่า คนที่โง่เง่าจนมองไม่เห็นว่าผู้หญิงที่รักเขาหมดหัวใจกำลังแบกรับชีวิตอีกสองชีวิตไว้ลำพัง "ถ้าใช่แล้วยังไงคะ? ถ้าไม่ใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา สะท้อนความเยียบเย็นที่ชวนให้หายใจไม่ออก "จำไม่ได้เหรอคะคุณภานุ วันที่เราหย่ากัน คุณพูดว่าอะไร... อ้อ ฉันความจำไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ถ้าจำไม่ผิด คุณบอกว่า 'อย่าเอาเสนียดจัญไรมาปะปนกับชีวิตฉัน' ไม่ใช่เหรอคะ? แล้วตอนนี้ทำไมล่ะคะ หรือว่าประธานบริษัทใหญ่โตอย่างคุณความจำเสื่อม หรือแค่เห็นเด็กหน้าตาดีหน่อยเลยนึกอยากจะรับอุปการะขึ้นมา?" ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นคมกริบเสียจนภาณุรู้สึกราวกับถูกมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิม เขาเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายจนต้องยกมือขึ้นกุมไว้ "พิมพ์... ผมขอร้อง... ผมสำนึกผิดแล้ว ผมรู้ว่าผมมันเลว ผมมันโง่เง่า..." เสียงของเขาขาดห้วง ดวงตาคู่คมคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะร่วงหล่น ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ ไม่เหลือมาดประธานผู้เย่อหยิ่งจองหองอีกต่อไป มีเพียงสุนัขจนตรอกที่พร้อมจะคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากอดีตภรรยา ทว่า สำหรับพิมพ์มาดาแล้ว ความเจ็บปวดในอดีตได้หล่อหลอมให้หัวใจของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง น้ำตาของเขาในวันนี้มันช่างไร้ค่าเสียยิ่งกว่ากระดาษทิชชูใช้แล้ว "เก็บคำขอร้องของคุณไว้ใช้กับคนอื่นเถอะค่ะ ฉันไม่อยากฟัง และที่สำคัญที่สุด..." เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวนและอันตราย "เด็กสองคนนั้น มีสถานะเป็น 'ลูก' ของฉันคนเดียวค่ะ ไม่มีพ่อ... และยิ่งไม่มีพ่อที่ชื่อภาณุอย่างแน่นอน" พูดจบ พิมพ์มาดาก็สะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินเลี้ยวเข้าทางเดินไปยังห้องรับรองเพื่อหาลูกแฝดของเธอ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกใสฝ้าของห้องรับรองดังขึ้นขัดจังหวะ ท่ามกลางความตึงเครียด ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือเล็กๆ ของเด็กชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักน่าชังในชุดสูทเด็กตัวจิ๋วสีดำสนิท "หม่าม้าฮะ! คุณลุงใจยักษ์คนนี้เป็นใครเหรอฮะ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนหมาโดนทิ้งแบบนั้นล่ะ?" เสียงใสแจ๋วของ **'น้องไปร์ท'** แฝดพี่ผู้มีความเจ้าเล่ห์และปากร้ายไม่แพ้ผู้เป็นแม่ดังขึ้น พร้อมกับเอียงคอมองภาณุด้วยแววตาซุกซน ขณะที่ **'น้องโปรด'** แฝดน้องผู้สุขุมกว่าเล็กน้อย ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตากลมโตสำรวจภาณุตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความฉลาดเป็นกรด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาผู้เป็นพ่อถึงกับเข่าทรุด "หน้าตาเหมือนคุณแม่พิมพ์ก็จริงนะฮะ... แต่โครงหน้านี่มัน... สำเนาถูกต้องจากกระจกห้องนอนผมชัดๆ เลยนี่นา หรือว่า... คุณลุงคนนี้จะเป็น 'พ่อพันธุ์' ที่หม่าม้าเคยเล่าให้ฟังว่าสมองกลับจนต้องหย่าทิ้งล่ะฮะ?" พิมพ์มาดาเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่ภาณุหันขวับกลับไปมองเด็กแฝดทั้งสองคนด้วยหัวใจที่หยุดเต้นไปชั่วขณะ... และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนข้อความจากมือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่แสดงผลไฟล์เอกสารลับ: **[ผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด: 99.99%]** รี้ดเดอร์ขา... เตรียมทิชชกับยาดมไว้ให้พร้อมนะคะ เพราะศึกชิงลูกและสงครามความคลั่งรักของอดีตสามีตัวร้ายกำลังจะปะทุขึ้นแล้วค่ะ! *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ชานมไข่มุกหวานร้อย" มา ณ ที่นี้นะคะ)*