ดีลธุรกิจสะเทือนวงการ

กลิ่นกาแฟเอสเพรสโซคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ในอากาศ ทำให้ห้องประชุมใหญ่ของ ‘PH Group’ ในยามบ่ายนี้ดูแคบลงไปถนัดตา ปลายเล็บเรียวสวยที่เคลือบด้วยสีนู้ดเรียบหรูของพิมพ์มาดาเคาะเบาๆ ลงบนแฟ้มเอกสารข้อเสนอโครงการ เป็นจังหวะจะโคนราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความหายนะของใครบางคน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์เนมที่เธอเพิ่งถอดออก ทอดมองร่างสูงสง่าของประธานกรรมการบริหารผู้ทรงอิทธิพล ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ภาณุ... ผู้ชายที่เคยคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ประดับห้องรับแขก เป็นเงาไร้ตัวตนในคฤหาสน์หลังใหญ่ วันนี้เขากลับต้องนั่งมองเธอผ่านโต๊ะเจรจาธุรกิจ ในฐานะ “ประธานกรรมการบริหาร” ของบริษัทคู่แข่งที่พวกเขากำลังแย่งชิงโปรเจกต์ระดับหมื่นล้าน "ข้อเสนอของทางคุณพิมพ์มาดา... ดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างรัดกุมเป็นพิเศษนะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความสั่นพร่าเล็กน้อยของภาณุดังขึ้น ดวงตาคมก్రిบของเขาไม่ได้กวาดมองตัวเลขผลกำไรในกระดาษเลยแม้แต่น้อย มันเอาแต่จดจ้องใบหน้านวลเนียนที่เคยซับน้ำตาให้เขาในอดีต แต่บัดนี้กลับเรียบเฉย เยชาชา และเต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่าใจหาย "ถ้าไม่รัดกุมพอ ดิฉันคงไม่กล้าเอาชื่อเสียงของบริษัทมาเสี่ยงร่วมงานกับคุณหรอค่ะ คุณภาณุ" พิมพ์มาดาตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าคมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "อีกอย่าง ดิฉันคิดว่าเราควรเคลียร์ขอบเขตการทำงานให้ชัดเจนนะคะ... เรื่องส่วนตัวกับเรื่องงาน เราไม่ควรเอามาปะปนกัน เหมือนที่อดีตสามีที่ดีเขาไม่ทำกันค่ะ" คำว่า 'อดีตสามี' ถูกเน้นเสียงด้วยความจงใจ รอยยิ้มของภาณุกระตุกวูบ ดวงตาคมกริบไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่พยายามกด เขารู้ดีว่าเขามันโง่เง่าแค่ไหนในอดีต ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้เคยยอมลดทอนศักดิ์ศรีเพื่อกอดรั้งเขาไว้ แต่เป็นเขาเองที่ผลักไสเธอด้วยความเย่อหยิ่ง และปล่อยให้ลลิตาเข้ามาปั่นหัวจนครอบครัวพังทลาย วันนี้ เมื่อเขาสูญเสียเธอไปจริงๆ และเพิ่งล่วงรู้ความจริงว่าเธอยังเก็บงำ "โซ่ทองคล้องใจ" ไว้จากเหตุการณ์คืนสุดท้ายก่อนหย่า หัวใจของหมาบ้าตัวนี้ก็แทบจะแหลกสลายเป็นผุยผง เขายอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ใกล้ชิดเธออีกครั้ง แม้กระทั่งการยอมทุ่มงบมหาศาลเพื่อดึงบริษัทของเธอเข้ามาควบรวมโปรเจกต์นี้ "เรื่องงานเราคุยกันจบแล้ว..." ภาณุโน้มตัวไปข้างหน้า มือหนาวางประสานกันบนโต๊ะ สายตาคมกวาดมองเธอด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนแทบระเบิด "แต่เรื่องส่วนตัว... คุณพิมพ์ยังไม่เคยให้โอกาสผมได้อธิบาย หรือแม้แต่ไถ่บาปเลยสักครั้ง" "ไถ่บาปเหรอคะ?" พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เยือกเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คนที่ตายไปแล้วจะต้องการคำขอโทษจากฆาตกรทำไมคะคุณภาณุ ชีวิตแต่งงานสี่ปีที่ดิฉันตายทั้งเป็น คุณเป็นคนฝังมันลงกับมือเองนะคะ ลืมไปแล้วหรือไง" ห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ภาณุกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วอก เขาอยากจะคุกเข่าลงแล้วขอร้องอ้อนวอนให้เธอยกโทษให้ แต่ทิฐิและสถานะในอดีตทำให้ทำได้เพียงกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "ผมรู้ว่าผมเลว... แต่เด็กคนนั้น... ไปร์ทกับโปรด..." "หยุดนะคะ!" พิมพ์มาดาตบโต๊ะเบาๆ แต่เฉียบขาด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้จุดตาย "อย่าแม้แต่จะเอ่ยชื่อลูกของดิฉันด้วยซ้ำค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์! และไม่ว่าคุณจะพยายามขุดคุ้ยเรื่องอะไรก็ตาม เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของดิฉันคนเดียวค่ะ!" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก็บเอกสารเข้าแฟ้มด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ก่อนจะก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่เหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "หวังว่าการร่วมงานของเราในฐานะพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ จะราบรื่นและเป็นมืออาชีพพอนะคะ... คุณภาณุ เพราะถ้าคุณยังเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนอีก ดิฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนถอนหุ้นและฟ้องร้องคุณจนหมดตัว" พูดจบ พิมพ์มาดาก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องประชุมทันท่วงที โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอ่ยแก้ตัวใดๆ เพิ่มเติม ร่างสูงของภาณุทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนแรง เขายกมือขึ้นนวดขมับอย่างคนสิ้นไร้ไม้ตอก ความพยายามที่จะเข้าหาเธอดูเหมือนจะยิ่งผลักเธอออกไปไกลกว่าเดิม แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้องประชุมเพื่อกลับไปสงบสติอารมณ์ที่เพนท์เฮาส์ เลขานุการส่วนตัวของเขาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่หน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าบริษัท "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มละลลั่งด้วยความตื่นตระหนก "มีเด็กผู้ชายฝาแฝดสองคน... หน้าตาเหมือนคุณถอดแบบออกมาเป๊ะๆ กำลังยืนรอคุณอยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่างครับ และ... และเด็กคนหนึ่งเพิ่งพูดกับรปภ.ว่า..." ภาณุชะงัก หัวใจกระตุกวูบ "ว่าอะไรวะ!" "เด็กคนนั้นบอกว่า... **'คุณแม่บอกว่าให้มาทวงค่าขนมจากคุณพ่อใจร้ายที่ชื่อภาณุครับ!'**" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!