การประชดประชัน

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณรุกล้ำอาณาเขตส่วนตัว... และเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาอนาจารได้เลยค่ะคุณพริมา" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นไหวมันกลับราบเรียบ เย็นเยียบ และคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาลพิษ ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกสนิท ทว่าดวงตากลมโตกลับจ้องตรงไปยังร่างสูงของ 'เขา' คนนั้น—บุคคลที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านความโกลาหลเบื้องล่างขึ้นมาเหยียบย่างในเขตหวงห้ามนี้อย่างไร้ซึ่งมารยาท ความเงียบงันชั่วขณะปกคลุมห้องทำงานหรูหรา กลิ่นอายความดาร์กและเย้ายวนลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง พริมาไม่สะทกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างระหงก้าวเข้ามาประชิดอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาคมกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาท้าทายและเย้ยหยัน รอยยิ้มมุมปากของทายาทมาเฟียผู้เพียบพร้อมช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรินรดาอยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าสวยๆ นั่นสักทีสองที "หมายศาลเหรอคะ? น่ากลัวจัง..." พริมาแสร้งทำเป็นยกมือทาบอก น้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางดังขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาอีกคืบจนระยะห่างแทบไม่เหลือ "แต่เสียดายนะ... กฎหมายที่นี่ ดูเหมือนจะใช้กับคนอย่างฉันไม่ได้ผลหรอกค่ะ รินรดา" "ค่ะ ทราบดีว่าคุณมันพวกเหนือกฎหมาย ไร้สามัญสำนึก และชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคนอื่นอย่างไร้มารยาท" รินรดาเชิดหน้าขึ้นโต้กลับทันควัน ดวงตาสองคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ ความเกลียดชังที่ผสมผสานกับแรงดึงดูดประหลาดทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน ไม่มีใครยอมใคร ทั้งคู่ต่างงัดเอาความร้ายกาจและวาจาเชือดเฉือนออกมาฟาดฟันกันอย่างไม่มีใครยอมลดละ พริมาหรี่ตาลงเล็กน้อย ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าสวยเฉี่ยวเมื่อเจอฤทธิ์เดชของตัวแสบประจำห้องนี้เข้าเต็มรัก "ปากเก่งจังนะคะ... หวังว่าเวลาอยู่ใต้ร่างฉัน คุณจะยังอวดเก่งได้แบบนี้อยู่" พริมากระซิบเสียงพร่าชิดริมหู รอร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจก่อนจะฉวยโอกาสใช้มือเรียวคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้รินรดาเสียหลักเล็กน้อยแต่มือไวเท่าความคิด ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนอกอีกฝ่ายเต็มแรงทันที เพียะ! เสียงตบก้องกังวานไปทั่วห้อง รินรดาหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธ ดวงตาวาวโรจน์ขณะจ้องมองรอยมือสีแดงจางๆ บนแก้วเนียนของคนตรงหน้า ทว่าพริมากลับไม่โกรธ กลับหัวเราะในลำคออย่างเย้ายวน ลิ้นดันกระพุ้งแก้มก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ระต้นคอของรินรดาออกอย่างถือวิสาสะ "มือหนักเหมือนเดิม... ดีค่ะ ฉันชอบของยากๆ แบบนี้แหละ มันท้าทายดี" "ถอยไปนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างรุนแรง พลางถอยร่นจนสะโพกชนขอบโต๊ะทำงาน "คุณบ้าไปแล้วหรือไง ถึงกล้าโผล่หัวมาที่นี่ หลังเกิดเรื่องบ้าๆ นั่นขึ้น!" "เรื่องบ้าๆ อะไรล่ะคะ? การที่เราไม่ได้เจอกันตั้งสามเดือน หรือการที่คุณแอบคิดถึงฉันจนนอนไม่หลับกันแน่" พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้หน้ากากความแข็งกร้าว หล่อนเกลียดตัวเองเหลือเกินที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้หญิงอันตรายคนนี้ "ฝันไปเถอะค่ะ คนอย่างฉันไม่มีวันคิดถึงคนเห็นแก่ตัวอย่างคุณหรอก ออกไปจากห้องฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกบอดี้การ์ดมาลากตัวคุณออกไปแน่" "เรียกสิคะ... เรียกให้พวกมันเข้ามาเห็นเลยว่า 'คู่ปรับ' ของคุณกำลังทำอะไรฉันอยู่" พริมายิ้มร้าย กวาดสายตามองริมฝีปากอิบอิ่มของรินรดาก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความท้าทาย "กล้าไหมล่ะคะ รินรดา?" ความอึมครึมและแรงอารมณ์ที่พวยพุ่งทำให้พื้นที่ในห้องแคบลงถนัดตา ทั้งสองยืนประจันหน้ากันโดยมีไฟอารมณ์คุกรุ่นคั่นกลาง รินรดากำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ ขณะที่พริมาจ้องมองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะกลืนกินอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต รินรดากับพริมาสะดุ้งผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ร่างบางหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ขณะที่พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ ทว่าใบหน้าของเลขาหนุ่มที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง กลับซีดเผือกจนไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบไม่มีสติ "คะ...คุณรินรดาครับ คุณพริมา..." เลขาละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "แย่แล้วครับ... ตอนนี้ 'คนคนนั้น' กำลังขึ้นมาถึงชั้นนี้แล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนบลัดดี้แมรี่มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!