ความสงสัยที่เริ่มกัดกินใจ

“คุณพิมพ์มาดา... ผมถามว่าทำไมคุณถึงไม่มองหน้าผมตอนที่คุยเรื่องโครงการนี้” เสียงทุ้มต่ำของภาณุดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมส่วนตัวที่ถูกปิดตาย แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าด้านบนสะท้อนกับใบหน้าคมสันที่ตอนนี้ดูเหมือนจะแบกรับความสับสนไว้จนเต็มเปี่ยม เขาไม่ได้ต้องการคำตอบเรื่องงาน แต่เขาต้องการคำตอบเรื่อง ‘ผู้หญิง’ ที่นั่งอยู่ตรงหน้าคนนี้ พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาของเธอว่างเปล่าราวกับผืนน้ำในฤดูหนาว ไม่มีร่องรอยของความรัก ความโกรธ หรือแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์ที่เขาเคยได้รับมาตลอดห้าปีที่อยู่กินกันมา มันเป็นความเย็นชาที่กัดกินหัวใจของภาณุให้ค่อยๆ แหลกสลายลงทีละน้อย “ดิฉันก็แค่มองในสิ่งที่ควรจะมองค่ะ คุณภาณุ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น “หรือว่าคุณมีปัญหาอะไรกับการที่ดิฉันทำงานแบบมืออาชีพคะ?” ภาณุกำมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ไปหยุดอยู่ด้านหลังของอดีตภรรยา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูเป็นผู้ใหญ่และซับซ้อนของเธอมันชวนให้เขานึกถึงวันวานที่เขามักจะละเลยมันไปอย่างโง่เขลา “แววตาของคุณ...” เขาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “มันไม่ใช่คุณ พิมพ์... คนที่ผมเคยรู้จัก ต่อให้เธอจะเสียใจแค่ไหน แต่ในตาของเธอจะมีความหวังเสมอ แต่คุณในตอนนี้... คุณเหมือนรูปปั้นที่ไม่มีวิญญาณ” พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรู้สึกขบขัน แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องที่ถูกแช่แข็งไว้ “ถ้าฉันไม่มีวิญญาณ ก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละค่ะที่ทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดีไปเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้ดิฉันก็แค่... สร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ ในแบบที่โลกต้องการจะมอง” เธอหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชิดกันทำให้เห็นถึงรอยริ้วความเจ็บปวดในดวงตาคมกริบของเขา ภาณุชะงักไป ความรู้สึกโหยหาบางอย่างพุ่งปะทะอกอย่างรุนแรง เขาอยากจะคว้าเธอมากอด อยากจะขอโทษซ้ำๆ แต่ศักดิ์ศรีที่เคยถือดีกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้ “คุณเปลี่ยนไปมาก... หรือบางที ผมอาจจะไม่เคยรู้จักคุณเลยกันแน่” “คนเราเปลี่ยนไปได้เสมอค่ะ โดยเฉพาะเมื่อต้องเดินผ่านกองเพลิงที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อ” เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทีสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวภรรยาคนเดิม “โครงการนี้ถ้าคุณไม่สะดวกใจที่จะร่วมงานกับดิฉัน ก็เชิญถอนตัวได้เลยนะคะ ดิฉันไม่รั้งคุณไว้หรอกค่ะ เพราะที่ผ่านมา... ฉันเรียนรู้แล้วว่าการรอคอยคนที่ไม่เห็นค่า มันเสียเวลาแค่ไหน” เธอเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้ภาณุยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความสงสัยเริ่มกัดกินใจเขาอย่างหนักหน่วง เขาจำได้ว่าก่อนที่พิมพ์มาดาจะจากไป เธอเคยแอบเก็บความลับบางอย่างไว้... ความลับที่เขาไม่เคยสนใจจะขุดคุ้ย จนกระทั่งวันนี้ วันที่เขาได้เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเธอ เขานึกย้อนไปถึงความบังเอิญในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เด็กชายสองคนที่หน้าตาละม้ายคล้ายเขาราวกับพิมพ์เดียวกันในวัยเยาว์ วิ่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะที่เขามักจะไปนั่งสงบสติอารมณ์ เด็กคนหนึ่งชี้มาที่เขาแล้วหันไปกระซิบกับเด็กอีกคน ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบวิ่งไปหลบหลังผู้หญิงคนหนึ่งที่เขามองเห็นเพียงแผ่นหลังไวๆ *‘หรือว่า...’* ความคิดบ้าๆ ที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อมันผุดขึ้นมาในสมอง ภาณุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความหาเลขาคนสนิทด้วยนิ้วที่สั่นเทา ‘สืบประวัติช่วงสามปีที่พิมพ์มาดาหายไปให้ละเอียดที่สุด โดยเฉพาะเรื่องการรักษาตัวที่ต่างประเทศ หรือ... เรื่องการคลอดบุตร’ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เธอยังคงอุ่นอยู่ มือหยาบกร้านลูบไปบนโต๊ะทำงานที่ตอนนี้ดูว่างเปล่าเหมือนชีวิตของเขา เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขากำลังเล่นเกมที่เขามีโอกาสแพ้สูงที่สุดในชีวิต และเดิมพันครั้งนี้อาจไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่มันคือสายเลือดที่เขาทอดทิ้งไปโดยไม่รู้ตัว ทว่าในขณะที่ความสับสนกำลังทวีคูณ เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลในแล็ปท็อปของเขาก็ดังขึ้น เป็นไฟล์รายงานด่วนจากนักสืบที่เขาสั่งการไว้เมื่อหลายวันก่อน ภาณุรีบเปิดอ่านทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งแนบมาด้วย มันเป็นภาพถ่ายของพิมพ์มาดาที่กำลังก้มลงจูบหน้าผากเด็กชายแฝดสองคนในร้านขนมแห่งหนึ่ง มุมขวาของภาพมีตารางสรุปผลการวิเคราะห์โครงหน้าของเด็กน้อยเทียบกับรูปถ่ายในวัยเด็กของเขาเอง... ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความคล้ายคลึงปรากฏเด่นชัดจนเขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ตัวอักษรตัวโตใต้ภาพเขียนไว้ว่า: *‘ผลการตรวจเบื้องต้น มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดสูงถึง 99.9%’* หัวใจของภาณุแทบหยุดเต้น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินย้อนกลับมาที่หน้าประตูห้องประชุม พร้อมกับเสียงเล็กๆ ของเด็กน้อยที่ดังลอดเข้ามา “คุณแม่ครับ... คุณลุงคนนี้เขาจะทำร้ายคุณแม่เหมือนในทีวีไหมครับ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!