ห้วงอารมณ์รัก

"เจ้าคิดจะทำลายเส้นทางสายไหมสวรรค์เพียงเพื่อบุรุษขี้เมาผู้หนึ่งงั้นรึ ไป๋หนิงเซียน? เจ้ากำลังก้าวเท้าเข้าสู่ขุมนรกที่แม้แต่เหล่าทวยเทพยังไม่กล้าเอื้อมมือไปแตะต้อง!" เสียงตวาดก้องของอาวุโสสูงสุดแห่งหอคัมภีร์ดาราไม่ได้ทำให้สตรีที่ยืนตระหง่านอยู่กลางลานหินอ่อนสั่นคลอนแม้แต่น้อย ไป๋หนิงเซียนในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะแรกแย้ม ยืนนิ่งงันประหนึ่งรูปสลักจากหยกชั้นดี ทว่านัยน์ตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวที่หลอมละลายทุกสรรพสิ่ง หลินเฟยยืนพิงเสาศิลาอยู่ไม่ไกล มือหนายกไหสุราขึ้นจิบพลางถอนหายใจยาว แววตาคมกริบของอดีตมหาเทพมองดูแผ่นหลังบอบบางที่กำลังต้านทานแรงกดดันจากยอดฝีมือระดับบรรพกาลด้วยใจที่สั่นไหว เขาไม่ได้ต้องการให้ใครต้องแบกรับภาระแทนเขา แต่นี่คือวิถีแห่งหัวใจที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง "ข้าไม่ได้ทำเพื่อบุรุษผู้หนึ่ง" ไป๋หนิงเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากังวานดุจเสียงกระดิ่งเงินที่สะท้อนไปทั่วหุบเขา "ข้าทำเพื่อการหลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่เรียกว่าหน้าที่... ข้าเพียงปรารถนาจะเดินไปในเส้นทางที่หัวใจข้าเลือก ไม่ใช่ทางที่ลิขิตฟ้าขีดเส้นไว้ให้" นางสะบัดข้อมือเบาๆ ปิ่นหยกประจำตำแหน่งองค์หญิงแห่งแดนเซียนร่วงหล่นลงบนพื้นหิน เสียงกระทบของมันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ดุจคำประกาศตัดขาดจากตระกูลสูงศักดิ์ กลิ่นอายพลังเซียนอันมหาศาลที่เคยโอบล้อมกายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่หนักแน่น การละทิ้งฐานันดรศักดิ์ครั้งนี้ หมายถึงการที่นางพร้อมจะกลายเป็นเพียงมนุษย์เดินดินธรรมดาที่ต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์โดยไร้เกราะป้องกัน หลินเฟยขยับกาย ก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างกายนาง กลิ่นสุราหมักหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอของกระบี่ที่เข้มข้นปลอบประโลมความรู้สึกอันบีบคั้น เขาหยิบผ้าคลุมไหล่ขึ้นมาห่มให้นางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นแฝงไปด้วยความอาทรที่เขาไม่เคยเผยออกมาให้ใครเห็น "เจ้าโง่ยิ่งนัก" หลินเฟยกระซิบ น้ำเสียงของเขาติดจะกวนประสาทตามนิสัยเดิม แต่ลึกลงไปในแววตาคือความเจ็บปวดที่นางต้องแลกมา "เส้นทางที่เจ้าเลือก มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันเต็มไปด้วยคมหอกและไอสังหาร ข้าเป็นเพียงนักดื่มที่ไร้สมบัติพัสถาน จะเอาอะไรไปตอบแทนศักดิ์ศรีที่เจ้าสละทิ้งไป?" ไป๋หนิงเซียนหันมาสบตาเขา รอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้างามล้ำ นางเอื้อมมือไปคว้าไหสุราในมือเขามาจิบหนึ่งคำ ก่อนจะส่งคืนให้ "ข้าไม่ได้ต้องการสมบัติของเจ้า ข้าต้องการเพียงวันเวลาที่เราจะนั่งมองดูตะวันตกดินโดยไม่ต้องมีใครมาคอยกำหนดชะตาชีวิต... หากต้องแลกด้วยการเป็นเซียน ข้าขอเป็นเพียงสตรีของคนขี้เมาคนหนึ่งยังจะดีเสียกว่า" คำกล่าวของนางดุจกระบี่คมที่แทงทะลุใจของบรรดาผู้เฝ้ามองที่รายล้อมอยู่โดยรอบ บรรยากาศรอบข้างที่เคยหนักอึ้งด้วยไอสังหารพลันเงียบสนิทลง ราวกับว่าแม้แต่สวรรค์ยังหยุดหายใจเพื่อดูการตัดสินใจของนาง ทว่าความเงียบนั้นดำรงอยู่เพียงชั่วครู่ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังแทรกเข้ามาจากเงามืดของวิหาร ทหารเกราะทองหลายร้อยนายปรากฏกายขึ้นล้อมรอบทั้งคู่ไว้ กลิ่นอายของพลังปราณมหาศาลที่รวมตัวกันจนกลายเป็นตาข่ายดักจับสังหารกำลังบีบตัวเข้ามา "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเนรเทศตัวเอง" เสียงเย็นเยียบดังมาจากเงามืด บุรุษผู้หนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มทหาร ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้อารมณ์ "ข้าก็ไม่มีทางเลือก นอกจากจะต้องนำตัวเจ้ากลับไปลงทัณฑ์ในฐานะคนทรยศต่อแดนเซียน... และตัดหัวชายผู้นี้เสียที่นี่!" หลินเฟยกระตุกยิ้มมุมปาก เขาขยับกายไปอยู่เบื้องหน้าไป๋หนิงเซียน มือขวาค่อยๆ เลื่อนไปแตะที่ด้ามกระบี่ข้างกาย ความเย็นเยียบจากคมกระบี่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "ดูท่าวันคืนที่แสนสงบของพวกเรา จะต้องถูกรบกวนเสียแล้วกระมัง" หลินเฟยเอ่ยกับนางเบาๆ ก่อนจะหันไปทางผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความเฉื่อยชาเป็นดุร้ายราวกับสัตว์ป่า ในจังหวะที่กระบี่ของหลินเฟยกำลังจะถูกชักออกจากฝักนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด อักขระโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นเหนือหัวของพวกเขาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องประหนึ่งโลกกำลังจะแตกสลาย พลังมหาศาลจากเบื้องบนกระแทกลงมาที่ร่างของไป๋หนิงเซียนอย่างแรงจนนางกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างของนางซวนเซลงในอ้อมแขนของหลินเฟย ในขณะที่เงาดำร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติด้วยรัศมีที่กดทับผู้คนให้คุกเข่าลงกับพื้น สายตาของร่างนั้นจ้องมองมาที่หลินเฟยด้วยความเย็นชาที่ทำเอาวิญญาณสั่นสะท้าน "ผู้ทำลายลิขิตฟ้า... ในที่สุดข้าก็หาเจ้าพบ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมรินสุราและท่องไปในเส้นทางสายหมอกนี้กับข้าด้วยใจจริงครับ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ