กลิ่นอายที่คุ้นเคย

"ถ้าคุณยังไม่มีข้อเสนอที่ดีกว่านี้ ก็กรุณาถอยกลับไปทบทวนสติปัญญาของทีมงานคุณใหม่นะคะคุณภาณุ เพราะเวลาของดิฉันมีค่ามากกว่าจะมานั่งฟังวาทศิลป์ที่ไร้ความหมายในห้องประชุมนี้" เสียงเย็นเยียบของพิมพ์มาดาบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟัง ราวกับมีดโกนอาบยาพิษที่กรีดลงบนความหยิ่งผยองของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ภาณุนั่งหลังตรง สายตาคมกริบจ้องมองร่างระหงในชุดสูทแบรนด์หรูสีขาวสะอาดตาที่ดูโฉบเฉี่ยวและทรงพลัง ผิดกับ 'พิมพ์มาดา' คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก—ผู้หญิงที่เคยเอาแต่ก้มหน้ารับคำด่าทอด้วยความเจียมตัว เขากำลังจะโต้ตอบ แต่ทว่า... จังหวะที่ร่างนั้นก้าวผ่านตัวเขาไปเพื่อหยิบเอกสารบนโต๊ะ กลิ่นจางๆ กลิ่นหนึ่งก็ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ราคาแพงทั่วไป แต่มันคือกลิ่น 'วานิลลาผสมไม้จันทน์' ที่เจือความเย็นเยือกของลมทะเล กลิ่นที่เขาจำได้แม่นยำ... กลิ่นประจำตัวของภรรยาที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อน ภาณุชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบด้วยงานและเหล้าสีอำพันพรั่งพรูออกมาดุจเขื่อนแตก มือหนากำแน่นอยู่ใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน ความกระวนกระวายใจเริ่มกัดกินใจเขาอย่างรุนแรงจนน่าอึดอัด "คุณ... คุณใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรคะ?" ภาณุถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างลืมตัว พิมพ์มาดาหยุดชะงัก มุมปากของเธอหยักโค้งเป็นรอยยิ้มสมเพช แววตาของเธอไม่มีความอ่อนไหวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับอดีตสามีที่ตอนนี้ดูเหมือนคนเสียสติที่พยายามเก๊กขรึม "คำถามส่วนตัวเกินไปสำหรับคู่ค้าทางธุรกิจนะคะ คุณภาณุ หวังว่าสมองของคุณจะยังไม่ลืมว่าเรากำลังคุยเรื่องโปรเจกต์หมื่นล้าน ไม่ใช่เรื่องรสนิยมความชอบส่วนบุคคล" "ผมแค่..." ภาณุรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมน้ำ ลมหายใจเขาร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ "กลิ่นนี้ มันคุ้นมาก" "กลิ่นก็แค่กลิ่นค่ะ" พิมพ์มาดาโน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยคมโน้มเข้าใกล้จนเขาได้กลิ่นน้ำหอมนั้นชัดเจนขึ้น แรงขึ้น จนหัวใจเขาแทบจะหยุดเต้น "เหมือนกับคนเราที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป ความคุ้นเคยไม่ได้หมายความว่าเรายังเป็นเจ้าของมันได้นะคะ" เธอกลับไปนั่งประจำที่ ทิ้งให้ภาณุตกอยู่ในวังวนของความทรมานใจ เขาจ้องมองเธอราวกับจะกระชากหน้ากากนั่นออก แต่ทุกอย่างในห้องประชุมนี้ถูกคั่นด้วยกำแพงแห่งธุรกิจที่เธอก่อขึ้นอย่างแน่นหนา การประชุมดำเนินต่อไปอย่างอึดอัด พิมพ์มาดาเสนอแผนงานที่ไร้ช่องโหว่ ดุดัน และแสดงถึงความเหนือกว่าทางกลยุทธ์ ภาณุแทบไม่ได้ยินเนื้อหาเหล่านั้นเลย สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงเสี้ยวหน้าที่ยามเผลอ เธอมักจะใช้มือปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้ม... ท่าทางที่เหมือนกับพิมพ์คนเดิมของเขาไม่มีผิดเพี้ยน ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอไม่ได้ขอตัวออกไปนอกห้อง แต่กดรับกลางที่ประชุมด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนลงทันที—ความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยได้รับ "แม่คะ... เดี๋ยวแม่เสร็จงานแล้วจะรีบไปรับนะคะ... น้องไปร์ท น้องโปรด อย่าดื้อกับคุณป้าล่ะครับ... โอเคค่ะ เดี๋ยวแม่ซื้อขนมไปฝากนะ" ร่างของภาณุแข็งทื่อราวกับถูกสาป *น้องไปร์ท... น้องโปรด?* ลูก? เธอมีลูกแล้วงั้นหรือ? แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? ความหึงหวงที่รุนแรงปะทุขึ้นในอกจนเขารู้สึกเจ็บแปลบดั่งมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เขาขยับตัวลุกขึ้นทันทีจนเก้าอี้กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "ประชุมจบแค่นี้!" เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากห้องโดยไม่ฟังเสียงเรียกของเลขา พิมพ์มาดามองตามหลังร่างสูงที่เดินโซเซออกไป แววตาของเธอยังคงนิ่งสนิท ทว่าในใจกลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง เธอหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาเตรียมตัวกลับ แต่เมื่อเปิดกระเป๋า ภาพถ่ายใบหนึ่งก็ร่วงหล่นลงบนพื้นพรมสีเข้ม มันเป็นรูปภาพของเด็กชายฝาแฝดสองคนที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากภาณุอย่างกับแกะ ในจังหวะที่ภาณุ—ซึ่งเดินกลับมาเพราะลืมเอกสารสำคัญ—เปิดประตูพรวดเข้ามาพอดี สายตาของเขาปะทะเข้ากับรูปถ่ายที่หงายอยู่บนพื้น ดวงตาของภาณุเบิกกว้าง มือไม้สั่นเทาขณะก้มลงหยิบภาพนั้นขึ้นมา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นดวงตาคู่เล็กๆ ในภาพที่ดูละม้ายคล้ายกับตนเองอย่างปฏิเสธไม่ได้ "นี่มัน... พิมพ์... เด็กสองคนนี้...?" พิมพ์มาดาหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง เธอเดินเข้ามาใกล้จนแทบประชิดตัว ก่อนจะกระซิบเสียงเรียบที่ทำลายความหวังทุกอย่างของเขาลงจนไม่เหลือชิ้นดี "ลูกของดิฉันค่ะ... และแน่นอนว่าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตที่ห่วยแตกของคุณแม้แต่นิดเดียวค่ะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ หวังว่าตอนถัดไปรี้ดเดอร์ทุกท่านจะมาช่วยกันลุ้นว่าภาณุจะทำอย่างไรต่อไปค่ะ!