ประลองเดือดประจำสำนัก

"ฮ่าๆๆ... สมคำร่ำลือจริงๆ หลินเฟย... ในที่สุดข้าก็ตามหาเจ้าพบเสียที... เจ้าสำนักกระบี่โลหิต!" เสียงหัวเราะก้องกังวานราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูแล้งสะท้อนก้องไปทั่วลานพิธีประลองประจำสำนักเมฆาอัคคี แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งกดทับลงมาจนพื้นศิลาสีขาวใต้ฝ่าเท้าของเหล่าศิษย์สายในถึงกับปริร้าวเป็นทางยาว ผู้เยาว์หลายคนที่มีตบะอ่อนด้อยต่างกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความตื่นตระหนก แต่ท่ามกลางพายุอารมณ์และจิตสังหารอันบ้าคลั่งนั้น หลินเฟยกลับยืนเอามือไขว้หลังอย่างไม่ยี่ห้อ ในมือซ้ายของเขายังคงถือไหสุราหมักร้อยปีที่ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวน ชายหนุ่มปรายตามองผู้มาเยือนด้วยแววตาเรียเฉยราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งกำลังเต้นระบำ "เจ้าสำนักกระบี่โลหิตงั้นหรือ? น่าเสียดาย... ชื่อนั้นข้าเลิกใช้ไปนานตั้งแต่ตอนที่ตบะกระบี่ของข้าทะลวงผ่านขั้นที่เก้าแล้วกระมัง" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย พลางยกไหสุราขึ้นจิบอึกใหญ่ หยดสุราใสไหลรินผ่านมุมปากลงสู่คอเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ "อีกอย่าง... สถานที่แห่งนี้คือลานประลองสำนักเมฆาอัคคี สุนัขรับใช้จากแดนใต้เช่นเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาเห่าหอนเสียงดังรบกวนเวลาดื่มสุราของข้า?" คำพูดราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความดูแคลนถึงขีดสุดนี้ ทำให้ทั่วทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จะดังขึ้นจากกลุ่มผู้อาวุโสที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์สูง "นั่น... นั่นมัน หานเฟิง จอมกระบี่โลหิตจากแดนใต้ผู้มีชื่อเสียงน่าสะพรึงกลัวไม่ใช่หรือ!" ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเมฆาอัคคีผุดลุกขึ้นยืนด้วยใบซีดเผือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เหตุใดปีศาจเฒ่าผู้นี้จึงบุกมาถึงใจกลางสำนักเราได้... แล้วหลินเฟย ศิษย์สายสามัญผู้นั้น ไฉนจึงกล้าต่อกรกับมันด้วยท่าทีเยือกเย็นปานนี้!" เหล่าผู้อาวุโสและเจ้าสำนักต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดหวั่น แกแกมสงสัย และดูแคลนในคราเดียวกัน พวกเขาล้วนรู้ดีว่าหลินเฟยเป็นเพียงศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนักมาได้ไม่นานด้วยรากจิตวิญญาณระดับต่ำ ภายในค่ายกลทดสอบพลังเมื่อเดือนก่อน เขายังแสดงออกเพียงพลังปราณขั้นก่อเกิดวิญญาณระดับต้นเท่านั้น เหตุไฉนในวันนี้ ยามเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ เขาจึงไม่มีอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย? "หลินเฟย เจ้าเด็กอวดดี! วันนี้ข้าจะใช้กระบี่โลหิตในมือ ดื่มกินโลหิตในกายของเจ้าให้หมดสิ้น!" หานเฟิงคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดปูดโปนตามขมับและลำคอ ร่างกายของมันระเบิดไอสีแดงฉานออกมาราวกับเปลวเพลิงโลหิต กระบี่ใหญ่ในมือถูกชูขึ้นฟ้า อักขระโบราณนับพันตัวบนคมกระบี่ส่องแสงเรืองรอง กลิ่นอายความตายแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ *ฉัก!* พริบตานั้น หานเฟิงหายลับไปจากจุดเดิม ความเร็วของมันรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ประกายกระบี่สีเลือดพุ่งตรงเข้าผ่ากลางศีรษะของหลินเฟยอย่างเหี้ยมโหด ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่าศิษย์หญิงที่ทนดูภาพความโหดร้ายไม่ไหวจนต้องหลับตาลง ทว่า... หลินเฟยยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคู่นคมกริบราวกับเหยี่ยวสวรรค์ทอประกายวับวาม ร่างกายของเขาไหววูบเพียงเล็กน้อยราวกับภาพลวงตา ปลายเท้าแตะเบาๆ บนพื้นศิลา สายลมปราณสีครามบริสุทธิ์สายหนึ่งพวยพุ่งออกจากร่างของเขาอย่างไร้ซุ่มเสียง แต่มันกลับทรงพลังมหาศาลจนทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น *เปรี้ยง!* เสียงปะทะกันของลมปราณดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม แรงสะเทือนจากการปะทะทำให้พื้นศิลาลานประลองแตกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา เศษหินนับไม่ถ้วนลอยเคว้งคว้างกลางอากาศก่อนจะถูกบดขยี้จนกลายเป็นฝุ่นผงด้วยอานุภาพพลังปราณที่น่ากลัว ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคู่ในขณะนั้น ทำให้ลมหายใจของทุกคนแทบหยุดชะงัก หานเฟิง ผู้มีตบะระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ ซึ่งควรจะเป็นฝ่ายกดขี่และสังหารคู่ต่อสู้ในกระบวนท่าเดียว กลับเป็นฝ่ายกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสามสิบก้าว ร่างของมันสั่นเทิ้ม กระบี่โลหิตในมือสั่นระริกจนแทบหลุดร่วง ขณะที่มุมปากมีโลหิตสีดำไหลซึมออกมาอย่างปิดไม่มิด ส่วนหลินเฟย... ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เสื้อคลุมสีขาวสะอาดตาไม่มีแม้แต่รอยเปื้อน แม้กระทั่งไหสุราในมือก็ยังคงนิ่งสนิท ไม่หกออกมาแม้แต่หยดเดียว! "เป็น... เป็นไปได้อย่างไร!" หานเฟิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ลมปราณที่อีกฝ่ายปล่อยออกมาเมื่อครู่ ไม่ใช่ระดับก่อเกิดวิญญาณอย่างแน่นอน แต่มันคือ... "พลังปราณขั้นกำเนิดเทพเจ้า! เจ้า... เจ้าบรรลุถึงขอบเขตนั้นได้อย่างไรในวัยเพียงเท่านี้!" เสียงอุทานด้วยความตกใจระคนหวาดกลัวดังขึ้นจากปากของจอมกระบี่โลหิต ทำให้เหล่าผู้อาวุโสบนอัฒจันทร์ถึงกับลุกขึ้นยืนพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าของแต่ละคนฉายแววตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก ขอบเขตกำเนิดเทพเจ้า! นั่นคือเป้าหมายสูงสุดที่ผู้อาวุโสหลายคนในสำนักใช้เวลาบำเพ็ญเพียรมาทั้งชีวิตก็ยังไม่อาจเอื้อมถึง แต่เด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบปีผู้กลับบรรลุถึงมันแล้ว! ไป๋หนิงเซียน ซึ่งยืนหลบมุมอยู่ใด้ร่มเงาของต้นท้อโบราณริมลานประลอง นางไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างภาคภูมิใจ ดวงตางามล้ำลึกคู่นั้นมองตรงไปยังแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความลุ่มหลง นางรู้ดีว่าคนผู้นี้ไม่เคยธรรมดา และการแสดงพลังในวันนี้... เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นกวาดล้างหนี้แค้นในอดีตของเขาเท่านั้น "เจ้าสำนักกระบี่โลหิต ฝีมือของเจ้ามีเพียงเท่านี้เองหรอกหรือ?" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง แต่กลับทรงพลังกดดันจนจิตวิญญาณของหานเฟิงสั่นสะท้าน เขาค่อยๆ ยกไหสุราขึ้นจิบอีกคำหนึ่ง ก่อนจะปรายตามองคู่ต่อสู้ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี "ในเมื่อเจ้าอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาข้าถึงที่นี่ เพื่อเห็นแก่ความพยายามของเจ้า... ข้าจะให้โอกาสเจ้าใช้วิชาที่ร้ายกาจที่สุด" หานเฟิงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย "หลินเฟย... อย่าได้ใจให้มันมากนัก!" ทันใดนั้น หานเฟิงก็แผดเสียงคำรามลั่นฟ้า ร่างกายของมันพองขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว เส้นโลหิตสีดำผุดขึ้นทั่วทั้งร่าง ไอสังหารสีเลือดพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนากลายเป็นเสาเพลิงโลหิตขนาดมหึมา ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา เมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงคำรามของสายฟ้าฟาดทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังจะลงทัณฑ์ผู้ฝืนลิขิต! "มันกำลังจะใช้วิชาต้องห้าม... วิชากลืนกินวิญญาณโลหิต!" ผู้อาวุโสใหญ่ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก "หลินเฟย ถอยไปเร็วเข้า!" ทว่า หลินเฟยหาได้ขยับเขยื้อนไม่ เขากลับเงยหน้าขึ้นมองท้องนอบรรยากาศที่แปรปรวนด้วยรอยยิ้มบางเบา ดวงตาส่องประกายสีทองเจิดจ้า รัศมีพลังปราณรอบตัวระเบิดออกอย่างไร้ขีดจำกัดจนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ในวินาทีที่กระบี่โลหิตพุ่งทะยานเข้ามาหมายจะปลิดชีพเขาให้ดับดิ้น ร่างเงาปริศนากลับปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าหลินเฟยอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ทำให้หัวใจของทุกคนหยุดเต้น "รบกวนท่านพี่แล้ว... ให้ข้าจัดการเจ้าสวะผู้นี้แทนท่านดีกว่ากระมัง?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปพร้อมกับข้า และโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ