การโต้กลับด้วยหมัดและตะหลิว

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนถาดสั่นสะเทือน เลือดในกายของหลินฟางไม่ได้เดือดดาลขึ้นตามเสียงคำรามนั้น กลับกัน เธอกลับแย้มยิ้มออกมาช้าๆ รอยยิ้มที่ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้พกพาความมั่นใจมาเต็มร้อยถึงกับชะงักกึก กลืนคำด่าทอยาวเหยียดลงคอแทบไม่ทัน "หลินฟาง! เจ้ากล้าดียังไงถึงพูดจาแบบนี้กับผู้อาวุโส! หรือว่าแต่งเข้าบ้านตระกูลหานจนสันดานต่ำทรามตามพวกคนป่าเถื่อนไปหมดแล้ว!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมสูงจนชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบรั้วบ้านไร่ต่างพากันสูดปากด้วยความตกใจ ทุกคนรู้ดีว่าตระกูลฝ่ายแม่ของหลินฟางนั้นขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาเพียงใด ตั้งแต่ที่หญิงสาวแต่งงานเข้ามาอยู่ในชายคาของอดีตแม่ทัพหนุ่มผู้ปลดประจำการ พวกเขาพยายามมาไถเงิน ข้าวสาร และพืชผลในไร่อยู่ร่ำไป โดยอ้างคำว่า "บุญคุณเลี้ยงดู" ทั้งที่แท้จริงแล้วหลินฟางเป็นเพียงเด็กสาวที่ถูกใช้งานราวกับทาสในบ้านหลังนั้น "สันดานต่ำทรามหรือเจ้าคะ?" หลินฟางลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าองอาจและเด็ดเดี่ยวราวกับนางพญา นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นกวาดมองผู้เป็นป้าสะใภ้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพช "ท่านพูดถูกคำหนึ่ง... ข้าเปลี่ยนไปจริงๆ เปลี่ยนเป็นคนที่ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาปล้นข้าวในหม้อของสามีไปกินฟรีๆ อีกแล้ว" "นังเด็กเนรคุณ!" ป้าสะใภ้เงื้อมือหมายจะตบลงบนใบหน้าเนียนนุ่ม แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะสัมผัสโดนอากาศเบื้องหน้า ร่างของนางก็ต้องผงะถอยหลังด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากด้านหลังของหลินฟาง หานหยางก้าวเท้าเข้ามายืนเคียงข้างภรรยา ร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านแผ่รังสีอำมหิตของอดีตแม่ทัพสนามรบออกมาโดยไม่ต้องเค้นเสียง ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองป้าสะใภ้และญาติๆ ที่ติดตามมาด้วยสายตาเยียบเย็น แค่เพียงปราดมองครั้งเดียวก็ทำให้กลุ่มคนผู้หยาบคายถึงกับหน้าซีดเผือด ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น นี่คือพลังของสามีสายเปย์ผู้รักเมียยิ่งกว่าชีพ... หลินฟางแอบอมยิ้มในใจอย่างสะใจ "บ้านของข้า... ใครอนุญาตให้พวกท่านเข้ามาเสียงดัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับหนักแน่นราวดั่งขุนเขาที่กดทับลงบนอกของแขกไม่ได้รับเชิญ ป้าสะใภ้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางพยายามตั้งสติแล้วเปลี่ยนกลยุทธ์ บีบน้ำตาเรียกคะแนนความน่าสงสารจากชาวบ้านรอบข้างทันที "ท่านแม่ทัพโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเถิดเจ้าค่ะ! หลินฟางนางเป็นหลานสาวแท้ๆ ของพวกเรา ข้าแค่มารับตัวนางกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมตามธรรมเนียม แต่นางกลับขับไลไสส่ง แถมยังพูดจาดูหมิ่นบุพการี... โอ้ สวรรค์! ข้าเลี้ยงมันมาจนเติบใหญ่ ช่างเป็นอกตัญญูยิ่งนัก!" เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นในกลุ่มชาวบ้าน หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวingเราะที่เย็นเยียบจนป้าสะใภ้ต้องหุบปากฉับ "เยี่ยมบ้านเดิมตามธรรมเนียมอย่างนั้นหรือ?" หลินฟางสะบัดมือเบาๆ มิติคลังวัตถุดิบในจิตวิญญาณส่งกระแสความเย็นวาบไปที่ปลายนิ้ว ทว่าภายนอกเธอกลับหยิบสมุดบัญชีเล่มเก่าที่ซ่อนไว้ออกมาวางกระแทกโต๊ะ "ถ้าเช่นนั้นเรามาเคลียร์บัญชี 'ธรรมเนียม' ที่ท่านว่าให้มันกระจ่างกันเสียหน่อยดีไหมเจ้าคะ ป้าสะใภ้ใหญ่!" สมุดบัญชีเล่มนั้นถูกเปิดออก หน้ากระดาษเหลืองกรอบเต็มไปด้วยลายมือที่จดบันทึกอย่างละเอียดยิบ หลินฟางไล่สายตาอ่านตัวเลขเสียงใส ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "ปีที่เจ็ด ข้าวสารสามสิบชั่ง เป็ดสิบตัว เงินสดอีกสองตำลึง... ปีที่แปด ผ้าแพรห้าพับ หมูป่าหนึ่งตัว... ปีที่เก้า..." หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาป้าสะใภ้ที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มซีดเผือดราวกับกระดาษ "ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ข้าส่งทรัพย์สินและเสบียงจากหยาดเหงื่อของข้าไปจุนเจือครอบครัวท่านรวมมูลค่ามากกว่าร้อยตำลึงเงิน! ท่านบอกว่านี่คือบุญคุณเลี้ยงดู แต่ในความเป็นจริงแล้ว ข้าคือคนงานฟรีที่พวกท่านซื้อมาด้วยเศษข้าวสารไม่กี่ถังต่างหาก!" "เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร! ใครเป็นคนบอก..." ป้าสะใภ้ละล่ำละลักปฏิเสธเสียงสั่น "ความจริงก็คือความจริง ข้าจำได้ทุกเม็ดข้าวที่ท่านแย่งไปจากปากของข้าในวัยเด็ก!" หลินฟางก้าวเข้าไปประชิดด้วยแววตาเฉียบคม "แต่วันนี้... ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว หากพวกท่านยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบเขตบ้านตระกูลหานเพื่อหวังจะสูบเลือดสูบเนื้ออีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เกรงใจไมตรีจิต!" บรรยากาศรอบบริเวณเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว ความเด็ดเดี่ยวและวาจาที่คมคายราวกับใบมีดของหลินฟางทำให้เหล่าญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อถึงกับไปไม่เป็น สุดท้ายป้าสะใภ้ก็ได้แต่ชี้หน้าอาฆาตด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะจำใจลากสังขารพาพวกพ่ายแพ้ถอยร่นออกไปจากรั้วบ้านอย่างไม่เป็นท่า เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง หานหยางมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่และทึ่งในความสามารถ นางไม่ใช่แค่หญิงสาวชาวนาที่ทำอาหารเก่ง แต่เป็นภรรยาผู้เพียบพร้อมที่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่เขาได้อย่างสง่างาม "เจ้าเก่งมาก" หานหยางเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับยามเผชิญหน้ากับคนนอกลิบลับ "ถ้าไม่เด็ดขาดเสียบ้าง พวกเขาก็จะคิดว่าข้าเป็นหมูในอวยให้เชือดร่ำไปสิคะ... เอ๊ย หมายถึง ให้เชือดร่ำไปสิเจ้าคะ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำสมัยใหม่ แต่ก็แก้ตัวได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้สามี "เหนื่อยมามากแล้ว ไปเถอะ... ข้าช่วยก่อไฟ" หานหยางเอื้อมมือมาจับมือเรียวบางของภรรยา พลางลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม ความตึงเครียดจากศึกน้ำลายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยบรรยากาศอบอุ่นหัวใจ หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกโล่งใจทำให้สมองปลอดโปร่ง และทันใดนั้นเอง ไอเดียการทำอาหารเพื่อฉลองชัยชนะก็ผุดขึ้นมาในหัว "ในเมื่อวันนี้เรากำจัดขยะออกไปได้จนหมดบ้าน... มื้อเย็นนี้ เรามาฉลองกันชุดใหญ่ดีกว่าเจ้าค่ะ" หลินฟางนัยน์ตาส่องประกายระยิบระยับ นางนึกถึงเนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดีที่ซ่อนอยู่ในมิติลับ ประกอบกับเห็ดหอมป่าและเครื่องเทศชั้นยอดที่หานหยางเพิ่งหามาได้จากชายป่า ณ ห้องครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยไออุ่น หลินฟางเริ่มลงมือปรุงอาหารด้วยความรวดเร็วและคล่องแคล่ว นางเลือกทำเมนู "หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรโบราณ" เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ นานนับชั่วยามจนหนังหมูนุ่มละลายในปาก น้ำซุปเคี่ยวจนข้นเหนียวเคลือบเงางาม หอมกรุ่นกลิ่นโป๊ยกั๊กอบเชยและเหล้าจีนที่โชยอบอวลไปทั่วบริเวณ ขณะที่หม้อตุ๋นกำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนคนกลืนน้ำลาย หานหยางที่นั่งผิงไฟอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก ดวงตาคมมองแผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความหลงใหล ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างมีความสุข เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นที่หน้าบ้าน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ในยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันที่มาเยือน? หานหยางขมวดคิ้วมุ่น หลินฟางชะงักมือที่กำลังตักซุปใส่ถ้วย ทั้งสองสบตากันด้วยความสงสัย เมื่อเปิดประตูก็ต้องพบกับร่างของชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมหรูหราเปียกปอนจากหยาดน้ำค้าง ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตากลับคมกราบ ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินฟางถึงกับลมหายใจสะดุดก็คือ กลิ่นอายสมุนไพรล้ำค่าที่ลอยมาจากตัวของแขกยามวิกาลผู้นี้... มันคือวัตถุดิบระดับตำนานที่นางตามหามานานแรมเดือน! "แม่ทัพหาน... และแม่นางหลิน รบกวนพวกท่านแล้ว" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะทรุดฮวบลงหมดสติคาอ้อมแขนของหานหยาง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ