แผนการฉบับคุณพ่อโบ้

กลิ่นกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้รสชาติในปากของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้านดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อรสสัมผัสที่แท้จริงในเวลานี้คือความขมปร่าของความพ่ายแพ้ ภาณุวางแก้วกระดาษลงบนโต๊ะทำงานตัวเดิมในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเครือข่ายอสังหาฯ ด้วยแรงที่หนักหน่วงเกินความจำเป็น ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนงขมวดมุ่นจ้องมองเอกสารรายงานการประมูลโครงการล่าสุดที่ถูกปัดตก... ไม่ใช่เพราะข้อเสนอทางธุรกิจของเขาด้อยกว่า แต่เป็นเพราะคู่แข่งคนสำคัญอย่าง "บริษัท พิมพ์มาดา ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด" ตัดราคาและครองใจคณะกรรมการไปได้อย่างหมดจด และเจ้าของบริษัทนั้น... คือผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยสวมแหวนแต่งงานของเขา เป็นภรรยาที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันไปไหนพ้น "คุณภานุคะ เอกสารสรุปยอดไตรมาสนี้ต้องให้เซ็นอนุมัติเลยไหมคะ" เลขานุการสาวเอ่ยถามด้วยเสียงอันเบาหวิว ราวกับเกรงใจเสือร้ายที่กำลังบาดเจ็บในกรงขัง "วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยสั่งอย่างไร้เยื่อใย ภาณุกวาดตามองภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ มันเป็นภาพจากงานอีเวนต์การกุศลเมื่อค่ำวานนี้ พิมพ์มาดายืนสง่างามอยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตา รอยยิ้มเยือกเย็นไร้ที่ติของเธอบาดลึกเข้ามาราวกับคมมีด และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะจนแทบคลั่ง คือเด็กชายฝาแฝดหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูที่เกาะชายเสื้อสูทของเธออยู่คนละข้าง เด็กสองคนนั้น... อายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่เธอหอบเอาใบหย่าหนีหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย 'คุณพ่อโบ้' อย่างที่โลกออนไลน์เริ่มล้อเลียนลับหลังเขา ตอนนี้ไม่ได้เป็นแค่ฉายาตลกโปกฮาอีกต่อไป แต่มันคือตราบาปที่ประทับอยู่กลางอก ภาณุกัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน เขาเคยผลักไสคนที่รักเขาที่สุดด้วยความเย่อหยิ่งและคำว่า 'ไม่มีค่า' ทว่าในวันที่เธอโบยบินและเติบโตจนสูงส่งเกินเอื้อม เขากลับกลายเป็นหมาบ้าที่วิ่งไล่ตามกลิ่นอายของอดีตภรรยาอย่างน่าสมเพช รถยนต์หรูคันยาวเคลื่อนตัวมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าโรงเรียนอนุบาลนานาชาติชื่อดังแห่งย่านใจกลางเมือง ภาณุไม่อาจรอให้ถึงวันประชุมธุรกิจหรือจดหมายทนายความได้อีกต่อไป ความคิดถึงที่ผสมโรงด้วยความรู้สึกผิดกัดกินจิตใจจนเขาต้องทำในสิ่งที่ประธานบริษัทใหญ่อย่างเขาไม่เคยทำมาก่อน นั่นคือการมา "ดักรอ" ลูกของตัวเอง ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบก้าวลงจากรถ ท่ามกลางสายตาของผู้ปกครองรอบข้างที่เหลียวมองด้วยความสนอกสนใจ ทว่าภาณุหาได้ใส่ใจไม่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังประตูรั้วโรงเรียนที่กำลังจะเปิดออกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เสียงกริ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กแฝดชายหญิงที่วิ่งเรียงแถวออกมาจากอาคารเรียน น้องไปร์ทและน้องโปรดในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันกำลังหัวเราะต่อกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่พี่เลี้ยงและคุณครูประจำชั้นจะพามาส่งให้ถึงมือผู้ปกครอง และหัวใจของภาณุก็กระตุกวูบ เมื่อร่างระหงของพิมพ์มาดาก้าวลงจากรถยนต์ยุโรปอีกคันที่เพิ่งขับมาจอดประกบ เธอย่อตัวลงรับกระเป๋าจากลูกชายทั้งสองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาไม่ได้เห็นมานานแรมปี รอยยิ้มนั้น... งดงามและส่องประกายเจิดจ้า แต่รัศมีนั้นกลับไม่ได้เผื่อแผ่มาให้ผู้ชายที่ยืนมองอยู่ห่างออกไปเลยแม้แต่น้อย ภาณุสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเท้ายาวๆ ฝ่าฝูงชนเข้าไปใกล้เป้าหมายทีละก้าว หัวใจที่เคยด้านชาเต้นระรัวราวกับเด็กหนุ่มสารภาพรักครั้งแรก "ไปร์ทครับ โปรดครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอמהขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับถูกดูดกลืนไปชั่วขณะ เด็กแฝดทั้งสองหยุดชะงัก หันขวับมามองตามเสียงเรียก ร่างเล็กของน้องโปรดเอียงคอมองชายแปลกหน้าในชุดสูทที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ส่วนน้องไปร์ทรีบขยับเข้าไปยืนหลบหลังคุณแม่ทันที ดวงตากลมโตทั้งสองคู่จ้องมองมาที่ภาณุด้วยความระแวดระวัง พิมพ์มาดายืดตัวขึ้นช้าๆ แววตาที่มองตรงมายังอดีตสามีไม่มีความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป... มีเพียงความว่างเปล่า เย็นชา และเรียบเฉย ราวกับเขาก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่เดินสวนกันบนท้องถนน "คุณ... มาทำอะไรที่นี่คะ คุณภาณุ" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบเอ่ยถามขึ้น เธอไม่ได้ขยับถอยหนี แต่กaับยืนหยัดบังร่างเล็กของลูกทั้งสองไว้มิดชิดอย่างปกป้อง "ผม... ผมแค่อยากมาพบลูก" ภาณุละล่ำละลัก คำพูดที่เคยคมคายในห้องประชุมกลับติดอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทีตื่นกลัวของลูกและกำแพงน้ำแข็งที่อดีตภรรยาตั้งขึ้นมาขวางกั้น "ลูก?" พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวนั้นช่างบาดลึกหัวใจคนฟังเสียเหลือเกิน "คุณกำลังพูดถึงเด็กคนไหนคะ เด็กผู้ชายสองคนนี้ใช้นามสกุลของดิฉัน และในใบสูติบัตร ช่องชื่อบิดามีเพียงความว่างเปล่ามาตั้งแต่ต้น คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าเรา 'หย่า' กันขาดลอยแล้ว" "พิมพ์... ผมรู้ว่าผมผิด ผมขอโทษ ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ..." ภาณุก้าวเข้าไปใกล้หวังจะยื่นมือไปแตะไหล่บาง แต่ทว่า... "ถอยไปค่ะ!" เสียงหวานตวาดกร้าวขึ้นอย่างหมดความอดทน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง "อย่ามาแตะต้องพวกเรา! คุณเคยมีโอกาสนั้นแล้ว... แต่คุณเป็นคนเหยียบยละมันลงกับพื้นเองไม่ใช่หรือคะ คุณภาณุ?" "คุณแม่ขา..." น้องโปรดดึงชายเสื้อสูทสีขาวของคุณแม่เบาๆ ดวงตาใสแป๋วช้อนมองหน้ามารดา ก่อนจะหันไปมองผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่กำลังทำท่าทางน่าสงสารตรงหน้า "คุณลุงคนนี้เป็นใครเหรอครับ ทำไมหน้าตาคุ้นๆ จัง... เหมือนรูปถ่ายในห้องนอนของคุณแม่เลยนี่ครับ" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กชายราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของประธานหนุ่ม ภาณุเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม รูปถ่ายในห้องนอนของเธออย่างนั้นหรือ? เธอยังเก็บรูปเขาไว้กระนั้นหรือ หรือว่า... พิมพ์มาดาสะดุ้งเฮือก รีบย่อตัวลงอุ้มลูกชายขึ้นแนบอกทันที ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดลงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเรียบสนิทอย่างรวดเร็ว เธอกระซิบกระซาบสั่งลูกทั้งสองให้ขึ้นรถด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ไปร์ท โปรด ขึ้นไปรอคุณแม่บนรถเดี๋ยวนี้ค่ะ!" "แต่ว่าคุณแม่..." "ไปค่ะ!" เด็กชายทั้งสองคนเห็นท่าทางจริงจังของคุณแม่จึงไม่กล้าขัดขืน ยอมเดินขึ้นไปนั่งเบาะหลังรถยนต์หรูตามคำสั่งอย่างว่างง่าย ภาณุขยับตัวจะเดินตามไป แต่พิมพ์มาดากลับก้าวมาขวางหน้าไว้ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองเขาด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "อย่าแม้แต่จะคิดก้าวล้ำเข้ามาในชีวิตของพวกเราอีกเลยค่ะ คุณภาณุ" พิมพ์มาดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและชัดถ้อยชัดคำในทุกพยางค์ "เกมแก้แค้นบ้าๆ ของคุณ หรือความสำนึกผิดจอมปลอมที่คุณกำลังแสดงอยู่ มันไม่มีค่าอะไรในสายตาของดิฉันอีกแล้ว... เชิญคุณไปใช้ชีวิตอันสูงส่งของคุณต่อเถอะค่ะ และกรุณาอย่ามาให้ลูกของดิฉันเห็นหน้าอีก" พูดจบ เธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีขึ้นรถเพื่อตัดขาดการสนทนาอันน่าอึดอัดนี้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... กระเป๋าเอกสารหนังแท้ของคุณแม่ยังสาวที่ถือติดมือมาด้วยเกิดสะดุดกับขอบฟุตบาท สายสะพายหลุดมือ ร่างของกระเป๋าคว่ำลง ส่งผลให้สิ่งของภายในกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นถนน สมุดบันทึกเล่มหนา เอกสารสำคัญ และซองสีน้ำตาลทึบแสงซองหนึ่งร่วงหล่นลงแทบเท้าของภาณุ ด้วยสัญชาตญาณ ภาณุก้มลงหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นขึ้นมาเพื่อจะส่งคืนให้อดีตภรรยา ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นหัวข้อเอกสารที่พิมพ์อยู่บนหัวกระดาษแผ่นบนสุดผ่านช่องพลาสติกใสของซอง ซึ่งหลุดร่อนออกมาครึ่งหนึ่ง **"รายงานผลการตรวจพิสูจน์สารพันธุกรรม (DNA Testing Report)"** **คู่เปรียบเทียบ: เด็กชายภาณุมาศ & นายภาณุ...** ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก ร่างกายทั้งร่างชาดิ่งตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดเส้นผม ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ปรากฏเด่นหรี่อยู่บนแผ่นกระดาษนั้น... มันคือคำตอบของทุกคำถามที่เขาตามหา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ