ค่ำคืนที่ไม่จบสิ้น

ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลพริมาดูเหมือนจะหนักอึ้งเสียจนอากาศรอบตัวกลายเป็นตะกั่ว ประโยคบอกเล่าหน้าตายจากปากของกันตภณยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบซ้ำลงบนกลางใจของพริมาจนแหลกละเอียด ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปยืนแข็งทื่อ ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยถือปากกาเซ็นเอกสารจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและถือดีมาตลอด บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความตระหนกที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุมไว้ได้ "คุณ... พูดบ้าอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่ากันตภณ" พริมาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธปนความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอก กันตภณไหล่งอเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากหายวับไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่กดดันจนคนมองแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างที่กำลังสั่นน้อยๆ นั้นอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีมาเฟียที่เธอเพียรสร้างมาทั้งชีวิต "ผมไม่ได้บ้า... และผมก็พูดความจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต" กันตภณกระซิบเสียงต่ำ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าเนียนที่หันหนีไปอีกทาง พริมาพยายามจะถอยหลังหนี แต่สะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนมุมอับ ในขณะเดียวกัน รินรดากลับยืนนิ่งค้างอยู่ตรงมุมห้อง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดและสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเร็วสูง รินรดารู้ดีว่าพริมาเกลียดความพ่ายแพ้และเกลียดการถูกเปิดเผยจุดอ่อนมากแค่ไหน แต่วินาทีนี้ แววตาที่ผู้หญิงเย่อหยิ่งคนนั้นใช้มองกันตภณกลับไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว... แต่มันคือความหวาดกลัวต่อความรู้สึกบางอย่างที่กำลังจะล้นทะลักออกมา "ถอยไปนะ" พริมาออกคำสั่ง เสียงของเธอแห้งผากและขาดห้วง "อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยาไร้สาระกับฉัน กันตภณ คุณไม่มีสิทธิ์..." "สิทธิ์เหรอ?" กันตภณตัดบท น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด มือหนายื่นออกไปทาบลงบนขอบโต๊ะ กักร่างของพริมาไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "คนที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความจริงในตอนนี้ คือคุณต่างหาก พริมา" บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความดาร์กและเย้ายวนจากความอึดอัดนี้แผ่ซ่านไปทั่วห้อง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธออยากจะก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด เคมีที่ปะทะกันระหว่างคู่ปรับสองคนนี้รุนแรงเกินกว่าที่คนนอกจะกล้าเข้าไปแตะต้อง "ฉันเกลียดคุณ..." พริมาพسุมเสียงกระซิบ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ไม่ให้มันไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ "คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยมือของคุณเอง..." "ผมไม่ได้ทำลาย... ผมแค่กำลังรื้อถอนกำแพงโง่ๆ ที่คุณใช้ขังตัวเองต่างหาก" กันตภณโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสที่ใกล้ชิดนี้ทำให้พริมาหลับตาลงด้วยความสั่นสะท้าน ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวในความเงียบสงบยามค่ำคืน รินรดายืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง เธอไม่รู้ว่าควรจะอิจฉา โกรธ หรือสงสารผู้หญิงที่หยิ่งยโสที่สุดในห้องนี้ดี พริมาที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว บัดนี้กลับยอมจำนนต่อสายตาและอ้อมแขนของผู้ชายคนที่เธอประกาศตัวว่าเป็นคู่ปรับตลอดกาล "ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไป... ฉันจะยิงคุณ" พริมาขู่เสียงสั่น แม้ในมือจะไม่มีปืนก็ตาม "ยิงเลยสิครับ..." กันตภณยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและคลั่งรักในเวลาเดียวกัน "เอาหัวใจผมไปเลย ถ้ามันจะทำให้คุณเลิกทำเป็นเก่งแล้วยอมรับเสียทีว่า... คุณก็รู้สึกไม่ต่างจากผม" สิ้นคำพูดนั้น กันตภณก็ไม่รอให้พริมาได้ทันตั้งตัว มือหนาช้อนท้ายทอยของเธอเข้ามาแนบชิด ก่อนจะประทริมริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มที่เอาแต่ต่อต้านอย่างดื้อรั้น สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาความเย่อหยิ่งทั้งหมดให้มลายหายไปในพริบตา พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มือที่เคยกำแน่นคลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ภาพตรงหน้าตอกย้ำความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งของความเป็นคู่ปรับไปไกลลิบลิ่ว ความลึกซึ้งที่อบอวลไปด้วยความเจ็บปวดและความหวานล้ำนี้ทำให้ห้องทำงานทั้งห้องแทบจะลุกเป็นไฟ ในจังหวะที่พริมาเริ่มเคลิบเคลิ้มและเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นอย่างไม่รู้ตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* กันตภณผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ขณะที่พริมาหอบหายใจโยนตัวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เธอกวาดสายตาตื่นตระหนกไปที่ประตูห้องทันที ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับเรื่องราวในบทนี้นะคะ