ค่ำคืนแห่งการบำเพ็ญ

คราบเลือดบนพื้นศิลาหยกขาวสะท้อนแสงจันทร์สีครามจนดูคล้ายหยาดน้ำค้างโลหิต ไป๋หนิงเซียนทรุดกายนั่งลงขัดสมาธิอย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าผุดผ่องดุจหยกสลัก เส้นผมเปียกชื้นลู่แนบแก้มเนียน ทว่าแววตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา แรงกดดันจากขอบเขตวิญญาณสวรรค์ขั้นที่เก้ากำลังบีบอัดกระดูกทั่วร่างนางให้แหลกสลาย ไอสีม่วงเข้มพวยพุ่งออกจากจุดตันtian (ตันเถียน) ดุจมังกรคลั่งที่ถูกล่ามโซ่ “อย่าฝืนเลยหนิงเซียน…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของสุราหมักร้อยปี หลินเฟยยืนพิงเสาศิลาแกะสลักลวดลายพยัคฆ์ มือข้างหนึ่งถือไหสุรากระเบื้องเคลือบสีนิล อีกข้างหมุนนิ้วเล่นกับจอกหยกอย่างเกียจคร้าน ทว่านัยน์ตาคู่ลึกซึ้งกลับทอดมองร่างบอบบางด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความกวนประสาท “หากข้าไม่ทะลวงผ่านคืนนี้ ในวันพรุ่งนี้พวกเราจักเหลือเพียงเถ้าธุลี…” ไป๋หนิงเซียนเค้นเสียงตอบลอดไรฟัน ร่างกายของนางสั่นสะท้านเนื่องจากพลังปราณย้อนกลับ เคล็ดวิชา ‘เหมันต์นิรันดร์’ ที่ฝึกฝนมาเนิ่นนานกำลังเกิดภาวะธาตุไฟเข้าแทรก เพราะไอความร้อนจากพิษโลหิตมารที่นางรับแทนเขาเมื่อยามบ่ายกำลังแผดเผาชีพจรหัวใจ หลินเฟยถอนหายใจยาวนาน รอยยิ้มหยันบนมุมปากเลือนหายไป กลายเป็นความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง เขาซัดไหสุราในมือทิ้งลงพื้น แตกกระจายส่งกลิ่นสุราฟุ้งตลบอบอวลผสมผสานกับกลิ่นอายสังหารรอบด้าน “เจ้าโง่เขลานัก ไป๋หนิงเซียน… เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้านั้นเป็นของตัวเจ้าเองผู้เดียวหรืออย่างไร?” ชั่วพริบตา ร่างของหลินเฟยก็หายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏขึ้นเบื้องหลังร่างของนาง ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นทาบลงบนแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นระริกทันที กระแสปราณเทวะบรรพกาลอันไร้ขอบเขตไหลทะลักเข้าสู่ร่างของนางดุจเขื่อนแตก “เจ้า… ทำอะไร…” ไป๋หนิงเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปราณของหลินเฟยดุดันและทรงพลังเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทานทน แต่มันกลับไม่ทำร้ายนาง กลับกัน มันทำหน้าที่ราวกับมืออันอ่อนโยนที่ช่วยชำระล้างพิษโลหิตมารและจัดระเบียบเส้นชีพจรที่ยุ่งเหยิงให้กลับเข้าที่เข้าทาง “หุบปากแล้วหลับตาเสีย” หลินเฟยกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดราวกับประกาศิตสวรรค์ “ในเมื่อสวรรค์ไม่ยอมเมตตาพวกเรา เช่นนั้นข้าพเจ้า… จะเป็นคนแหวกฟ้าคว้าดารามาให้เจ้าเอง!” ตูม! สิ้นคำกล่าวของหลินเฟย ท้องนิตยภพภายนอกก็พลันคำรามกึกก้อง สายฟ้าสีทองคำเก้าสายฟาดผ่าลงมากลางตำหนักโบราณ แรงระเบิดทำให้ม่านพลังป้องกันรอบกายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังปราณของไป๋หนิงเซียนระเบิดขึ้นอีกระดับหนึ่งอย่างฉับพลัน! แสงสีครามสว่างวาบเจิดจ้าจนรัศมีร้อยลี้มองเห็นได้อย่างชัดเจน คลื่นกระแทกแห่งการเลื่อนขั้นกวาดเอาเศษศิลาและเสาหยกปลิวว่อน ไป๋หนิงเซียนรู้สึกราวกับกระดูกทั่วร่างถูกหลอมใหม่ เลือดลมในกายไหลเวียนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมนับสเท่า พลังวิญญาณของนางก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมไปอย่างไร้รอยต่อ ทว่าในขณะที่นางกำลังดื่มด่ำกับความปีติของการทะลวงผ่านนั้นเอง หลินเฟยกลับกระอักโลหิตออกมาคำโต ร่างกายของเขากลับเซถอยหลังไปสามก้าว “หลินเฟย!” นางอุทานด้วยความตกใจ รีบพลิkกายกลับไปรับร่างของเขาไว้ อ้อมแขนอันเย็นเยียบของนางสั่นเทาเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน “ข้า… ไม่เป็นไร” หลินเฟยฝืนยิ้ม มุมปากมีคราบโลหิตสีแดงฉานตัดกับใบหน้าซีดขาว เขายื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนของนางอย่างแผ่วเบา “แค่ใช้พลังเกินขีดจำกัดไปนิดหน่อยเท่านั้น… ดูสิ เจ้าก้าวสู่ขอบเขตที่ต้องการแล้วนะ” ไป๋หนิงเซียนก้มมองมือของตนเองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยพลังปราณอันบริสุทธิ์และทรงพลัง นางเลื่อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มผู้ที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อความปลอดภัยของนาง ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจที่เคยเยียบเย็นมานับร้อยปี นางขยับริมฝีปากเตรียมจะเอ่ยคำขอบคุณหรือคำตัดพ้อบางอย่าง ทว่า ในวินาทีนั้นเอง… เงาร่างสีดำสนิทนับร้อยสายก็ปรากฏขึ้นบนยอดหลังคาตำหนักอย่างไร้สุ้มเสียง ไอสังหารเย็นเยียบแผ่ซ่ายปกคลุมทั่วบริเวณ และตรงหน้าสุดของกลุ่มเงาลึกลับนั้น คือบุรุษในชุดคลุมยาวสีทองปักลายอีกาดำ ผู้ถือกระบี่โบราณที่ส่งเสียงคำรามกระหายเลือด “ฮ่าๆๆ ช่างเป็นภาพคู่รักที่น่าประทับใจเสียจริง…” เสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องกังวาน “น่าเสียดายที่การบำเพ็ญคู่ยามค่ำคืนนี้… จักต้องจบลงด้วยหยาดโลหิตของพวกเจ้าทั้งสองคนแต่เพียงเท่านี้!” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายหมอกและสุรานี้ไปกับข้าด้วยใจจริงครับ