โลกถล่มทลาย

กระดาษเอกสารรายงานผลตรวจดีเอ็นเอแผ่นนั้นไม่ได้มีน้ำหนักมากนักหรอค่ะ หากเทียบกับความจริงอันโหดร้ายที่กำลังกรีดแทงลงกลางใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในหล้า นิ้วแกร่งที่เคยจรดปากกาเซ็นสัญญามูลค่าพันล้านกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายระบุความสัมพันธ์ทางสายเลือดไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งจนแทบไม่ต้องแปลความหมายซ้ำสอง... *ความน่าจะเป็นในการเป็นพ่อลูกกันสูงถึง 99.99 เปอร์เซ็นต์* โลกทั้งใบของภาณุคล้ายถูกระเบิดปรมาณูถล่มลงมาจนราบคาบในพริบตาเดียว ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว ณ เพนต์เฮาส์หรู ยะเยือกราวนกับห้องเก็บศพ เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยคุ้นหูกลับดังอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกู่ร้องเยาะเย้ยจากอดีตที่เขาเป็นคนทำลายมันด้วยมือของตัวเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก พิมพ์มาดาในชุดคลุมท้องเรียบง่าย ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววรักใคร่เทิดทูน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและหยาดน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้จนวินาทีสุดท้าย วันที่เธอยื่นใบหย่าให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มสมเพชเวทนาตัวเอง *“คุณภานุจะหย่าใช่ไหมคะ... พิมพ์จัดให้ค่ะ”* คำพูดนั้น... น้ำเสียงเรียบเฉยไร้เยื่อใยในวันนั้น กรีดลึกลงมาในเนื้อเยื่อหัวใจของเขาจนวินาทีนี้ เขาเคยโง่เขลาขนาดไหน ถึงได้คิดว่าผู้หญิงที่ยอมก้มหัวให้เขามาตลอดจะกล้าหักหลัง เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออย่างไร้ความปรานี ผลักไสเธอออกไปจากชีวิตราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง โดยไม่เคยเฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่า สิ่งมีค่าที่สุดที่เขาตามหามาตลอดชีวิต ได้ถูกเธออุ้มท้องและพาหนีหายไปจากเงื้อมมือของเขาด้วย “พ่อครับ... ดูสิ น้องไปร์ทต่อเลโก้สูงเท่าตึกเลยนะ!” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายฝาแฝดที่วิ่งเจี๊ยวจ๊าวเข้ามาในห้องทำงาน ทำเอาลมหายใจของภาณุสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลึกลงไปบนเก้าอี้หนังราคาแพง ราวกับคนหมดแรงจะพยุงกาย ดวงตาคมกริบที่เคยเฉียบคมและทรงอำนาจ บัดนี้แดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่รั้นจะไหลลงมาให้ได้ เด็กชายไปร์ทและเด็กชายโปรดหยุดวิ่งเมื่อเห็นสีหน้าอันผิดปรกติของชายหนุ่ม ทั้งคู่เอียงคอมองด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตและแพขนตางอนหนานั้น... ถอดพิมพ์มาเดมาจากใบหน้าของพิมพ์มาดาไม่มีผิดเพี้ยน แต่สันจมูกโด่งรั้น คางที่เชิดขึ้นเล็กน้อย และมุมปากที่ชอบเม้มเข้าหากันเวลาใช้ความคิด... มันคือตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ทำไมเขาถึงตาบอดสว่างช้าขนาดนี้? ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้าตั้งแต่วันแรกที่พบเด็กสองคนนี้? “คุณอา... เอ้ย คุณลุงภานุเป็นอะไรเหรอครับ ป่วยรึเปล่า หน้าซีดมากเลยนะ” น้องโปรดเดินเตาะแตะเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นมือเล็กๆ ป้อมๆ มาแตะที่หลังมือของเขาอย่างเป็นห่วงเป็นใย สัมผัสอุ่นซ่านนั้นวิ่งพล่านเข้าสู่กระแสเลือดของภาณุ ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับปีเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก นี่คือลูก... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง เด็กผู้ชายสองคนนี้คือสายเลือดที่เขาเคยปรามาสว่าเธอคงแอบไปมีชู้ถึงได้รีบเซ็นใบหย่าหนีไป! ความจริงอันน่ารังเกียจพุ่งเข้าตบหน้าภาณุอย่างจัง เขาต่างหากที่เป็นคนโง่เง่า เป็นปีศาจใจร้ายที่ทำร้ายภรรยาตัวเองจนเธอต้องแบกท้องหนีไปเผชิญชะตากรรมลำพังถึงต่างประเทศถึงสี่ปีเต็ม เธอต้องเจ็บปวดแค่ไหน? ต้องร้องไห้กี่ครั้งกับความเย็นชาไร้หัวใจของเขา? “หนู... ลูก... เด็กๆ” ภาณุพยายามจะเปล่งเสียงออกมา แต่ลำคอกลับตีบตัน น้ำตาหยดแรกไหลร่วงลงมาจากดวงตาคมเข้ม หยดลงบนกระดาษเอกสารผลตรวจดีเอЕНเอตรงหน้าจนเปียกชุ่ม “อ้าว ร้องไห้ทำไมล่ะครับ เป็นผู้ใหญ่แท้ๆ ร้องไห้ไม่อายเด็กเหรอ เดี๋ยวคุณแม่ก็ดุหรอกนะ” น้องไปร์ทหัวเราะคิกคักพลางปีนขึ้นมาบนเก้าอี้ตัวใหญ่ ใช้มือเล็กๆ ปัดป่ายเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างเก้ๆ กังๆ ความอ่อนโยนและไร้เดียงสาของเด็กน้อย ยิ่งทำให้ภาณุรู้สึกราวกับถูกสับเป็นชิ้นๆ ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างระหงของพิมพ์มาดาในชุดสูททำงานเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์ เธอก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม เย็นชา และเด็ดเดี่ยว ใบหน้าสวยเฉียบฉายแววตระหนกวูบหนึ่งเมื่อเห็นสภาพของอดีตสามี และสายตาที่ก้มมองเอกสารในมือของเขา ดวงตาคู่นั้นคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอยืนกอดอก มองดูภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ช่างเป็นรอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจเขาได้เจ็บปวดที่สุด “รู้ความจริงแล้วสินะคะ... คุณภานุ” เสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงอย่างไม่ใยดี ภาณุเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา หยาดน้ำตาเต็มหน้าแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความคลั่งรัก และความเจ็บปวดเจียนตายที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้าๆ ราวกับคนใกล้ตายที่กำลังไขว่คว้าหาออกซิเฮนหยดสุดท้าย “พิมพ์... ทำไม... ทำไมเธอถึงใจร้ายกับฉันนัก ปิดบังเรื่องลูกได้ยังไง...” เสียงของเขาแหบพร่าสั่นเครือ แทบไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป พิมพ์มาดายิ้มรับความตัดพ้อนั้นด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของภาณุดิ่งดิ่งลงสู่เหวลึกยิ่งกว่าเดิม “ใจร้ายเหรอคะ? หึ... ฉันจะสู้ความใจร้ายของคุณในอดีตได้ยังไงล่ะคะ คุณภานุ... ในเมื่อคุณเป็นคนผลักไสเด็กสองคนนี้ตั้งแต่อยู่ในท้องเองแท้ๆ แล้วตอนนี้ จะมาเรียกร้องอะไรกับ “ลูก” ของฉันล่ะคะ?” ขอพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ