เลือดหลั่งริน

"เจ้าคิดว่าความตายมีรสชาติเช่นไร... ไป๋หนิงเซียน?" สุ้มเสียงแหบพร่าทว่าก้องกังวานดั่งเสียงคำรามของมังกรหลับใหล ดังขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของตำหนักอัคคีสวรรค์ ละอองโลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นเคล้าคลอไปกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง ณ ใจกลางลานประลองที่ถูกย้อมไปด้วยกลิ่นอายสังหาร หลินเฟยยืนหยัดตระหง่าน ร่างกายของเขาท่วมท้นไปด้วยบาดแผลลึกจนน่ากลัวจนแทบมองไม่เห็นเนื้อหนังเดิม ทว่านัยน์ตาคู่นั้นยังคงทอประกายเย้ยหยันฟ้าดิน ในมือขวาถือไหสุราหยกเขียวที่ร้าวราน ใกล้แตกสลายเต็มที แต่มือซ้ายกลับกุมกระบี่บินโบราณที่สั่นระริกด้วยความกระหายเลือด เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนด้วยหยาดโลหิต ไป๋หนิงเซียน นางเซียนผู้สูงส่งเยือกเย็นดั่งจันทราในคืนหิมะโปรย แววตาของนางที่เคยราบเรียบไร้ระลอกคลื่น บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง หยดน้ำตาผสมปนเปไปกับเลือดสีสดบนแก้มเนียนละเอียด นางมองบุรุษผู้ยืนหยัดปกป้องนางไว้เบื้องหลังด้วยหัวใจที่บีบรัดจนแทบแหลกสลาย "เฟยหลาง... ท่านบ้าไปแล้วหรือ เหตุใดจึงต้องเอาชีวิตเข้าแลกกับเศษเดนสวรรค์เหล่านี้..." น้ำเสียงของนางสั่นเครือ มันไม่ใช่ความกลัวตาย แต่มันคือความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเขาไปชั่วนิรันดร์ หลินเฟยหัวเราะร่า ออกมาเสียงดังลั่นจนกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต เขายกไหสุราขึ้นกระทบกับอากาศว่างเปล่า ราวกับกำลังดื่มฉลองให้แก่ความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "หึๆ... ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ว่าในใต้หล้านี้ ไม่มีผู้ใดพรากเจ้าไปจากข้าได้ แม้กระทั่งทัณฑ์สวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์!" "บังอาจนัก เจ้ามารร้ายนอกรีต!" เสียงคำรามดังกึกก้องสะท้อนมาจากนภาเบื้องบน ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ทั้งสามลอยตัวเด่นสง่าอยู่กลางห้วงอากาศ ศาสตราวุธนับหมื่นเล่มลอยคว้างอยู่เหนือศีรษะพวกมัน แผ่รังสีแห่งการทำลายล้างที่สามารถบดขยี้ภูเขาให้กลายเป็นจุล ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์กดทับลงมาจนพื้นดินรอบรัศมีร้อยลี้ทรุดฮวบลงเป็นหลุมลึก หลินเฟยหรี่ตามองการโจมตีระดับทำลายล้างนั้น ความทรงจำจากอดีตชาติอันยาวนานไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำหลาก เขาเคยเป็นมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ เคยเหยียบย่างบนจุดสูงสุดของวัฏสงสาร แต่ในวันนี้ เขากลับเป็นเพียงมนุษย์ปุถุชนคนหนึ่งที่ต้องใช้เลือดเนื้อและวิญญาณเพื่อปกป้องสตรีที่ตนรัก นี่มิใช่การต่อสู้เพื่อความเป็นใหญ่ แต่นี่คือ "การต่อสู้ที่ต้องแลกด้วยชีวิต" อย่างแท้จริง "หนิงเซียน..." หลินเฟยเอ่ยเสียงแผ่วเบาโดยไม่หันกลับไปมอง "จำเพลงกระบี่ที่ข้าเคยสอนเจ้าได้หรือไม่?" ไป๋หนิงเซียนสะท้านเฮือก นางพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ริมฝีปากเม้มแน่นจนห่อเลือด "จารึก... จารึกคมดาบสยบฟ้า..." "ดี..." รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของหลินเฟยปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่อาบเลือด มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความกวนประสาทและทระทานในคราเดียวกัน "เช่นนั้นวันนี้ เรามาวาดลวดลายให้พวกมันดูเป็นขวัญตากันเถอะ ว่าเซียนสุราเมามายผู้นี้ เมื่อพญายมมาทวงหนี้ เขาก็ยังกล้าสาดสุราใส่หน้ามัน!" สิ้นเสียงคำราม หลินเฟยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ร่างกายของเขาเริ่มเผาไหม้ "แก่นแท้โลหิตเซียน" พลังปราณโบราณที่ถูกผนึกไว้ในตันเถียนระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี การแลกเปลี่ยนนี้ช่างโหดร้าย ทุกๆ ลมหายใจที่ผ่านไปคืออายุขัยที่ร่วงหล่นดั่งใบไม้แห้ง *เปรี้ยง! ตูม!* กระบี่ในมือของหลินเฟยปะทะเข้ากับกระบวนท่าอันเกรียงไกรของเหล่าผู้อาวุโส แรงปะทะแผ่ขยายเป็นคลื่นกระแทกสีทองคำขาวกวาดล้างทุกสิ่งจนราบคาบ ป่าเขาเบื้องล่างแหลกสลายเป็นผุยผง ท้องฟ้ารัตติกาลฉีกขาดเป็นทางยาว เผยให้เห็นห้วงมิติที่ปั่นป่วนน่ากลัว เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากและบาดแผลทุกตารางนิ้วบนร่างของหลินเฟย แต่เขากลับไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างของเขาราวกับภูผาเหล็กกล้าที่ค้ำจุนฟ้าดินไว้ด้วยแรงใจอันเด็ดเดี่ยว ทางด้านไป๋หนิงเซียน นางกัดฟันกรอด รวบรวมพลังลมปราณเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ นางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่รอให้ใครปกป้อง นางคือองค์หญิงแห่งแดนเซียน! ดาบน้ำแข็งเก้าสวรรค์ในมือของนางเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนหยาดน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคม "ผู้ใดที่บังอาจแตะต้องเขา... จงสังเวยด้วยชีวิตของพวกมัน!" น้ำเสียงของนางเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าขั้วโลกเหนือ แต่มันกลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในรอบหมื่นปี ไป๋หนิงเซียนพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางวงล้อม ประสานกระบวนท่าร่วมกับหลินเฟยอย่างไร้รอยต่อ วิชาคู่รักผสานจิต "กระบี่จันทราเคียงสุรา" ถูกปลดปล่อยออกมาในวินาทีเป็นตาย แสงสีทองจากโลหิตของหลินเฟยและแสงสีฟ้าจากปราณน้ำแข็งของไป๋หนิงเซียนหลอมรวมกันเป็นเกลียวพายุหมุนวน ทะลลวงผ่านค่ายกลกระบี่สวรรค์จนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของเหล่าผู้อาวุโสดังระเบิดขึ้นทีละคน ร่างของพวกมันถูกตัดขาดเป็นท่อนๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างดั่งฝนหลั่ง ทว่า ราคาของการใช้วิชาต้องห้ามนั้นแสนแพงลิบลิ่ว หลินเฟยรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังเหือดแห้งอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเริ่มพร่ามัว เสียงรอบข้างค่อยๆ เงียบงันลง ร่างกายของเขาหนักอึ้งดั่งแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ไหสุราในมือหลุดร่วงลงสู่พื้น แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับหยดสุราสุดท้ายที่ซึมหายไปกับคราบเลือด เขากำลังจะร่วงหล่น... ก่อนที่ร่างของเขาจะกระทบพื้น ไป๋หนิงเซียนพุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาไว้ได้ทัน นางโอบกอดร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาไว้แนบอก หยดน้ำตาของนางร่วงหล่นกระทบใบหน้าของเขาอย่างไม่ขาดสาย "เฟยหลาง... ท่านอย่าเพิ่งหลับตา มองหน้าข้าก่อน... ท่านสัญญาแล้วว่าจะอยู่ดื่มสุรากับข้าไปจนแก่เฒ่า..." เสียงของนางสั่นสะท้าน ขาดห้วง เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย หลินเฟยแย้มยิ้มบางเบา มือที่อาบเลือดเอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนของนางอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มนั้นยังคงอบอุ่นและอ่อนโยนเสมอในยามที่อยู่กับนาง "ข้า... ไม่เคยผิดสัญญา... หนิงเซียน..." เขากลุ่นหายใจแผ่วเบา ดวงตาคู่คมทอดมองลึกเข้าไปในดวงตานาง "เพียงแต่... สุราไหชาตินี้... อาจจะหมดเร็วกว่าที่คิด..." ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่พายุสงบลงชั่วขณะ กลับเกิดเสียงคำรามกึกก้องขึ้นอีกครั้งอย่างน่าสะพรึงกลัว เมฆหมุนวนสีดำสนิทแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งแดนสวรรค์และโลกมนุษย์ สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำต้นตาลฟาดผ่าลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ ทะลวงทะมึนลงมาพร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ "บังอาจฝืนลิขิตฟ้า... วิญญาณของมารร้ายและนางเซียนนอกรีตจะต้องถูกจองจำในขุมนรกโลกันตร์ไปชั่วนิรันดร์!" สุ้มเสียงทรงอำนาจดังก้องกังวานราวกับเสียงประกาศิตจากสวรรค์ชั้นเก้า และในวินาทีที่เงาร่างนั้นเงื้อมือขึ้นเตรียมสะบั้นศีรษะของทั้งคู่... ไป๋หนิงเซียนพลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดผวา เมื่อนางเห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้ฮู้ดสีทองของเงาร่างลึกลับนั้น... บุคคลที่ควรจะดับสูญไปเมื่อหมื่นปีก่อน! ...แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดกว่าเดิมนะครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายหมอกและสุรานี้ไปกับข้าด้วยใจจริงครับ