เมื่อหัวใจเริ่มไม่ฟังคำสั่ง

"ถ้าคิดว่าการพาผู้หญิงสกปรกคนนี้มาขู่ฉันแล้วจะหยุดเกมนี้ได้... แกคงประเมินตระกูลพิทักษ์พงศ์ต่ำไปหน่อยนะ ท่านอธิบดี" น้ำเสียงของพริมาไม่ได้สั่นเทาเลยสักนิด แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยแรงกดดันจากอำนาจมืดของผู้เป็นพ่อ ที่ยืนจ้องมองด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ความเย็นชาในแววตาของทายาทมาเฟียสาวฉายชัดราวกับคมมีด พร้อมกรีดแทงทุกสิ่งที่ขวางหน้าเพื่อปกป้องคนที่เธอเลือกจะกุมมือไว้ รินรดาสะท้านเฮือก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของพริคนที่ยังคงกุมกระชับเอาไว้แน่น มันส่งผ่านความมั่นใจและพลังบางอย่างมาสู่เธอ แต่มันก็สวนทางกับความสั่นไหวข้างในอย่างสิ้นเชิง รินรดากำลังสับสน... สับสนว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็น "คู่ปรับ" และกัดกันมาตลอดอย่างพริมา กำลังทำเพื่ออะไร ทำไมสายตาคู่นั้นถึงยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งการประกาศสงครามกับพ่อของตัวเอง เพื่อปกป้องเธอ? "พริมา!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาของคนเป็นพ่อวาวโรจน์ "แกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน! เพราะนังเด็กนี่ใช่ไหมที่ทำให้แกเปลี่ยนไป... แกถึงกับยอมถอนตัวจากโครงการพันล้านเพื่อมาปกป้องผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าเนี่ยนะ!" "เธอไม่ใช่คนไร้หัวนอนปลายเท้า!" พริมาสวนกลับทันควัน เสียงหวานตึงเครียดจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งกลับไปโดยไม่หลบสายตา "และต่อให้ฉันต้องเสียทุกอย่างในตระกูลนี้... ฉันก็ไม่มีวันยอมให้ใครเอาตัวเธอไปทั้งนั้น!" บรรยากาศในห้องรับรองพิเศษเงียบกริบลงทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ประโยคเมื่อครู่... มันไม่ใช่แค่คำพูดแก้ต่าง แต่มันคือการประกาศตัวตนที่ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ พริมาเอาตัวเข้าแลกเพื่อเธอจริงๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งตื้นตัน หวาดกลัว และ... หวั่นไหว รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองพยายามสั่งการให้สะบัดมือคู่นั้นออกแล้วถอยห่างออกมาจากวังวนอันตรายนี่เสียที เพราะยิ่งพริมาทำเพื่อเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเสพติดความอบอุ่นที่อันตรายนี้เข้าไปทุกที *เมื่อไหร่กันนะ ที่หัวใจเจ้ากรรมถึงเลิกฟังคำสั่งของสมองเสียที?* รินรดากัดฟันกรอด หันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ยืนบังเธอไว้ ปอยผมสีดำสนิทที่ระคลอเคลียกรอบหน้าขาวเนียน กับสันจاوโด่งรั้นที่บ่งบอกถึงความดื้อรั้นเอาแต่ใจ... ใบหน้านี้มักจะยั่วโมโหเธอด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยอยู่เสมอ แต่วันนี้ มันกลับมีแต่ความเด็ดเดี่ยวและปกป้องคุ้มครอง พริมาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเล็กๆ จากมือที่จับกันอยู่ หญิงสาวเหลתสายตากลับมามองนิดหนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ อ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสนระคนกังวลของรินรดา "กลัวเหรอ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดริมฝีปากของพริมา ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ แต่มันกลับดังชัดเจนในความรู้สึกของคนฟัง "บอกแล้วไง... ว่าฉันดูแลเธอได้ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" "ฉันไม่ได้กลัวคุณพ่อของคุณ..." รินรดาเค้นเสียงตอบลอดไรฟัน พยายามดึงความแข็งกร้าวของตัวเองกลับมา แม้เสียงมันจะสั่นน้อยๆ ก็ตาม "แต่ฉันกำลังกลัว... กลัวว่าคุณจะบ้าบิ่นเกินไปจนพาตัวเองซวยไปด้วยต่างหากเล่า!" พริมามุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหยันที่เจือความรู้สึกบางอย่างที่อ่านยาก "เป็นห่วงฉันหรือไง?" "หลงตัวเอง!" รินรดาหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินที่ถูกจับไต๋ได้กันแน่ เธอยกมืออีกข้างขึ้นมาผลักไหล่อีกฝ่ายเบาๆ "สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ คุณยังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีกเหรอ!" "ฉันไม่ได้พูดเล่น" พริมาเสียงเข้มขึ้น ดวงตาคมกวาดมองลึกลงไปในนัยน์ตาของรินรดา สะท้อนความจริงจังที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้นผิดปกติ "ทุกคำที่ฉันพูด... ฉันหมายความตามนั้นจริงๆ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและจริงจังนั้นทำเอารินรดาพูดไม่ออก ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับถูกมนต์สะกดให้จมดิ่งลงไปในนัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ความใกล้ชิดระหว่างพวกเธอในตอนนี้... มันใกล้เกินกว่าที่หัวใจคนเราจะรับไหว ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจอุ่นๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน แต่ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน... "วะ... ว่าไงนะ พริมา!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของท่านอธิบดีที่ลุกพรวดขึ้นด้วยความบันดาลโทสะ ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดปูดโปน "แกกล้าพูดจาแบบนี้กับพ่อเรอะ! เพราะนังเด็กนี่มันเป่าหูแกใช่ไหม แกถึงกล้าขัดคำสั่งฉัน!" รินรดาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เธอรีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วเบี่ยงตัวหลบออกมาจากด้านหลังของพริมาเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าโจมตีฝ่ายเดียว แต่พริมากลับเอื้อมมือมาคว้าเอวบางของเธอไว้กระชับแน่นกว่าเดิม ลากให้ชิดติดกายราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้เป็นพ่อ "ฉันไม่ได้โดนใครเป่าหูทั้งนั้นค่ะคุณพ่อ..." พริมาเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบขาดไร้ความเกรงกลัวใดๆ "สิ่งที่ฉันทำ... คือการตัดสินใจด้วยสมองและหัวใจของฉันเอง และต่อให้คุณพ่อจะส่งคนไปขุดคุ้ยประวัติ หรือใช้9อิทธิพลบีบบังคับอะไรก็ตาม... บอกไว้ตรงนี้เลยว่ามันจะไม่มีวันสำเร็จ เพราะฉันจะปกป้องเธอด้วยทุกอย่างที่ฉันมี!" "แก... นังลูกอกตัญญู!" ท่านอธิบดีเงื้อมือขึ้นสูง หมายจะฟาดลงมาบนใบหน้าของลูกสาวตัวดีด้วยความโมโหสุดขีด รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายขยับเร็วกว่าความคิด เธอพุ่งเข้าไปบังหน้าพริมาไว้ทันที พร้อมกับหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นแทน ทว่า... ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่มาถึง มีเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูห้องรับรอง พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ถูกกระชากออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น! "ขอประทานโทษครับท่านอธิบดี..." เสียงรายงานของบอดี้การ์ดคนสนิทดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "ตอนนี้... หน้าคฤหาสน์ถูกล้อมไว้หมดแล้วครับ!" พริมาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ท่ามกลางความตกใจของทุกคนในห้อง แต่แล้ว... ประโยคถัดมาจากปากของบอดี้การ์ดคนนั้น กลับทำให้แม้แต่รอยยิ้มมั่นใจของพริมาต้องค้างเติ่ง และทำให้หัวใจของรินรดาดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มอย่างแท้จริง "คนที่มา... ไม่ใช่ตำรวจครับท่าน แต่เป็น 'เขา' คนนั้น... คนที่พวกเราไม่มีวันคิดว่ากล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "บลัดดี้แมรี่" มาโดยตลอดนะคะ!