อุบัติเหตุสร้างเรื่อง

“คุณจะไปไหนคะคุณแม่! ฝนตกหนักขนาดนี้ รถที่เพิ่งซ่อมเสร็จเบรกอาจจะมีปัญหาได้นะคะ!” เสียงเล็กแหลมของ ‘น้องโปรด’ ตะโกนลั่นห้องรับรอง ขณะที่ ‘น้องไปร์ท’ ก็ดึงชายกระโปรงของพิมพ์มาดาไว้แน่น แววตาของเด็กน้อยทั้งสองฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด พิมพ์มาดาถอนหายใจยาว เธอแค่ต้องรีบไปส่งเอกสารสำคัญที่ลืมไว้ที่ออฟฟิศ ก่อนจะกลับมาพาเด็กๆ ไปงานวันเกิดเพื่อนสนิทของพวกเขา “แม่ไปแป๊บเดียวค่ะ คนดี... อยู่กับพี่เลี้ยงที่ล็อบบี้ก่อนนะ” ทว่า ทันทีที่เธอก้าวเท้าขึ้นรถหรูคันที่คุ้นเคย เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสัญญาณเตือน ท้องฟ้ามืดมิดดุจจานหมึก พิมพ์มาดาเหยียบคันเร่งออกไปท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัดราวกับจะล้างโลก ความเย็นยะเยือกของหยาดฝนปะทะเข้ากับกระจกหน้าจนพร่ามัว แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เอี๊ยดดดดด! เสียงยางบดถนนดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อเธอกดเบรกกะทันหันขณะเข้าโค้ง รถของเธอหมุนคว้างไปปะทะกับแผงกั้นทางข้างถนนอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้ศีรษะของเธอกระแทกกับพวงมาลัยอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด ... “พิมพ์! พิมพ์มาดา! ได้ยินผมไหม!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูแต่ห่างหายไปนานดังขึ้นท่ามกลางความสับสน พิมพ์มาดาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นพร่าเลือนจนต้องกะพริบตาถี่ๆ และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าคมสันของชายที่เธอพยายามลบออกจากความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมา ภาณุกำลังพังประตูรถฝั่งที่นั่งคนขับเข้ามาด้วยความบ้าคลั่ง เลือดสีแดงสดไหลซึมจากแผลที่ขมับของเขา แต่เขากลับไม่สนใจมันแม้แต่น้อย “ไม่ต้องยุ่ง... ปล่อยฉัน...” พิมพ์มาดาเค้นเสียงแหบพร่า สติของเธอยังเลือนราง แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก “ลูก... ลูกฉันอยู่ไหน” “เด็กๆ ปลอดภัยดี ผมให้คนดูแลอยู่!” ภาณุคำรามลั่น สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับมีแต่ความร้อนรนและเจ็บปวด เขาอุ้มร่างบางออกมาจากซากรถท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกไม่หยุด “อย่าดื้อได้ไหมพิมพ์! ทำไมคุณถึงทำอะไรไม่ระวังตัวแบบนี้!” เขาวางเธอลงที่เบาะหลังของรถสปอร์ตคันหรูของเขา ก่อนจะรีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้อย่างชำนาญ มือหนาที่เคยหยิบจับปากกาเซ็นเช็คเพื่อตัดขาดจากเธอบัดนี้กลับสั่นเทาขณะเช็ดคราบเลือดออกจากหน้าผากมน “ถ้าคุณเป็นอะไรไป... ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง” เขาพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเผด็จการบัดนี้เหลือเพียงความเว้าวอน พิมพ์มาดามองแววตานั้น—แววตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการไถ่บาป แต่มันไม่เพียงพอ... ไม่เคยเพียงพอสำหรับความเจ็บปวดที่เขาเคยฝากไว้ ทันใดนั้น ประตูด้านหลังก็เปิดออกพร้อมกับร่างเล็กสองร่างที่เปียกปอน น้องไปร์ทและน้องโปรดโผเข้ากอดร่างแม่ของตนไว้แน่นด้วยความตกใจ “แม่ครับ! ฮึก... แม่เป็นอะไรไหม!” ทั้งสองร้องไห้โฮ ภาณุที่ยืนมองภาพนั้นอยู่นอกรถถึงกับนิ่งงัน แววตาของเขามองเด็กฝาแฝดสองคนสลับกับใบหน้าของพิมพ์มาดาที่พยายามกลบเกลื่อนความลับบางอย่าง เขาสังเกตเห็นสร้อยคอเส้นเล็กที่ติดตัวเด็กชายทั้งสองคนมาตลอด—สร้อยที่มีจี้รูปตัว ‘P’ ซึ่งเขาเคยซื้อทิ้งไว้ในลิ้นชักที่บ้านหลังเก่าเมื่อหลายปีก่อน ความสงสัยที่เคยก่อตัวเป็นเพียงก้อนเมฆหมอกเริ่มชัดเจนขึ้นเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว “พิมพ์...” ภาณุเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับจี้สร้อยของน้องไปร์ทที่ห้อยออกมานอกเสื้อ “ทำไมสร้อยเส้นนี้ถึง... คุณเก็บมันไว้เหรอ?” หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ เธอรีบปัดมือเขาออกและดึงสร้อยลูกชายไว้แน่น แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งในทันที “อย่าสะเออะมาแตะต้องลูกของฉัน คุณภาณุ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือ “สิ่งที่คุณควรทำคือถอยห่างไปให้ไกลที่สุด ไม่ใช่มาทำตัวเป็นพระเอกในตอนนี้... เพราะต่อให้คุณจะช่วยชีวิตฉันสักกี่ครั้ง ความผิดในอดีตของคุณมันก็ไม่ได้หายไปไหน” ภาณุชะงัก รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขามองดูคราบเลือดบนมือตัวเองที่เกิดจากการช่วยเธอ ก่อนจะก้มลงไปหยิบ ‘กระเป๋าสตางค์’ ของพิมพ์มาดาที่ตกอยู่ข้างทางขึ้นมาเพื่อคืนให้ทว่า... ของข้างในบางอย่างกลับร่วงหล่นลงมาบนพื้นรถ มันคือภาพถ่ายอัลตราซาวด์เก่าๆ ที่ซีดจางและ... เอกสารยืนยันผลการตรวจ DNA ที่ดูเหมือนจะถูกเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระดาษยับยู่ยี่! สายตาของภาณุเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวอักษรบนหัวกระดาษที่ระบุชื่อของเขาและชื่อเด็กชายทั้งสองคนชัดเจน พิมพ์มาดารีบพุ่งตัวไปจะคว้ามันไว้ แต่ภาณุไวกว่า เขาหยิบมันขึ้นมา ดวงตาของเขาฉายแววแตกสลายปนความตกตะลึงจนสุดขีด “นี่มัน... เรื่องจริงเหรอพิมพ์...” เขาถามเสียงสั่น ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “นี่คือลูกของผม... ลูกของเราเหรอ?” ความเงียบเข้าปกคลุมรถทั้งคัน มีเพียงเสียงฝนที่กระทบหลังคาดังก้องราวกับเสียงหัวใจที่กำลังจะระเบิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - ชานมไข่มุกหวานร้อย