แขกคนแรกที่ไม่ได้รับเชิญ

"วางตะหลิวลงเสีย ถ้าไม่อยากให้ปลาทอดจานนี้ไหม้จนเสียรสชาติ เพราะดูท่าทางท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรคงไม่สบอารมณ์แน่ หากอาหารมื้อค่ำของเขาต้องกลายเป็นถ่านสีดำสนิท" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยกระแสกดดันดังก้องขึ้นภายในห้องครัวไม้ไผ่ที่คับแคบ หลินฟางไม่ได้หันกลับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เธอยังคงตวัดมืออย่างคล่องแคล่ว พลิกชิ้นปลาในกระทะเหล็กที่กำลังส่งเสียงฉ่าชวนน้ำลายสอ กลิ่นหอมของขิงแก่ซอย ต้นหอม และซีอิ๊วสูตรพิเศษที่เธอดึงออกมาจากมิติลับอบอวลไปทั่วบริเวณ หานหยางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของชายหนุ่มกวาดมองแผ่นหลังบางที่ดูมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ เขาไม่ใช่คนชอบบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของใคร โดยเฉพาะกระท่อมหลังเล็กกลางป่าที่เป็นเขตหวงห้ามของหมู่บ้าน แต่กลิ่นหอมเย้ายวนใจที่โชยตามลมมานั้น มันรุนแรงเสียจนสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาร้องประท้วง ความเจ็บปวดจากบาดแผลเรื้อรังที่มักจะกำเริบในยามพระอาทิตย์ตกดินดูเหมือนจะจางหายไปเพียงแค่ได้สูดกลิ่นเครื่องเทศจางๆ เหล่านี้ "ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวน" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของหานหยางดังขึ้น เขาขยับกายก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว พื้นไม้ไผ่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัว "เพียงแต่... กลิ่นนี่มันทรมานคนหิวเกินไปหน่อย" หลินฟางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ เธอวางจานปลาทอดสีเหลืองทองราดซอสข้นคลั่กลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้มีรัศมีน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขาซีดเซียวเล็กน้อย แต่แววตายังคงความดุดันไม่เปลี่ยน "หิวหรือครับ?" เธอถามย้ำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทาย "ข้าจำได้ว่าท่านแม่ทัพหานคือผู้ที่ถือคติ 'ไม่กินของคนแปลกหน้า' ไม่ใช่หรือครับ? หรือว่าบาดแผลที่หัวไหล่ของท่านเริ่มประท้วงจนทนไม่ไหวแล้ว?" หานหยางชะงักไปครู่ใหญ่ ความลับเรื่องอาการบาดเจ็บที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เสื้อคลุมตัวหนาถูกมองทะลุปรุโปร่งด้วยสายตาของหญิงสาวตรงหน้า เขาขมวดคิ้วแน่น มือหนาเผลอกำด้ามดาบที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ "เจ้าเป็นใครกันแน่ หลินฟาง" เขาเค้นเสียงถาม "ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครรู้จักวิธีทำอาหารที่ใช้เครื่องเทศประหลาดๆ แบบนี้ และไม่มีใครกล้าสบตาข้าตรงๆ แบบที่เจ้ากำลังทำอยู่" "ข้าก็เป็นแค่หญิงสาวที่เพิ่งย้ายมา และโชคดีที่พอจะมีพรสวรรค์เรื่องปากท้องเล็กน้อย" หลินฟางเดินผ่านหน้าเขาไป หยิบชามข้าวที่หุงด้วยธัญพืชคัดพิเศษออกมาวาง "ถ้าท่านอยากจะจัดการข้า ก็เชิญทำหลังอิ่มท้องแล้วเถอะครับ แต่ถ้าจะกิน ก็ต้องยอมรับกติกาของแม่ครัว... ห้ามบ่น ห้ามถาม และกินให้หมด" หานหยางมองดูจานปลาตรงหน้าด้วยความลังเล ความหิวโหยในกระเพาะที่ไม่ได้พึ่งพาอาหารคุณภาพดีมาเนิ่นนานเริ่มเอาชนะเหตุผล เขาขยับตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ดูจะไม่ค่อยแข็งแรงนัก ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงน้ำเดือดในหม้อดินเผาที่กำลังตุ๋นสมุนไพรบางอย่างจนกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วกระท่อม หลินฟางมองดูชายหนุ่มที่เริ่มตักเนื้อปลาเข้าปาก ท่าทางที่เคยเคร่งขรึมดูผ่อนคลายลงชั่วขณะเมื่อรสชาติของเนื้อปลาสดใหม่เคล้ากับเครื่องปรุงรสเข้มข้นสัมผัสลิ้น แววตาของหานหยางฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด "มัน... ไม่เหมือนกับที่ข้าเคยทาน" หานหยางกล่าวเบาๆ ในขณะที่เคี้ยวอย่างเชื่องช้า "เหมือนกับว่ามันกำลังเยียวยาร่างกายข้าอยู่" "นั่นเพราะข้าใส่ 'ความตั้งใจ' ลงไปต่างหากครับท่านแม่ทัพ" หลินฟางตอบพลางรินน้ำชากลิ่นดอกหมื่นลี้ให้เขา "ในโลกที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงและเล่ห์เหลี่ยม การได้กินอาหารที่ปราศจากยาพิษและเต็มไปด้วยสารอาหารที่ครบถ้วน ถือเป็นโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์แล้ว... จริงไหมครับ?" หานหยางเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว ดวงตาคู่นั้นของหลินฟางไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายของความทะเยอทะยานและแผนการบางอย่างที่เขายังอ่านไม่ออก "เจ้าต้องการอะไรจากข้า" เขาถามตรงประเด็น "ข้าเชื่อว่าคนอย่างเจ้า คงไม่มาปรุงอาหารรสเลิศให้ข้ากินฟรีๆ เพียงเพราะความสงสารแน่" หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายหนุ่ม "ข้าต้องการเพียงแค่ 'ที่ยืน' ในดินแดนที่ไม่มีใครต้อนรับข้า... และบางที ท่านอาจจะเป็นพันธมิตรที่คุ้มค่าที่สุดในยามที่ข้าต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อข้า" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้ากระท่อม ตามมาด้วยเสียงตะโกนด่าทอที่คุ้นเคยของป้าสะใภ้จอมขี้เกียจที่ตามรังควานเธอมาตลอดสัปดาห์ "อีหลินฟาง! ข้ารู้นะว่าแกแอบทำอะไรกินอยู่ในนี้! กลิ่นหอมโชยไปถึงบ้านข้าแล้ว เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นข้าจะพังให้พินาศ!" หานหยางวางตะเกียบลงในทันที แววตาดุดันของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยสนามกลับมาอีกครั้ง เขาเหลือบมองหลินฟางที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน "ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญชุดที่สองจะมาถึงแล้ว" หลินฟางกระซิบแผ่วเบา "ท่านแม่ทัพ... ท่านจะยอมให้ 'อาหารมื้อค่ำ' ของท่านถูกขัดจังหวะด้วยฝูงกาฝากพวกนี้จริงๆ หรือครับ?" หานหยางขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทะมึนพาดผ่านประตู เขามองไปทางประตูที่กำลังสั่นสะเทือนจากการถูกเตะด้วยความรำคาญ ก่อนจะหันกลับมามองสตรีตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ข้าไม่ชอบให้ใครมารบกวนมื้ออาหาร... โดยเฉพาะกับคนที่ทำอาหารรสเลิศเช่นนี้ให้ข้า" หานหยางเดินไปที่ประตูมือหนาคว้ากลอนประตูไว้แน่น "และข้าก็มีวิธีจัดการกับคนประเภทนี้ที่เจ้าอาจจะชอบใจเสียด้วย" ประตูถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของบรรดาญาติจอมละโมบ หานหยางก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้ากับความวุ่นวายด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง... ในขณะที่หลินฟางกอดอกพิงผนังห้องครัว มองดูละครฉากใหญ่ที่จะเกิดขึ้นด้วยความเพลิดเพลิน เธอรู้ดีว่านับจากวินาทีนี้ ชีวิตที่สงบสุขแบบสโลว์ไลฟ์ของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป และมันกำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของอำนาจที่ใครก็หยุดไม่อยู่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของหลินฟางและท่านแม่ทัพนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! ฟาร์มเมอร์สุขใจ