ความโกรธที่แฝงความห่วง

ปลายนิ้วเรียวที่เคยถือปืนอย่างไร้ความลังเล กลับกำลังสั่นระริกขณะจุ่มผ้าขนหนูผืนเล็กกลิ่นชาขาวลงในอ่างน้ำอุ่น ท่าทางเก้ๆ กังๆ นั้นช่างขัดกับลุคทายาทมาเฟียผู้เย่อหยิ่งและเยือกเย็นโดยสิ้นเชิง พริมาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ขณะปรายตามองคนป่วยที่นอนซมอยู่บนเตียงคิงไซส์ รินรดาในยามนี้ไม่มีเค้าลางของความปากกล้า ทันคน หรือฤทธิ์เดชที่ชอบต่อปากต่อคำกับเธอเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากที่มักจะสรรหาคำพูดเชือดเฉือนใส่เธอกำลังเผยอหอบหายใจแผ่วเบา "อวดเก่งนัก..." พริมาพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเจือความกังวลที่เจ้าตัวไม่กล้ายอมรับ ก่อนหน้านี้ รินรดาดื้อดึงปฏิเสธที่จะไปโรงพยาบาล เอาแต่บอกว่าแค่นอนพักก็หาย แต่ผลลัพธ์คือไข้ขึ้นสูงจนเพ้อ พริมาที่ตั้งใจจะปล่อยให้อีกฝ่ายสำนึกผิดเรื่องเมื่อวาน สุดท้ายก็ทนดูไม่ได้ ต้องยอมพับเก็บศักดิ์ศรีทั้งหมดแล้วลงมือเช็ดตัวลดไข้ให้คู่ปรับตลอดกาลด้วยตัวเอง ร่างระหงก้าวเข้าไปใกล้เตียง ทรุดกายลงนั่งบนขอบที่นอนอย่างระมัดระวัง เธอวางผ้าชุบน้ำหมาดๆ ลงบนหน้าผากเนียนมนที่ชื้นเหงื่อ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวร้อนผ่าว รินรดาก็ส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างไม่สบายตัว พร้อมกับเอียงใบหน้าซุกเข้ากับฝ่ามือของเธอโดยสัญชาตญาณ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านทำให้พริมาสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "อย่าดื้อได้ไหมรินรดา..." เสียงหวานเอ่ยกระซิบดุ แต่แววตาที่มองร่างบนเตียงกลับอ่อนแสงลงอย่างปิดไม่มิด ความโดดเดี่ยวที่พริมาคุ้นเคยมาตลอดชีวิต เหมือนถูกสะกิดให้ไหววับยามเมื่อเห็นอีกฝ่ายอ่อนแอถึงเพียงนี้ พริมาค่อยๆ เลื่อนผ้าขนหนูลงมาตามลำคอระหง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของคนป่วยออกเม็ดหนึ่งเพื่อระบายความร้อน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวผสมกับกลิ่นยาจางๆ ลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย แม้จะเป็นยามป่วยการเมือง รินรดาก็ยังมีอิทธิพลต่อความนิ่งสงบในใจเธอเสมอ จังหวะนั้นเอง เปลือกตาสสีมุกก็ขยับไหว รินรดากะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัส ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศตอนนี้ฉ่ำน้ำและดูไร้เดียงสากว่ายามปกติ "พริมา...?" เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริงหรือภาพหลอน "ตื่นแล้วเหงเหรอ แม่คนเก่ง" พริมาแกล้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้น กลบเกลื่อนความโล่งใจที่ฉายชัดในแววตา "นอนซมเป็นแมวป่วยแบบนี้ หมดฤทธิ์เดชไปเลยสินะ" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงแห้งผากจนน่าสงสาร เธอมองสำรวจใบหน้าเรียบตึงแต่แฝงร่องรอยความเหนื่อยล้าของคนที่นั่งเฝ้า "เป็นห่วงฉันหรือไง ถึงได้ทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนั้น" "ใครเป็นห่วงเธอ อย่าหลงตัวเองน่ารินรดา ฉันแคกลัวว่าเธอตายคาห้องแล้วจะสร้างภาระให้ฉันต่างหาก" พริมาสวนกลับทันควัน ใบหน้างามเชิดขึ้นเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศคำพูดทั้งหมด รินรดาอมยิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน แม้จะไม่มีแรงเถียงต่อ แต่สายตาที่มองตรงมายังพริมากลับลึกล้ำและมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ มือเรียวที่นอนแนบข้างลำตัวค่อยๆ ขยับขึ้นมาคว้าชายเสื้อของพริมาไว้หลวมๆ "ปากแข็ง..." รินรดากระซิบเสียงเบาหวิว "แต่... ขอบใจนะ" คำว่า 'ขอบใจ' สั้นๆ จากคนที่ยอมจำนนยากยิ่ง ทำให้พริมานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบ เธอโน้มใบหน้าลงไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกัน ความดาร์กเย้ายวนที่มักใช้ฟาฟันกันในยามปกติ ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด พริมาไล่สายตามองริมฝีปากแห้งผากที่เผยอน้อยๆ อย่างเผลอไผล ขณะที่รินรดาก็ช้อนตาขึ้นมอง นัยน์ตาทั้งคู่ประสานกันแนบแน่น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงแค่เราสองคน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงันและบรรยากาศอันชวนใจสั่นลงอย่างไม่ปรานี พริมาสะดุ้งเฮือก ผนึกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เธอรีบผละตัวออกจากเตียงทันที ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวไปเปิดประตู เสียงทุ้มคุ้นเคยของใครบางคนที่ถือวิสาสะบิดลูกบิดเข้ามาก็ดังขึ้นเสียก่อน "คุณพริมาครับ ผมเอาเอกสารด่วน—" ร่างของเลขาส่วนตัวชะงักกึกทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพนายหญิงผู้เย่อหยิ่งกำลังยืนหน้าแดงอยู่ข้างเตียงคนป่วย โดยมีรินรดานอนมองด้วยสายตาไม่พอใจ บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานซึ้งกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งเผ็ดร้อนและลึกซึ้งนี้นะคะ