คำสารภาพที่พูดไม่จบ

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณรุกล้ำอาณาเขตส่วนตัว... คุณพริมา" เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย ทว่าพยายามดึงความแข็งกร้าวทั้งหมดที่มีมาประดับไว้บนริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคม,ไฟหัวเตียงสาดกระทบโครงหน้าคมคายของคนที่ยืนประชิดอยู่ตรงหน้า ขับเน้นให้บรรยากาศในห้องพัก VIP แสนอึดอัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันตรายที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ร่างสูงสมส่วนของพริมาหยุดชะงักตามคำประกาศิตนั้น ทว่าดวงตาสง่านิ่งคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เธอไม่ได้ถอยหลังกลับตามคำเตือน แต่กลับโน้มตัวลงมาอีกนิด จนระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "อาณาเขตส่วนตัวเหรอคะ?" พริมาทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดผ่านริมฝีปากที่เคลือบลินสติกสีแดงก่ำ มันเย้ายวนจนน่ากลัว "ทั้งตัวและหัวใจของคุณ ฉันก็เคยเหยียบย่ำเข้ามาจนแทบจะไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจอยู่แล้ว... มีตรงไหนในตัวรินรดาที่ฉันยังไม่เคยสำรวจอีกบ้างล่ะคะ?" คำพูดจาอวดดีและสายตาคุกคามนั่นทำให้รินรดาอยากจะยกมือขึ้นตบสักฉาดให้หายหมั่นไส้ แต่ติดตรงที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอกำลังถูกตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียวของอีกฝ่ายที่กดแนบลงกับฟูกนุ่มบนเตียงอย่างง่ายดาย ตั้งแต่ที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่สามผู้ไม่ได้รับเชิญเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ สถานการณ์ก็พลิกผันจากความเงียบงันกลายเป็นสมรภูมิอารมณ์ที่เดือดดาลยิ่งกว่าไฟเอวาในแดนสนธยา ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นไม่กี่อึดใจ... ร่างสูงโปร่งของ *คริส* ทายาทตระกูลคู่แข่งทางการค้าและคนสนิทในอดีตของพริมา ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เขากวาดสายตามองสภาพอันหมิ่นเหม่บนเตียงนอนด้วยแววตาสมเพชแกมเยาะหยัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาบรรยากาศแทบแข็งค้าง "ไม่คิดเลยนะคะว่าประมุขแห่งตระกูลพิทักษ์เดชา จะมีรสนิยมแอบมาลักกินขโมยกินกับเด็กฝึกงานต๊อกต๋อยในห้องพักแค่นี้... น่าสมเพชเป็นบ้า" รินรดาจำได้ว่าในวินาทีนั้น เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับไอ้คนปากเสียคนนั้นด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุดเท่าที่สมองจะประมวลผลได้ แต่พริมากลับไวIn Medias Resกว่า ร่างสูงผละออกจากตัวเธออย่างรวดเร็วดุจเสือชีตาห์ หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบ และการปะทะคารมระหว่างคนทั้งสองก็จบลงด้วยการที่พริมาใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยค ไล่ตะردคริสออกไปพ้นห้อง พร้อมกับลงกลอนประตูดัง *คลิก* สนั่นหวั่นไหว ก่อนจะหันกลับมาหาเธียรในห้องด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่ร้อนแรงและดุดันยิ่งกว่าเดิม ปัจจุบัน... ณ ปัจจุบันที่ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อพริมาขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดติดกับหัวเตียง ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนเข้ากับแก้มเนียนของเธออยู่แล้ว ความเย็นชาและเย่อหยิ่งที่พริมามักจะสวมใส่ไว้ราวกับเกราะคุ้ม The Body Guard หายวับไปกับตา เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีนิลคู่นั้น "กลัวเหรอคะ?" พริมาเอ่ยถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเล็กน้อย ทว่ายังคงเจือแววเย้าหยอก "คนที่ปากเก่งใส่ฉันเมื่อตอนกลางวันหายไปไหนเสียล่ะ ทำไมตอนนี้ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะคะ รินรดา" "ฉันไม่ได้กลัว..." รินรดาเถียงกลับเสียงแข็ง แม้ว่าหัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครง "ฉันแค่รังเกียจ... รังเกียจคนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคนอื่น ทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์อะไรเลยสักนิด!" คำพูดนั้นคล้ายกับสะกิดแผลเก่า พริมาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหววับไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความดุดันที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือที่เคยตรึงข้อมือของรินรดาไว้ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นไล้ปลายนิ้วอุ่นๆ ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดแย้งกับแววตานี้ทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ไม่มีสิทธิ์เหรอคะ..." พริมาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอนุ่มนวลลงจนน่าใจหาย ราวกับกำแพงน้ำแข็งที่สร้างมานานนับปีพังทลายลงในพริบตา "แล้วต้องทำยังไงคะ... ฉันถึงจะมีสิทธิ์นั้น สิทธิ์ที่จะปกป้องคุณ สิทธิ์ที่จะยืนอยู่ข้างคุณในวันที่โลกทั้งใบมันหันหลังให้... บอกฉันหน่อยสิ ริน..." สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของพริมาแผ่ซ่านเข้ามาในผิวเนื้อ ลามเลียไปถึงหัวใจจนมันเต้นผิดจังหวะ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'คู่ปรับ' ตัวฉกาจ คนที่เธอเคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้เด็ดขาด แต่ในวินาทีนี้... กำแพงทิฐิที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองกลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า กลิ่นหอมประจำตัวของพริมา—กลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของค่ำคืน—โอบล้อมรอบตัวเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางนั้น ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเรื่อยๆ ตามแรงโน้มถ่วงของอารมณ์และความปรารถนาที่พุ่งทะยานจนเกินจะควบคุม รินรดาหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อสัมผัสอันเย้ายวนที่กำลังจู่โจมสติสัมปชัญญะของเธอ เปลือกตาที่ปิดสนิททำให้เธอได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายชัดเจนขึ้น ทุกอย่างรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว พริมาโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากนุ่มหยุ่นเฉียดผ่านมุมปากของเธอไปอย่างจงใจ สร้างความเสียวซ่านที่แล่นริ้วไปตามสันหลัง รินรดาสั่นสะท้อน เผลอแอ่นอกเข้าหาโดยสัญชาตญาณ มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส เปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิร์ตสีเข้มของอีกฝ่ายไว้แน่น ราวกับกลัวว่าภาพความฝันตรงหน้าจะสลายหายไปหากเธอปล่อยมือ "พริ... มา..." รินรดาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบจากความฝัน นิ้วมือเรียวยาวของพริมาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่พวงแก้มร้อนผ่าว ไล้ผ่านริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยอย่างทะนุถนอม สายตาของเธอมองสำรวจใบหน้าของคนใต้ร่างด้วยความลึกซึ้งเกินกว่าที่เคยเป็นมา ความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา กำลังจะเอ่อล้นออกมาทางคำพูดที่จุกอยู่ที่ลำคอ "ริน... ฉัน..." พริมาเริ่มต้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ดวงตาคู่สวยฉายแววว้าเหว่และโหยหาอย่างชัดเจน "จริงๆ แล้วฉัน..." ทว่า... ในวินาทีที่คำสารภาพสำคัญกำลังจะหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ขัดจังหวะทุกอย่างให้หยุดชะงักลงทันที! พริมาผละออกจากร่างของรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก ดวงตาสลับกลับมาคมกริบและเย็นเยียบดั่งเดิมในเสี้ยววินาที รินรดาสะดุ้งเฮือก หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกและอารมณ์ค้างคาที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย ยังไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูห้องพัก VIP บานเดิมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาทอีกครั้ง... และร่างที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนากลับทำให้เลือดในกายของพริมาและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "อุ๊ย... ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทนะคะ พอดีฉันมี 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่คุณพริมาน่าจะอยากดู... ก่อนที่ความลับเรื่องชาติกำเนิดของเด็กนี่จะถูกแฉออกไปทั่วทั้งปาร์ตี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นบางๆ ของทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - บลัดดี้แมรี่