แผนลอบสังหาร

ห้วงเวลาแห่งความสงบสุขมักเปรียบเสมือนภาพลวงตาที่ถักทอขึ้นจากเศษเสี้ยวของความตาย ความเงียบงันยามวิกาลของสำนักกระบี่เมฆาคล้อยต่ำลงราวกับม่านเหล็กที่ถูกดึงปิดอย่างไร้สุ้มเสียง ไม่มีเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม มีเพียงกลิ่นอายความคาวเลือดที่ลอยล่องมาตามสายลมหนาวเหน็บ นี่ไม่ใช่ลมหายใจของธรรมชาติ แต่เป็นไอสังหารที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างดีเยี่ยม "ช้าก่อน... กลิ่นอายเช่นนี้หาใช่ลมหนาวธรรมดาไม่" หลินเฟยป้องไหสุราในมือไว้เบาๆ นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนฝักทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระดาษสา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบา เขาเพิ่งจะรินสุราหมื่นลี้ลงจอก แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำ ร่างของเขาก็ขยับวูบหายไปจากเตียงนอนอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงไอความร้อนจางๆ ของน้ำเมาที่ยังคงอุ่นอยู่ ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักรับรองด้านใน ไป๋หนิงเซียนลืมตาขึ้นในความมืด นางไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทว่าอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางกลับเปล่งประกายแสงสีเงินยวดยวงออกมาจางๆ ดั่งเกล็ดน้ำค้างต้องแสงจันทร์ นิ้วเรียวดั่งหยกขาวจรดลงบนด้ามกระบี่เซียนอัสนีที่วางอยู่ข้างกาย ความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกรอบตัวจนละอองน้ำในห้องกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "พวกมันเลือกเวลาได้ไม่เลว... น่าเสียดายที่เลือกผิดสถานที่" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยรัศมีกดดันที่สามารถทำให้ผู้ฝึกยุทธทั่วไปกระอักเลือดได้ทันที *ฉับ!* เงาดำนับสิบร่างพุ่งทะยานผ่านหลังคากระเบื้องเคลือบลงมาอย่างพร้อมเพรียงราวกับฝูงกาฝับเหยื่อ ชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิด มีเพียงประกายวาบของคมดาบอาบยาพิษสีเขียวมรกตที่สะท้อนกับแสงจันทร์ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวไร้สุ้มเสียงและรวดเร็วดั่งภูตผี เป็นวิชาตัวเบาของสำนักนักฆ่าระดับสูงที่หาได้ยากยิ่งในยุทธภพ เป้าหมายของพวกมันคือการลอบสังหารแบบสายฟ้าแลบ ปลิดชีพผู้นำสำนักและแขกคนสำคัญในยามราตรี เพื่อสร้างความปั่นป่วนและทำลายรากฐานของสำนักกระบี่เมฆาให้สิ้นซากในค่ำคืนเดียว! หัวหน้าชุดเงาดำยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ หอกและดาบในมือของสมุนนับสิบถูกเงื้อขึ้นพร้อมกัน พลังปราณแท้จริงถูกรีดเร้นจนถึงขีดสุด เตรียมพร้อมที่จะทะลวงทะลุประตูห้องของไป๋หนิงเซียนและหลินเฟยในคราเดียว แต่ทว่า... ก่อนที่คมดาบเล่มแรกจะทันได้สัมผัสถูกบานประตูไม้ *เปรี้ยง!* เสาหินอัคคีที่ตั้งอยู่หน้าลานสำนักจู่ๆ ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินนับร้อยกระจายตัวราวกับห่าฝน ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ร่างในชุดคลุมสีเทาเก่าๆ ของหลินเฟยปรากฏขึ้นพร้อมกับไหสุราในมือ มือข้างหนึ่งยกขึ้นกระ ดกสุราเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเขากำลังยืนชมจันทร์ในงานเทศกาล ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับมือสังหารเดนตายกลุ่มใหญ่ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... ไยพวกเจ้าถึงไม่นอนหลับพักผ่อนกันเสียบ้างเล่า? หรือว่าผีสางแถวนี้ไม่มีงานทำ จนต้องมาเดินเร่ร่อนหาที่ตายกันในอาณาเขตของข้า?" เสียงกลั้วหัวเราะของหลินเฟยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของมือสังหารชุดดำทุกนาย จนลมปราณในร่างของพวกมันถึงกับปั่นป่วนเกือบแตกซ่าน หัวหน้าเงาดำหันขวับมามอง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหลินเฟยด้วยความตกตะลึง มันไม่รู้ตัวเลยว่าชายหนุ่มผู้นี้ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อใด! "ฆ่ามัน! อย่าให้มันส่งเสียงรบกวนภารกิจเด็ดขาด!" สิ้นคำสั่ง มือสังหารสามนายพุ่งทะยานเข้าหาหลินเฟยด้วยความเร็วสูงสุด คมดาบสามเล่มพุ่งตรงไปยังจุดตายทั้งสามแห่ง คอหอย หัวใจ และจุดตันเถียน แฝงไว้ด้วยพิษสลายวิญญาณที่หากโดนเพียงนิดเดียว โลหิตจะกลายเป็นสีดำและเน่าเปื่อยภายในสามลมหายใจ หลินเฟยถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเบื่อหน่าย ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย "ช่างเป็นวิชาดาบที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณสิ้นดี... รังแต่จะสร้างความอับอายให้แก่บรรพชนผู้คิดค้นเสียเปล่าๆ" มือที่ถือไหสุราตวัดวาดออกไปเบาๆ ราวกับกำลังปัดเป่าแมลงวันที่น่ารำคาญ แต่ทว่า... พลังปราณอันไร้ขอบเขตที่ซ่อนอยู่ภายในกลับระเบิดออกมาดั่งคลื่นสึนามิ! *ตูม!* ร่างของมือสังหารทั้งสามแหลกสลายกลายเป็นละอองเลือดในอากาศทันทีโดยที่กระบี่ของพวกมันยังไม่ทันได้แตะชายเสื้อของหลินเฟยด้วยซ้ำ พลังปราณกระแทกย้อนกลับจนเงาดำที่เหลือถอยหลังกรูดไปคนละทิศคนละทาง ใบหน้าใต้ผ้าคลุมเผือดซีดไร้สีเลือด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นี่มันสัตว์ประหลาดตัวใหม่อะไรกัน?! พลังระดับนี้... ต่อให้เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักใหญ่ก็ยังไม่อาจทำได้ด้วยการโบกมือเพียงครั้งเดียว! ในขณะเดียวกัน ประตูห้องของไป๋หนิงเซียนก็ถูกถีบพังทลายลงด้วยมือสังหารอีกกลุ่มที่เล็ดลอดเข้าไปได้ เงาดำร่างหนึ่งพุ่งเข้าหานางด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ดาบในมืออาบพิษร้ายเปล่งแสงสีเขียวเข้มหวังปลิดชีพหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง ไป๋หนิงเซียนมิได้ขยับเขยื้อนร่างกายนอกจากการปรายตามองเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่งามฉายแววดูแคลนระคนสมเพช "รนหาที่ตาย." นางเอ่ยคำเพียงสามคำ ร่างของนางก็หายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาที่เป็นเกล็ดน้ำค้าง *ฉับพลัน!* ประกายแสงสีเงินสว่างวาบขึ้นในความมืดดั่งสายฟ้าฟาดกลางฤดูหนาว กลิ่นอายความหนาวเหน็บระดับทำลายล้างแผ่พุ่งทะลักออกมาจนมือสังหารกลุ่มนั้นแข็งค้างกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในชั่วพริบตา ดาบในมือของพวกมันแตกละเอียดเป็นผุยผง สถานการณ์พลิกผันในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วลมหายใจ จากการลอบสังหารกลายเป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว หลินเฟยเดินก้าวช้าๆ พลางหมุนไหสุราในมือ เล่นหัวกับหัวหน้าชุดเงาดำที่ตอนนี้แข้งขาอ่อนแรงจนคุกเข่าลงกับพื้น "บอกข้ามา..." หลินเฟยโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของมัน น้ำเสียงอบอุ่นแต่น่ากลัวราวกับเสียงกระซิบจากยมบาล "ใครเป็นผู้ส่งพวกเจ้ามา... หรือว่าพวกเจ้าอยากลองชิมรสชาติสุราหมื่นลี้สูตรส่งวิญญาณของข้าดูก่อน?" หัวหน้าเงาดำตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้า แม้จะพยายามกัดลิ้นฆ่าตัวตายตามกฎของสำนัก แต่มือของหลินเฟยกลับกดลงบนจุดชีพจรของมันอย่างแม่นยำ ทำให้มันทำได้เพียงอ้าปากค้างอย่างไร้เรี่ยวแรง ทว่า... ในวินาทีที่ความจริงกำลังจะหลุดออกจากปากของมือสังหาร ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยปรากฏแสงจันทร์กลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆดำทมิฬก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นเหนือสำนักกระบี่เมฆา สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นมหึมาผ่าลงมากลางลานฝึกยุทธอย่างไร้สัญญาณเตือน! *เปรี้ยงงงง!* แรงระเบิดจากสายฟ้าสวรรค์แผดเผาพื้นดินจนเป็นหลุมลึก และที่ใจกลางหลุมนั้น... ร่างของบุรุษลึกลับในชุดเกราะโบราณสีทองอร่ามผู้หนึ่งกำลังยืนตระหง่าน มือถือทวนมังกรเพลิงที่ยังคงมีประกายสายฟ้าสาดส่ายรอบตัว แววตาของมันมองลงมาที่หลินเฟยและไป๋หนิงเซียนด้วยจิตสังหารที่หนักอึ้งดั่งขุนเขาไท่ซาน "หลินเฟย... ในที่สุดข้าก็หาตัวเจ้าพบ เจ้าคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่หลังกระโปรงหญิงสาวแห่งแดนเซียนไปได้ตลอดชีวิตอย่างนั้นรึ?" บุรุษชุดเกราะทองคำเอ่ยก้องด้วยเสียงที่สั่นสะเทือนไปทั้งฟ้าดิน หลินเฟยหุบยิ้มทันที แววตากวนประสาทแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาคมกริบดั่งน้ำแข็งพันปี เขาสะบัดแขนเสื้อเก็บไหสุรา ก่อนจะเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่แท้จริง "หึ... เจ้าสุนัขรับใช้แห่งแดนเทพ... กล้าดียังไงถึงตามมาถึงที่นี่กัน?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ