คุณพ่อหน้ามึน

“คุณลุงขา... หน้าดุขนาดนี้ วันหลังไม่ต้องมาหาแม่พิมพ์แล้วก็ได้นะคะ น้องโปรดกลัวค่ะ” ประโยคใสซื่อที่มาพร้อมกับแววตาหยอกเย้าของเด็กชายวัยสี่ขวบที่ถอดแบบใบหน้าของเขามาเกือบทุกกระเบียดนิ้ว ทำเอาคนถูกเรียกว่า ‘คุณลุงหน้าดุ’ ถึงกับชะงักกึก มือหนาที่กำลังจะยื่นขนมเค้กชิ้นโปรดให้เจ้าตัวเล็กค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ภาณุกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังกายมาตลอดหลายปีพังทลายลงไม่เป็นท่า ต่อหน้าเด็กน้อยที่รู้ทันไปเสียทุกเรื่อง “ลุง... ไม่ได้ดุนะครับ” เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ทุ้มนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่ากลับดูเกร็งจนน่าขันในสายตาของพิมพ์มาดาที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องรับแขกอยู่ไม่ไกล “ไม่ดุจริงเหรอคะ?” น้องไปร์ทที่นั่งเล่นตัวต่อเลโก้อยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมาสมทบ “แต่แม่พิมพ์บอกว่า คนที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่คนอื่น คือคนที่ขาดความรักน่ะค่ะ คุณลุงขาดความรักเหรอคะ ถึงต้องมาตามตื๊อคุณแม่ของพวกเราแบบนี้?” พิมพ์มาดายกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นขำ หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมเรียบหรูดูสง่างามดุจราชินีผู้ไร้หัวใจ เธอมองดูอดีตสามีที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงผู้ชายหน้ามึนที่พยายามไถ่บาปด้วยวิธีงกๆ เงิ่นๆ ภาณุในวันนี้ไม่ใช่ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลที่ใครก็หวาดเกรง แต่เป็นเพียงคุณพ่อมือใหม่ที่ทำตัวไม่ถูกเมื่อเผชิญกับ 'ด่านตรวจ' ตัวจิ๋วที่ดุยิ่งกว่าแม่เสือสาว “แม่พิมพ์คะ...” ภาณุหันไปมองหญิงสาวด้วยแววตาวอนขอความช่วยเหลือ ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลยค่ะคุณภาณุ” พิมพ์มาดาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ช่างเป็นกลิ่นที่เขาโหยหา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายของระยะห่างที่ไม่มีวันบรรจบ “ลูกๆ พูดถูกค่ะ คุณกำลังทำตัวเหมือนคนขาดความรักจริงๆ และก็น่าเสียดายนะคะที่ความรักที่ฉันเคยมีให้คุณ... มันตายไปนานแล้ว ตั้งแต่หยดน้ำตาหยดสุดท้ายของฉันร่วงลงบนใบหย่าแผ่นนั้น” บรรยากาศในห้องรับแขกเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงตัวต่อเลโก้กระทบกันเบาๆ จากมุมห้อง ภาณุรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับลงที่หน้าอก เขาจำได้ดีว่าในวันนั้นเขามองผ่านความเจ็บปวดของเธอไปได้อย่างไร เขาเคยมองว่ามันเป็นเพียงละครน้ำเน่าที่เธอสร้างขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ในวันนี้... ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเข้าหาเธอ กลับกลายเป็นการตอกย้ำว่าเขาสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปตลอดกาล “ผมรู้ว่าผมทำผิดมหันต์...” ภาณุวางขนมลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสั่นเทาเล็กน้อย “แต่ผมก็เปลี่ยนอดีตไม่ได้ ผมทำได้แค่พิสูจน์ให้เห็นว่า... คนที่เคยหน้าดุคนนี้ กำลังพยายามจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่เพื่อใครคนหนึ่ง” “เพื่อฉัน... หรือเพื่อความรู้สึกผิดของตัวเองคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลึกลงไปในเนื้อ ภาณุนิ่งค้าง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นน้องโปรดที่เดินเข้ามาใกล้ แล้วคว้ามือหนาของเขาไปกุมไว้ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความสงสัยบางอย่างที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ “คุณลุงหน้าดุคะ...” น้องโปรดเอ่ยเสียงแผ่ว “ถ้าคุณลุงอยากให้แม่พิมพ์หายโกรธ คุณลุงต้องทำตัวให้มากกว่าคำพูดนะคะ เพราะที่นี่... เราไม่รับคำขอโทษที่เป็นแค่ลมปากค่ะ” พิมพ์มาดาชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าลูกชายจะพูดประโยคที่ตรงใจเธอขนาดนี้ เธอหันหลังเตรียมจะเดินหนีเข้าครัวเพื่อเลี่ยงความกระอักกระอ่วนใจ แต่จังหวะนั้นเองที่มือถือของภาณุที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกเกิดสั่นรัวขึ้นมา หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนที่ใครบางคนส่งเข้ามา 'ผลตรวจ DNA ของเด็กทั้งสองคนออกแล้วค่ะคุณภาณุ ฉันส่งไฟล์ไปที่อีเมลของคุณแล้ว หวังว่าคุณจะตัดสินใจได้เสียทีว่าจะจัดการกับยัยนั่นยังไง' หัวใจของพิมพ์มาดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันขวับกลับมามองโทรศัพท์เครื่องนั้น สายตาของเธอปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบของภาณุที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขกอีกครั้ง และคราวนี้มันเป็นความเงียบที่พร้อมจะระเบิดทุกอย่างให้มอดไหม้ไปในพริบตา “นั่นมันอะไรคะ...” พิมพ์มาดาถาม เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ผลตรวจ DNA อะไร... ของใครกันคะคุณภาณุ!” ภาณุหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นมาเก็บ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อสายตาของพิมพ์มาดาเหลือบไปเห็นชื่อผู้ส่งข้อความบนหน้าจอชัดๆ... 'ลลิตา' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - ชานมไข่มุกหวานร้อย