ตำนานบทใหม่

"เจตจำนงแห่งกระบี่ของเขามิใช่เพื่อการฆ่าฟัน... แต่เป็นการพิพากษา" น้ำเสียงของเฒ่าชราเจ้าสำนักกระบี่เมฆาทมิฬสั่นระริก ยามที่ม้วนคัมภีร์ประกาศิตจากสำนักตรวจสอบสวรรค์ร่วงหล่นจากมือ ร่างท้วมของยอดฝีมือผู้ครองดินแดนประจิมถึงกับทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าศิษย์นับร้อย ท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้าที่แม้แต่เสียงหายใจยังถูกกลืนกิน ข่าวลือที่แพร่สะพัดดั่งไฟลามทุ่งตลอดสามราตรีที่ผ่านมา มิใช่เรื่องเล่าหลอกเด็กตามโรงเตี๊ยมริมทาง แต่มันคือ ‘สันทรายโลหิต’ ที่หลินเฟยได้จารึกเอาไว้ด้วยกระบี่เดียวที่สะบั้นยอดเขาคีรีอัคคีจนขาดสะบั้น ณ หุบเขาเซียนเมฆาพเนจร ไอปราณสีครามบริสุทธิ์แผ่ซ่านปกคลุมทั่วบริเวณ ร่างเพรียวระหงของไป๋หนิงเซียนยืนสง่านิ่งอยู่บนชะง่อนผาสูงชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมจนพลิ้วไหวราวกับภาพวาดเซียน นางหลุบสายตาลงมองแผ่นหยกสื่อสารในมือ เรียวคิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง "เจ้าคนสารเลว... สร้างเรื่องใหญ่โตใหม่อีกแล้วสินะครับ..." นางพึมพำกับสายลม น้ำเสียงเย็นชาโดยเนื้อแท้กลับเจือประกายความอ่อนโยนอย่างประหลาด ยามนึกถึงใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกวนประสาทและกลิ่นสุราจางๆ ที่มักลอยวนอยู่รอบกายบุรุษผู้นั้น แม้ปากจะเอ่ยวาจาทตำหนิ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ยากจะปิดมิด ในยุทธภพเวลานี้ ชื่อของ ‘หลินเฟย’ กลายเป็นดั่งคำต้องห้ามที่แม้แต่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของพรรคมารยังไม่กล้าเอמהตถึงอย่างเต็มปาก การใช้เวลาเพียงหนึ่งราตรีในการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ทลายค่ายกลกระบี่เก้าสวรรค์ที่สะสมชื่อเสียงมากว่าร้อยปีโดยไม่ใช้ปราณเต็มกำลังแม้แต่ส่วนเดียว เป็นสิ่งที่พิสูจน์แล้วว่า บุรุษผู้ถือไไหสุราผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักพรตเร่ร่อนธรรมดา หากแต่คือพายุครามที่จะมากวาดล้างความเน่าเฟะของยุทธภพให้สิ้นซาก ตัดภาพมายังโรงเตี๊ยมเก่าแก่แห่งหนึ่งในเมืองหลวง เสียงดีดพิณบรรเลงเคล้าคลอไปกับกลิ่นหอมของสุราหมักหมื่นปี หลินเฟยนั่งเอกเขนกอยู่บนขื่อคาไม้เก่าๆ มือข้างหนึ่งยกไหสุราขึ้นกระดื่มอั๊กใหญ่ ดวงตาคู่คมปลาบมองลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งเหล่าจอมยุทธ์สำนักต่างๆ กำลังจับกลุ่มพูดคุยถึงวีรกรรมของเขาด้วยความหวาดกลัวและเคารพยำเกรง "พวกท่านได้ยินข่าวลือหรือยัง? ชายชุดคลุมสีเทาผู้นั้น... เขาเพียงแค่สะบัดพัดจีบออกคราเดียว คลื่นกระบี่ก็ผ่าร่างของผู้อาวุโสแปดแห่งสำนักอัคคีสวรรค์ออกเป็นสองซีกอย่างไร้ร่องรอย!" "สวรรค์... นั่นคือยอดฝีมือขอบเขตผสานวิญญาณขั้นสมบูรณ์เชียวนะ! เขากลับถูกจัดการได้ด้วยกระบวนท่าเดียว เช่นนี้แล้วใต้หล้ายังมีผู้ใดกล้าต่อกรกับเขาอีก?" หลินเฟยแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกมือขึ้นลูบสันพัดในมือช้าๆ สัมผัสเย็นเฉียบของกระดูกมังกรที่ใช้ทำโครงพัดช่วยให้จิตใจสงบนิ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายของโลกหล้าที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะชื่อเสียงของเขาเอง ปรัชญาแห่งเต๋า taught ไว้ว่า ยิ่งเด่นล้ำยิ่งเป็นเป้าหมาย ยิ่งเก่งกาจยิ่งโดดเดี่ยว แต่สำหรับหลินเฟยแล้ว การมีชื่อเสียงโด่งดังจนกลายเป็นเป้าสายตา หาใช่ความตั้งใจแต่แรกเริ่ม มันเป็นเพียงผลพลอยได้จากการที่สุนัขรับใช้บางตัวบังเอิญเดินเข้ามาเหยียบหางพยัคฆ์ที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจก็เท่านั้น "เฮ้อ... คนเรานี่นะ อยากจะดื่มสุราเงียบๆ สักไหยังยากเย็นแสนเข็ญ" หลินเฟยพึมพำเบาๆ พร้อมกับรินสุราลงในจอกเล็กๆ ก่อนจะดีดนิ้วส่งจอกสุรานั้นลอยฝ่าอากาศไปวางนิ่งอยู่ตรงหน้าจอมยุทธ์หนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่เบื้องล่าง "ดื่มเสีย... ถือว่าข้าเลี้ยงต้อนรับพวกเจ้าที่อุตส่าห์ช่วยท่องชื่อข้าเสียจนเสียงแหบเสียงแห้ง" สิ้นเสียงของหลินเฟย บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ทุกสายตาดั่งถูกตรึงไว้ด้วยแรงกดดันอันไร้ شكل ที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มบนขื่อคา ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ไม่มีใครกล้าขยับตัว แม้แต่เหงื่อหยดเดียวที่ไหลรินลงข้างขมับก็ยังรู้สึกได้ถึงความหนยะเยือก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง ท้องน้ายามราตรีที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึน สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมาจากสรวงสวรรค์อย่างไร้สัญญาณเตือน แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนพื้นไม้ของโรงเตี๊ยมแตกละเอียดเป็นผุยผง เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกของมิติ เบื้องหน้าประตูกลางโรงเตี๊ยม กลิ่นอายสังหารอันเยือกเย็นและทรงพลังยิ่งกว่าผู้ใดที่หลินเฟยเคยพบเจอมาตลอดชีวิตแผ่ซ่านออกมา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยวาจาเย้ยหยันดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งเมือง "หลินเฟย... ข้าตามหาเจ้ามาสามร้อยปี วันนี้บัญชีแค้นระหว่างเรา สมควรต้องชำระเสียที!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายหมอกและสุรานี้ไปกับข้าด้วยใจจริงครับ