สมุนไพรในมิติ

เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ดังทะลุกำแพงดินผุๆ เข้ามา "นังตัวซวย! เปิดเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าซ่อนตัวอยู่ในกระท่อมผีสิงนี่แล้วจะรอดเรอะ! กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งขนาดนี้ แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อ เอามาแบ่งบ้านใหญ่เดี๋ยวนี้ หรืออยากให้ฉันพาลูกชายมาพังประตูแล้วลากพวกแกไปให้ผู้ใหญ่บ้านลงโทษฐานซ่อนทรัพย์สิน!" หลินฟางวางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความหวาดกลัว ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นจนน่าขนลุก นางหันไปมองหานหยาง สามีหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำแต่ใบหน้ายังคงซีดเซียวจากพิษบาดแผลเรื้อรัง เขากำลังจะขยับตัวลุกขึ้นหยิบด้ามไม้กวาดเก่าๆ มาป้องกันตัว แต่นางกลับยกมือห้ามไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบา "ท่านพี่พักผ่อนเถอะครับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง คนพวกนี้คุ้นเคยแต่การปล้นชิง วันนี้เราต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบเสียบ้าง" คำพูดราบเรียบแต่น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวทำให้หานหยางชะงักไป ดวงตาคมกริบของอดีตแม่ทัพมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาจากไข้ป่า นางก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ไม่มีความหวาดกลัวหรือยอมจำนนต่อความอยุติธรรมอีกต่อไป มีเพียงความเฉลียวฉลาดและท่าทีราวกับถือไพ่เหนือกว่าอยู่ในมือตลอดเวลา หลินฟางไม่ได้สนใจสายตานั้น นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ จิตสำนึกเคลื่อนไหวเข้าสู่ "มิติคลังวัตถุดิบ" ทันที ในพริบตาเดียว แสงสว่างวาบสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เบื้องหน้าของนางคือชั้นวางสินค้าและวัตถุดิบระดับพรีเมียมจากโลกยุคปัจจุบันที่เรียงรายสุดลูกหูลูกตา ทั้งเครื่องเทศหายาก เนื้อสัตว์ฉ่ำคุณภาพเยี่ยม และผักป่าปลอดสารพิษที่ถูกเก็บรักษาความสดไว้ด้วยพลังงานลึกลับ นิ้วเรียวยาวหยิบ "รากโสมป่าพันปี" และ "พริกหมาล่าสูตรเข้มข้น" ออกมาจากมิติโดยไม่มีใครสังเกตเห็น "อยากได้กลิ่นหอมนักใช่ไหม ได้... วันนี้ข้าจะจัดชุดใหญ่ให้พวกท่านจนจำไม่วันลืมเลยทีเดียว" หลินฟางเดินไปที่ประตูไม้ผุกร่อน นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระชากกลอนประตูเปิดออกอย่างแรง! เอี๊ยด... เสียงประตูไม้เก่าแก่ส่งเสียงร้องประท้วง แรงผลักจากด้านนอกที่กำลังโถมเข้ามาทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ที่อ้าปากเตรียมด่าทอเสียหลักเซถลาเกือบล้มคะมำหน้าคว่ำลงกับพื้นดิน ดีที่ลูกชายคนโตคว้าแขนเอาไว้ได้ทัน "นัง... นังสารเลว กล้าดียังไงมาเปิดประตูใส่หน้าฉัน!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว นางชี้หน้าหลินฟาง มือไม้สั่นเทาด้วยความโมโห หลินฟางกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา นางกวาดสายตามองกลุ่มญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่ยืนออกันอยู่หน้าบ้าน ทั้งป้าสะใภ้ใหญ่ผู้โลภมาก ลุงสะใภ้ผู้ชอบยุยง และลูกพี่ลูกน้องเกียจคร้านที่ถือจอบถือไม้มาทำทีจะพังบ้าน "ป้าใหญ่มาแต่เช้าเสียงดังโ위กเหวกโวยวาย บ้านหลังนี้มีเจ้าของนะครับ ไม่ใช่ตลาดสด อยากจะเข้ามาก็แหกปากตะโกนตามอำเภอใจ ไร้มารยาทสิ้นดี" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ "แก! นังสะใภ้อกตัญญู! กล้าด่าฉันเรอะ!" ป้าสะใภ้ใหญ่ปรี่เข้ามาหมายจะตบหน้า แต่หลินฟางกลับเอี้ยวตัวหลบได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับยื่นขาออกไปสะกิดข้อเท้าอีกฝ่ายเบาๆ ส่งผลให้ร่างอวบอ้วนของป้าสะใภ้ใหญ่ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ลงไปนอนคลุกฝุ่นดินโคลนอย่างน่าอนาถ เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากบรรดาญาติๆ ที่เหลือ หลินฟางปัดมือเบาๆ ราวกับรังเกียจที่จะสัมผัสเศษสวะ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงามแต่เย็นเยียบจนคนมองต้องหนาวสะท้าน "ระวังหน่อยสิครับ แก่จนป่านนี้แล้วยังเดินสะดุดขาตัวเอง น่าขายหน้าลูกหลานจริงๆ" "นังเด็กบ้า! พวกแกเข้าไปรื้อค้นเอาของกินข้างในให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่เมล็ดข้าวเดียว!" ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดร้องสั่งลูกชายและญาติที่เหลือด้วยความแค้นเคือง ทุกคนต่างพากันกรูเข้ามาหมายจะพังประตูบ้านเข้าไป ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมตลบอบอวลของ "แกงป่าสมุนไพรป่าตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีน" ที่หลินฟางจงใจเปิดฝาหม้อเคี่ยวทิ้งไว้ในครัว ก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมล้ำลึกของพริกแกงโขลกมือผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของโสมป่าและเครื่องเทศนานาชนิด พัดปะทะเข้าจมูกของทุกคนจนต้องชะงักกึก การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดลงทันที บรรดาญาติที่กำลังจะพังบ้านต่างสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้าง น้ำลายสอขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ กลิ่นนี้ช่างเย้ายวน หอมหวล และชวนให้รู้สึกถึงพลังงานชีวิตที่พลุ่งพล่านอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน "กลิ่น... กลิ่นบ้าอะไรวะเนี่ย ทำไมมันถึงหอมเย้ายวนขนาดนี้..." ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งพึมพำออกมาด้วยความเคลิบเคลิ้ม ลืมสิ้นซึ่งความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ สมองถูกครอบงำด้วยความหิวโหยทันที หลินฟางมองปฏิกิริยาของคนพวกนั้นด้วยแววตาขบขัน นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "อยากกินนักใช่ไหมครับ? น่าเสียดาย... ของดีแบบนี้ มีไว้ให้คนกตัญญูและสามีของข้ากินเท่านั้น สุนัขที่เห่าหอนอยู่หน้าบ้านอย่างพวกท่าน... ต่อให้ยืนน้ำลายไหลจนตาย ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะดมกลิ่นก้นหม้อหรอกนะครับ" สิ้นคำพูดของหลินฟาง ใบหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่ก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนกลายเป็นสีม่วง นางกรีดร้องออกมาสุดเสียงราวกับคนเสียสติ "จับนังสารเลวคานี้ไว้! วันนี้ฉันจะรื้อบ้านหลังนี้ให้ราบคาบแล้วเอาข้าวของของพวกมันไปให้หมด!" เหล่าญาติที่สติหลุดลอยเพราะความหิวโหยเริ่มกรูเข้ามาอีกครั้งด้วยความบ้าคลั่ง หานหยางที่ทนดูอยู่ไม่ไหวขยับตัวจะลุกขึ้นยืนบังหน้าภรรยา แต่หลินฟางกลับเร็วกว่า นางหยิบกิ่งไม้แห้งติดไฟจากเตาขึ้นมาถือไว้ในมือ แววตาดุดำมืดสนิทราวกับพญายม "ใครกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะเผาเสบียงทั้งหมดทิ้งต่อหน้าพวกท่านนี่แหละ ดูซิว่าใครจะอดตายก่อนกัน!" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงทันที ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องหันไปมองด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้นหน้าบ้านของแม่ทัพหาน ทำไมถึงมีเสียงโวยวายเสียงดังรบกวนความสงบเรียบร้อย!" ร่างสูงใหญ่ในชุดนายทหารระดับสูงปรากฏขึ้นพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธชุดใหญ่ที่เดินเรียงแถวเข้ามาปิดล้อมบริเวณรอบบ้านจนแน่นหนา ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองกลุ่มญาติจอมวุ่นวายด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมากดดันจนทุกคนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หลินฟางหรี่ตามองผู้มาใหม่ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ จะมาในเวลาที่เหมาะเจาะเสียยิ่งกว่าจับวาง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ