ดอกไม้ช่อใหญ่ที่ถังขยะ

กลิ่นหอมกรุ่นของกุหลาบพันธุ์ ‘จูเลียต’ สีพีชละมุนที่ลอยอวลอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของพิมพ์มาดา ช่างขัดแย้งกับความเย็นเยือกในแววตาของเธอเสียเหลือเกิน กลีบดอกที่ถูกบรรจงจัดแต่งมาอย่างประณีตในช่อทรงสูงราคาแพงลิบลิ่ว บ่งบอกถึงความพยายามอันน่าสมเพชของใครบางคน—คนที่เคยคิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความรู้สึกที่ถูกเขาเหยียบยละเลงจนแหลقคามือไปเมื่อหลายปีก่อน พิมพ์มาดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ปลายเล็บที่เคลือบเจลสีนู้ดเรียบหรูเคาะเบาๆ บนแฟ้มบัญชีโครงการล่าสุด สายตาคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้งมองสำรวจช่อดอกไม้ชิ้นงามนั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่แบบที่เคยเป็นในอดีต หากแต่เป็นความราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ หลงเหลืออยู่เลย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่เลขานุการสาวจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าลังเล "คุณพิมพ์คะ... พนักงานส่งของแจ้งว่า ช่อนี้เป็นช็อตที่สามของสัปดาห์นี้ค่ะ และ... เอ่อ คุณภาณุกำลังจะมาที่บริษัทค่ะ" พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอยังคงไล่สายตาอ่านตัวเลขในกระดาษด้วยท่าทีสุขุม ราวกับสิ่งที่เลขานุการรายงานเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศไร้สาระ "บอกเขาว่าถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาบุกรุกและก่อความรำคาญ ก็ไสหัวกลับไปซะ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "แล้วก็... ช่วยหยิบช่อดอกไม้นั่นออกไปให้พ้นหูพ้นตาฉันที มันเหม็นกลิ่นความหน้าด้านจนฉันหายใจไม่ออกค่ะ" "ค่ะ คุณพิมพ์" เลขานุการสาวก้มหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว เธอรีบก้าวเข้าไปอุ้มช่อกุหลาบราคาแพงลิบลิ่วนั้นด้วยความระมัดระวัง แม้ในใจจะแอบนึกเสียดายแทนผู้หญิงค่อนประเทศที่ใฝ่ฝันอยากจะได้ความใส่ใจจากประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างคุณภาณุ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้า ‘นางพญา’ อย่างพิมพ์มาดาในเวลานี้ ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเด็ดขาด ทว่า ประตูห้องทำงานกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของภาณุก้าวเข้ามาด้วยลมหายใจที่หอบกระชั้นเล็กน้อย แววตาคมกลาบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววว้าวุ่น อ่อนล้า และเต็มไปด้วยความเวทนาที่พิมพ์มาดาเกลียดชังที่สุด "พิมพ์..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอราวกับคนใกล้ขาดใจ ภาณุก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน โดยมีเลขานุการสาวยืนกอดช่อดอกไม้ทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างๆ พิมพ์มาดาวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "คุณนี่มีความพยายามเป็นเลิศดีนะคะ คุณภาณุ" พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้นก่อน ท่วงท่าการนั่งพิงพนักเก้าอี้ของเธอบ่งบอกถึงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน "ส่งของไร้สาระพวกนี้มาสะκิดแผลเก่า เพื่ออะไรคะ? หวังว่าฉันจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก แล้ววิ่งเข้าไปซบอ้อมอกคุณเหมือนหมาตัวเมียโง่ๆ ตัวเดิมอย่างนั้นเหรอคะ?" ภาณุกัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกวาดมองช่อดอกไม้ในมือของเลขานุการ ก่อนจะเบนกลับมาสบตาอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี "ผมแค่... อยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจพิมพ์ สิ่งที่ผมทำในอดีตมัน..." "มันทุเรศค่ะ" พิมพ์มาดาแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด "และต่อให้คุณเอาดอกไม้มาถมห้องทำงานฉันจนมิดหัว มันก็ลบความจริงไม่ได้ว่าคุณคือผู้ชายที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นคนของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี จำไม่ได้เหรอคะวันที่ฉันอุ้มท้องโตๆ ไปขอความเห็นใจจากคุณ คุณทำหน้ายังไง? คุณบอกว่าฉันมันน่ารังเกียจไม่ใช่เหรอคะ?" คำพูดนั้นทำให้ภาณุชะงักงัน หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความจริงอันโหดร้ายในอดีตย้อนกลับมาทุบตีเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามกฎแห่งกรรม "พิมพ์... ผมยอมรับผิดทุกอย่างแล้ว ให้โอกาสผมได้ไถ่บาปเถอะนะ ให้ผมได้ดูแลคุณกับลูก..." "ลูก?" พิมพ์มาดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นจนน่ากลัว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาดุดจdกวางป่าที่พร้อมขย้ำผู้ล่า "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อแกด้วยซ้ำค่ะ คุณภาณุ! สี่ปีที่คุณปล่อยให้ฉันดิ้นรนเลี้ยงลูกลำพัง คุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังคลอเคลียอยู่กับผู้หญิงอีกคนไม่ใช่เหรอคะ? ตอนนี้พอฉันยืนได้ด้วยลำแข้งตัวเอง มีชีวิตที่ดีขึ้นอย่างไร้เงาคุณ คุณถึงโผล่หัวมาทำตัวเป็นหมาบ้าคลั่งรัก... น่าสมเพชนะคะ บอกตรงๆ" ภาณุก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปหมายจะกุมมือเรียว แต่พิมพ์มาดากลับชักมือหลบราวกับรังเกียจที่จะให้ผิวเนื้อของตนแปดเปื้อนสัมผัสจากเขา "ออกไปค่ะ" เธอบอกเสียงต่ำ แววตาแข็งกร้าวไร้ความปรานี "แล้วเอาเศษขยะพวกนี้ออกไปให้พ้นหน้าฉันด้วย" พูดจบ พิมพ์มาดา1หันไปพยักพริกพยักพริกให้กับเลขานุการสาวทันที "เอาไปทิ้งถังขยะหน้าตึกค่ะ ตรงนั้นเหมาะกับราคาของมันที่สุดแล้ว" เลขานุการสาวสะดุ้งเฮือก แต่ไม่กล้าขัด เธอรีบหันหลังแล้วเดินอุ้มช่อกุหลาบราคาแพงลิบลิ่วออกไปจากห้องทันที โดยมีสายตาคมกริบของภาณุมองตามด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก ช่อดอกไม้ที่เขาตั้งใจเลือกสรรด้วยตัวเอง ถูกหอบหิ้วออกไปอย่างไร้ค่า ภาณุกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธผสมผสานกับความสำนึกผิดตีรวนอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ออก แต่เขารู้ดีว่าหากใช้กำลังหรือความเย่อหยิ่งแบบในอดีตเข้าแลก มีแต่จะผลักให้ผู้หญิงตรงหน้าหลุดลอยไกลออกไปชั่วนิรันดร์ "คุณเกลียดผมได้เต็มที่เลยพิมพ์... แต่คุณไม่มีวันไล่ผมไปไหนพ้นหรอก" ภาณุเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและคลุ้มคลั่งที่ไม่ยอมแพ้ "เพราะต่อให้คุณเอาผมไปทิ้งถังขยะเหมือนดอกไม้ช่อ1นั้น... ผมก็จะคลานกลับมาหาคุณอยู่ดี" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวมั่นใจเชิดขึ้นอย่างถือดี "เชิญตามสบายค่ะ ถังขยะบริษัทฉันกว้างขวางพอจะรองรับเศษสวะอย่างคุณอยู่แล้ว... ถ้าคุณด้านพอที่จะนอนอยู่ในนั้นนะคะ" เธอกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ หยิบแฟ้มงานขึ้นมาเปิดอ่านต่อ ราวกับว่าตัวตนของเขาเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้เลยแม้แต่น้อย ภาณุยืนมองท่าทางที่เย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวของอดีตภรรยา หัวใจทั้งรักทั้งแค้นตัวเองจนแทบกระอักเลือด เขาก้าวถอยหลังช้าๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนสู่ห้องทำงาน แต่ทว่า... บรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย พิมพ์มาดาวางปากกาลงอีกครั้งเมื่อลับร่างของอดีตสามี หัวใจที่เธอพยายามสร้างเกราะกำบังไว้แน่นเริ่มสั่นไหวด้วยความหวาดระแวงลึกๆ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... การกลับมาตื๊อของภาณุในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของความรู้สึกผิดชั่วคราว แต่มันกำลังซ่อนพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายความสงบสุขที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เลขานุการคนเดิม ประตูเปิดผางออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างเล็กป้อมของเด็กชายฝาแฝดสองคนวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้องทำงานด้วยใบหน้าตื่นตระหนก น้องไปร์ทผู้พี่น้ำตาคลอเบ้า ส่วนน้องโปรดผู้น้องจับมือพี่ชายแน่น "คุณแม่ฮะ! แย่แล้วฮะ!" น้องไปร์ทสะอื้นฮึก วิ่งเข้ามาซุกตัวกับขาของพิมพ์มาดา "มี... มีคุณลุงใจร้ายคนหนึ่งบอกว่าเป็นพ่อของพวกเรา ยืนดักรอพวกเรากับพี่เลี้ยงที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินฮะ!" พิมพ์มาดาหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลันในเสี้ยววินาที --- *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ)*