รอยร้าวครั้งใหญ่

กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำผสมความเย็นยะเยือกของแชมเปญชั้นดีในห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับคุกรุ่นไปด้วยไอความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "คุณพูดว่าอะไรนะ?" เสียงของพริมาต่ำลง รangรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างระหงในชุดเดรสราตรีเข้ารูป เธอกำลังกักตัวรินรดาไว้ชิดกับผนังห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ร่างกายของเราแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว ก่อนที่เสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้... ริมฝีปากของเราเกือบจะแตะกันอยู่แล้วเชียว! บรรยากาศกำลังหวานหยาดเยิ้มจนแทบจะละลาย เคมีที่ฟินทะลุปรอทกำลังทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ... แต่แล้วตัวขัดจังหวะมารหัวใจก็ดันพุ่งเข้ามาทำลายช่วงเวลาสำคัญเสียได้ รินรดาแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกปนหงุดหงิดเล็กน้อย เธอดันไหล่บางของพริมาให้ออกห่างจากตัวเบาๆ แม้ในใจจะแอบเสียดายรสสัมผัสอุ่นร้อนนั้นไม่น้อย แต่สถานการณ์ตรงหน้ากลับน่าปวดหัวยิ่งกว่า เมื่อผู้หญิงแปลกหน้าในชุดสูทสีขาวสะอาดตาผู้ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา กำลังยืนฉีกยิ้มเยาะเย้ยอยู่ตรงธรณีประตู "อุ๊ย... ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทนะคะ พอดีฉันมี 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่คุณพริมาน่าจะอยากดู... ก่อนที่ความลับเรื่องชาติกำเนิดของเด็กนี่จะถูกแฉออกไปทั่วทั้งปาร์ตี้!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงดนตรีคลาสสิกแผ่วเบาจากชั้นล่างก็ดูเหมือนจะไร้ความหมาย รินรดารemove สายตาจากผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นแล้วหันขวับกลับมามองพริมา ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางยกขึ้นกอดอกทันทีด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว "คุณเป็นใคร? แล้วเอาสิทธิ์อะไรมาพูดจาพล่อยๆ แบบนี้ในงานวันเกิดของตระกูลฉัน" พริมาหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ น้ำเสียงของทายาทมาเฟียสาวเย็นชาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ดิฉันชื่อ 'มณิการ์' ค่ะคุณพริมา... ส่วนสิทธิ์ที่ฉันมีเหรอคะ?" หญิงสาวแปลกหน้าหัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า เธอเดินนجก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของตระกูลดัง "ก็คือความจริงที่ว่า เด็กที่คุณพริมาอุปการะไว้อย่างลับๆ คนนี้... แท้จริงแล้วเป็นสายเลือดของใครบางคน ที่ตระกูลของคุณพยายามจะกำจัดให้พ้นทางเมื่อยี่สิบปีก่อนยังไงล่ะคะ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองหน้าพริมาสลับกับมณิการ์อย่างจับผิด แม้เธอจะเป็นคนมั่นใจในตัวเองและไม่เคยกลัวใคร แต่เรื่องชาติกำเนิดของเด็กน้อยที่พริมาคอยปกป้องคุ้มครองมาตลอด เป็นจุดอ่อนเดียวที่เธอมักจะเห็นแววตาไหววูบจากผู้หญิงเย่อหยิ่งคนนี้อยู่เสมอ "หุบปากซะ!" พริมาปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อสูทของมณิการ์ด้วยความรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ซองเอกสารในมือเกือบหลุดร่วง "ถ้าเธอยังไม่อยากหายสาบสูญไปจากแผนที่โลกใบนี้ ก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดโยนเธอลงไปจากชั้นห้าสิบ!" มณิการ์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะยังคงประดับอยู่บนมุมปาก เธอยกมือขึ้นแตะมือของพริมาที่กำคอเสื้อตนเองอยู่เบาๆ อย่างยโส "ขู่ไปก็เท่านั้นแหละค่ะคุณพริมา ความจริงก็คือความจริง ต่อให้คุณจะใช้อำนาจเงินซื้อความเงียบได้ทั้งเมือง แต่ 'คลิปเสียง' ตัวจริงเสียงจริงอันนี้... มันถูกอัปโหลดตั้งเวลาส่งตรงไปยังสำนักข่าวทุกสำนักเรียบร้อยแล้วค่ะ... อีกสามนาที... ทุกคนจะได้รู้ทั่วกันว่าทายาทมาเฟียผู้สูงส่งกำลังเลี้ยงดูทายาทของศัตรูเอาไว้แก้แค้น!" "แก!" พริมาโกรธจนตัวสั่น มือเรียวที่กำอยู่เกือบจะชกหน้าอีกฝ่ายอยู่แล้ว รินรดาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของพริมาเอาไว้ พร้อมกับดึงร่างบางนั้นให้ถอยหลังออกมาก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ "ใจเย็นก่อนพริมา!" รินรดาเอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาคู่สวยมองสบกับพริมาเพื่อส่งผ่านความหนักแน่น "อย่าใช้แต่อารมณ์ ผู้หญิงคนนี้จงใจเข้ามาปั่นประสาทเราตั้งแต่แรกแล้ว เธอต้องการให้คุณหลุดพ้นการควบคุมต่างหากล่ะ" พริมาหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธ เธอมองหน้ารินรดาสลับกับมณิการ์ ความเย่อหยิ่งที่เคยมีถูกความกังวลใจลึกๆ เข้ากัดกิน แม้เธอจะไม่แคร์สายตาใครบนโลกใบนี้ แต่เธอกลัว... กลัวว่ารินรดาจะมองเธอเปลี่ยนไป กลัวว่ารินรดาจะคิดว่าเธอกำลังหลอกลวงอะไรอยู่ "ฉลาดนี่คะคุณรินรดา สมแล้วที่เป็นคู่ปรับตัวฉกาจที่คนเขาลือกัน..." มณิการ์หันมามองรินรดาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "แต่ก็น่าเสียดายนะคะ ที่คุณเองก็ตกเป็น 'เหยื่อ' ของผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน... คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าที่พริมาเข้ามาใกล้ชิดคุณ ตีสนิทคุณ และยอมเปิดเพนต์เฮาส์นี่ให้คุณอยู่ เป็นเพราะความรัก?" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ แม้ปากจะบอกว่าไม่เชื่อใครง่ายๆ แต่คำพูดของมณิการ์ก็แอบสะกิดความเคลือบแคลงใจที่เคยมีในอดีตขึ้นมาเบาๆ "คุณหมายความว่ายังไง?" รินรดาถามเสียงเรียบ พยายามรักษาฟอร์มความมั่นใจเอาไว้ไม่ให้ใครจับพิรุธได้ "ก็หมายความว่า... ทุกอย่างที่พริมาทำ มันคือเกมแก้แค้นยังไงล่ะคะ!" มณิการ์หัวเราะร่าอย่างสะใจ "ตระกูลของคุณรินรดาก็มีส่วนพัวพันกับการตายของแม่พริมาเมื่ออดีตไม่ใช่เหรอคะ? คุณคิดว่าเสือสาวเลือดร้อนอย่างพริมา จะยอมนอนร่วมเตียงกับศัตรูหัวใจ... โดยไม่มีแผนการอะไรรองรับเลยจริงๆ น่ะหรือ?" รินรดาหันขวับไปมองพริมาทันที ดวงตาคู่สวยสั่นไหววูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ แม้เธอจะเกลียดการถูกหลอก แต่ลึกๆ เธอกลับไม่อยากได้ยินคำปฏิเสธจากปากของผู้หญิงข้างกายคนนี้ "พริมา... มองหน้าฉัน แล้วบอกซิว่ามันไม่จริง" รินรดาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อยอย่างคนเก็บอาการไม่อยู่ พริมาหันมามองรินรดา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววความเจ็บปวดและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยื่นไปแตะแขนของรินรดา "ริน... อย่าไปฟังผู้หญิงคนนั้นพูด เธอโกหก..." "โกหกงั้นเหรอคะ?" มณิการ์แทรกขึ้นมาพร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นหน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนบางอย่าง "ถ้างั้นก็ลองดูนี่สิคะ... หลักฐานการโอนเงินก้อนโตจากบัญชีลับของคุณพริมา ที่จ่ายให้คนไปสืบเรื่องครอบครัวของคุณรินรดาเมื่อสัปดาห์ก่อน..." พริมาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์นั้น เธอกัดฟันกรอดด้วยความแค้น "นังสารเลว!" แต่ก่อนที่พริมาจะได้พุ่งเข้าไปจัดการกับมณิการ์ ประตูห้องเพนต์เฮาส์ก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาลจากด้านนอก ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสี่นายในชุดสูทสีดำสนิท รินรดาหันไปมองผู้มาใหม่ตามสัญชาตญาณ และทันทีที่เห็นใบหน้านั้น หัวใจของเธอก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "พ่อ..." รินรดาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้เป็นพ่อกวาดสายตามองคนทั้งสามในห้องด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่พริมาแล้วเหยียดยิ้มเย็นเยียบ "สวัสดีครับคุณพริมา... ดูท่าทางงานวันเกิดปีนี้ของคุณ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาสร้างความบันเทิงให้เยอะพอสมควรเลยสินะครับ... รวมถึงลูกสาวตัวดีของผมด้วย" พริมาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือเรียวรีบคว้ามือของรินรดามาจับไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะถูกพรากตัวไป ขณะที่รินรดายืนตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำเข้ามาพร้อมกัน มณิการ์โค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินผ่านร่างพ่อของรินรดาออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องเพนต์เฮาส์อวลไปด้วยกลิ่นอายความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา พ่อของรินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะกระจก กวาดสายตามองหลักฐานบนจอแท็บเล็ตที่ยังเปิดค้างอยู่ ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกเกรียว "ดูเหมือนว่า... ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสิบปี กำลังจะถูกเปิดเผยทั้งหมดในคืนนี้แล้วสินะพริมา..." พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือรินรดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตาคมกริบหันไปจ้องหน้าพ่อของรินรดาด้วยความอาฆาตมาดร้าย โดยไม่รู้เลยว่า... ประโยคถัดไปที่จะออกจากปากของผู้ชายคนนี้ จะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเธอจนไม่มีวันกลับมาประสานกันได้อีก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ