ถ้อยคำเชือดเฉือน

กลิ่นกาแฟพันธุ์ดีราคาแพงกรุ่นลอยอยู่เหนือโต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวยาว แต่บรรยากาศภายในห้องกระจกเก็บเสียงชั้นยี่สิบห้าของตึกระฟ้าใจกลางเมือง กลับหนาแน่นไปด้วยมวลอากาศเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว พิมพ์มาดานั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงสอบเข้ารูปสีดำสนิทขยับเพียงเล็กน้อยยามที่เธอยกแฟ้มเอกสารขึ้นพลิกดูอย่างไม่รีบร้อน นิ้วเรียวยาวสวมแหวนเพชรเม็ดเล็กจิ๋วที่ออกแบบมาเพื่อบ่งบอกสถานะความโสดสนิท ปัดผ่านตัวเลขมหาศาลในสัญญาความร่วมมือทางธุรกิจด้วยท่าทีเรียเฉย ราวกับมูลค่าหลายร้อยล้านเหล่านั้นเป็นเพียงเศษกระดาษทิชชูราคาถูก ตรงข้ามกับเธอคือ ภาณุ... ประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทิศทางเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งของประเทศด้วยปลายนิ้ว ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยใช้อำนาจและความเย็นชาเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง แต่วันนี้ แววตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหอง ทว่าเต็มไปด้วยความสั่นไหวและร่องรอยความเหนื่อยล้าที่แม้แต่สูทราคาแพงตัดเย็บพิเศษก็ไม่อาจปิด The Mask แห่งความสำเร็จนี้มิด "เงื่อนไขในข้อที่สาม... ทางคุณภาณุกำหนดผลประโยชน์ทับซ้อนไว้ค่อนข้างเอาเปรียบพาร์ทเนอร์นะคะ เกรงว่าพิมพ์คงรับข้อเสนอนี้ไม่ได้ค่ะ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าคมกริบดุจใบมีดโกนที่อาบไว้ด้วยน้ำผึ้ง ทุกถ้อยคำถูกเปล่งออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ไร้ซึ่งความลังเลหรือความหวาดหวั่นที่เคยมีในอمرอดีต ภาณุกวาดสายตามองผู้หญิงตรงหน้า หัวใจของเขาบีบตัวรัดแน่นจนเจ็บแปลบขึ้นมาดื้อๆ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้ารูปไข่ที่นับวันยิ่งเปล่งประกายความเย้ายวนและทรงอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ พิมพ์มาดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เอาแต่นั่งรอคอยความรักอันแห้งแล้งในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอกลายเป็นนักธุรกิจสาวเต็มตัว ผู้หญิงที่ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง และมองเขา... อดีตสามีที่เคยครอบครองเธอ... เป็นเพียงแค่นักลงทุนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น "ถ้าคุณพิมพ์มองว่ามันเอาเปรียบ... ผมยินดีแก้ไขทุกข้อเสนอตามที่คุณต้องการครับ" สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมน้ำเสียงที่เจือความยอมจำนนอย่างเห็นได้ชัด ทำให้มุมปากของพิมพ์มาดาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ค่อนไปทางเย้ยหยันเสียด้วยซ้ำ "กรุณาเรียกดิฉันว่า 'คุณพิมพ์' หรือ 'ตัวแทนจากบริษัทพีเอ็มโฮลดิ้ง' เถอะค่ะ คุณภาณุ... เราไม่ได้มีความสนิทสนมกันมากพอที่จะใช้สรรพนามหรือน้ำเสียงที่แสดงความอะไหล่Yแบบนั้นนะคะ" พิมพ์มาดาวางเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปัง' เบาๆ แต่กลับดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบงัน ภาณุกลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่านี่คือบทลงโทษ... กรรมตามสนองที่เขาเคยสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเองในอดีต ความเย่อหยิ่งที่เขากอดไว้แน่นในวันที่เธอก้มหน้าร้องไห้ บัดนี้มันได้ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ จนชาไปทั้งซีกหน้า "ผมแค่อยาก... อยากให้เราเริ่มต้นใหม่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบาราวกับคนหมดแรง "เริ่มต้นใหม่เหรอคะ?" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยตวัดขึ้นมองสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คำนี้มันราคาถูกเกินไปนะคะคุณภาณุ สำหรับผู้หญิงที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดในวันที่คุณปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีในบ้านหลังนั้น... คุณคิดว่าความรู้สึกที่ตายไปแล้ว มันจะฟื้นคืนชีพกลับมาได้ง่ายๆ ด้วยการเซ็นสัญญาธุรกิจหลักร้อยล้านอย่างนั้นหรือคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ท่ามกลางกระแสไฟเย็นชาที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวของหญิงสาว ภาณุนั่งนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ เขาอยากจะเอ่ยคำขอโทษเป็นร้อยเป็นพันครั้ง แต่ทว่า... คำว่า 'ขอโทษ' มันช่างไร้ค่าเหลือเกินเมื่อเทียบกับหยาดน้ำตาและรอยแผลเป็นในจิตใจที่เขาฝากไว้ "พิมพ์ขอตัวก่อนนะคะ เอกสารฉบับนี้ส่งให้ทีมกฎหมายของดิฉันตรวจสอบต่อได้เลยค่ะ ส่วนเรื่องสัญญา... ไว้เราค่อยนัดประชุมกันใหม่อย่างเป็นทางการ 'ในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจ' เท่านั้นค่ะ" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทสีขาวสะอาดตาให้เข้าที่ หยิบกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูขึ้นมาคล้องแขนอย่างไม่ใส่ใจจะมองหน้าเขาอีกแม้แต่น้อย ภาณุผุดลุกขึ้นตามโดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เพื่อรั้งให้อยู่คุยกันต่อ แต่ทว่า... ประชาสัมพันธ์หน้าห้องกลับเปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ขัดจังหวะการสนทนาอันตึงเครียดเสียก่อน "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีเด็กชายฝาแฝดสองคน... เอ่อ บุบสลายเข้ามาในโซนรับรองแขกวีไอพีค่ะ พวกเขาบอกว่า... บอกว่าเป็นลูกชายของคุณประธาน และกำลังอาละวาดจะเข้ามาหาคุณให้ได้เลยค่ะ!" ร่างสูงของภาณุชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ขณะที่หัวใจของพิมพ์มาดาที่กำลังจะก้าวเดินออกไปพลันกระตุกวูบ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวatหวั่น เมื่อได้ยินเสียงใสแจ๋วของเด็กชายสองคนที่ดังทะลุเข้ามาถึงหน้าห้องประชุม *“คุณพ่อขา! คุณแม่บอกว่าถ้าคุณพ่อยังไม่ยอมเซ็นใบหย่ารอบสอง พวกผมจะพาคุณแม่ไปหาคุณปะป๊าคนใหม่แล้วนะฮะ!”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!