ปกป้องเธอสุดชีวิต

เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นไว้จนตัวสั่นเทา ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของพริมาลดน้อยลง ตรงกันข้าม... มันกลับกระชากสติที่ขาดผึ่งของเธอให้ดิ่งวูบลงไปในห้วงอารมณ์ที่มืดมนและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวด เธอยังจำรสชาติของคำหวานที่เพิ่งกระซิบข้างหูได้ดี มันช่างหอมหวานและเย้ายวนราวกับยาพิษเคลือบน้ำผึ้ง ก่อนที่พิษร้ายนั้นจะออกฤทธิ์กัดกร่อนหัวใจเธอจนแหลกสลายในเวลาไม่กี่นาที "คิดว่าฉันลากคุณมาเพื่อประจานความโง่เขลาของตัวเองงั้นเหรอคะ รินรดา?" พริมาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวตรงหน้าอย่างไร้ซึ่งระยะห่าง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของค่ำคืนนี้ยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "ถอยไปนะคะ!" รินรดาตวัดสายตากลับมามองด้วยความดุดื้อ แม้คราบน้ำตาจะยังเปรอะเปื้อนพวงแก้มเนียน แต่แววตาคู่รั้นไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนนแม้แต่น้อย "อย่ามาทำเป็นพูดจาตลบตะแลงใส่ฉันอีกเลยค่ะ คุณพริมา! สนุกมากสินียะ ที่ได้เห็นฉันดิ้นพล่านอยู่ในกำมือของคุณ... อยากได้อะไรล่ะคะ หุ้นของบริษัทพ่อฉัน หรือศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของฉัน เอาไปเลยสิคะ!" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อนภายิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ทว่า... คนที่ลงมือไม่ใช่พริมา และไม่ใช่รินรดา แต่เป็นเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องกระจกส่วนตัวของงานเลี้ยง ปรากฏการณ์กะทันหันนี้ทำให้พริมาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดเมื่อเห็นว่าใครคือผู้บังอาจยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของเธอ "ยัยเด็กนี่มันเป็นใครกันพริมา! ถึงกล้ามาขึ้นเสียงใส่ลูกสาวท่านรัฐมนตรีแบบนี้ แกพาคนชั้นต่ำแบบนี้เข้ามาในงานสังคมชั้นสูงได้ยังไง เสื่อมเสียเกียรติวงศ์ตระกูลหมด!" เสียงตบะแตกของ 'อภิชาต' นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและเป็นคู่ค้าคนสำคัญของตระกูลพริมาดังลั่น เขายกมือขึ้นหมายจะประเคนฝ่ามือใส่รินรดาอีกครั้งเพื่อสั่งสอนความอวดดี ทว่า... มีมือคู่หนึ่งที่เร็วกว่าคว้าข้อมือของอภิชาตไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบที่ทรงพลังนั้นทำให้อภิชาตต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อหันกลับมาสบตาก็ต้องพบกับนัยน์ตาคู่คมกริบของพริมาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีนิลกาฬ ดุจดั่งปีศาจสาวที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนเป็นชิ้นๆ "ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องเธอคะ?" น้ำเสียงของพริมาราบเรียบ เย็นเยือก และเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่กดดันให้อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดฮวบทันที ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบริเวณนั้นในชั่วพริบตา แขกเหรื่อที่แอบมองอยู่ห่างๆ ต่างพากันกลืนน้ำลายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "พริมา... นี่แกเสียสติไปแล้วรึไง ไปปกป้องนังบ้านนอกนี่ทำไม!" อภิชาตโวยวายด้วยความไม่พอใจ พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของคุณเอาไว้ซะนะคะ..." พริมาขยับเข้าไปกระซิบชิดใบหูของชายวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยโทสะ แต่ชัดถ้อยชัดคำทุกพยางค์ "รินรดาจะเป็นใครมาจากไหน จะไม่มีหัวนอนปลายเท้าในสายตาพวกคุณหรือเปล่า... มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่คุณจะมาแตะต้อง!" เธอออกแรงสะบัดข้อมือของอภิชาตออกอย่างไม่ไว้หน้า จนเซถอยหลังไปหลายก้าว ท่าทีที่ปกป้องรินรดาราวกับแม่เสือหวงลูกนั้นสร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคน แม้กระทั่งตัวรินรดาเองที่ยืนอึ้งค้าง หยาดน้ำตาที่เคยเอ่อคลอหยุดไหลไปดื้อๆ สมองขาวโพลนประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ก่อนจะหันกลับมาหารินรดา ร่างสูงเพรียวย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อสบตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนของหญิงสาว มือเรียวบางเอื้อมออกไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความทะนุถนอมนั้นทำหัวใจของรินรดากระตุกวูบ "เจ็บมากไหมคะคนดี..." เสียงกระซิบที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของพริมานุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับความเจ็บปวดทั้งหมดเมื่อครู่ ตกอยู่ที่หัวใจของเธอเอง "คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไมคะ?" รินรดาเค้นเสียงถามด้วยความไม่เข้าใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระกระโดดออกมานอกอก "เมื่อกี้คุณยัง... ยังเหยียบยยำความรู้สึกฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ?" "เพราะฉันเกลียดไงคะ..." พริมาตอบเสียงพร่า แววตาไหววับด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "เกลียดที่คุณทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้... เกลียดที่คุณทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนใจร้ายเพื่อจะปกป้องคุณจากคนพวกนี้... และที่สำคัญที่สุด..." นิ้วเรียวไล้ลงมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมารับสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความจริงจังขั้นสุด "ฉันเกลียดเวลาที่เห็นน้ำตาของคุณค่ะ... รินรดา" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัว ทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของทายาทมาเฟียสาว พยายามมองหาความเสแสร้งหรือการเยาะเย้ยถากถางแบบที่เคยเป็นมา... แต่มันไม่มีเลย มีเพียงแต่ความเวิ้งว้าง ความจริงจัง และประกายความรักที่ร้อนแรงระอุจนเธอแทบจะละลาย เพลิงอารมณ์ที่เคยปะทะกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่ มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้คนทั้งสองเข้าหากันอย่างไม่อาจต้านทาน ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันและระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบ ประตูห้องกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตบมือดังแปะๆ และน้ำเสียงเย้ยหยันที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ "โอ้โห... ภาพยนตร์รักโรแมนติกน้ำเน่าเรื่องนี้น่าประทับใจจริงๆ ค่ะคุณพริมา" ร่างสูงโปรดของ 'กันตภณ' อดีตคู่หมั้นหนุ่มเพลย์บอยผู้ประกาศตัวเป็นศัตรูหัวใจ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าคมคาย ในมือถือแก้วแชมเปญแกว่งไปมา เขากวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาสمเพชระคนท้าทาย "แต่เสียดายจังนะคะ... ที่คุณมัวแต่มาเล่นละครน้ำเน่าปกป้องผู้หญิงไร้ค่าคนนี้ จนไม่รู้เลยว่า... ตอนนี้หุ้นใหญ่ของตระกูลคุณ ถูกท่านพ่อของฉันกว้านซื้อไปจนหมดบริษัทแล้วค่ะ!" คำพูดประโยคเดียวจากปากของกันตภณราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางหัวใจ พริมาหน้าถอดสีทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ขณะที่รินรดากลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันไปสบตากับพริมาที่แววตาไหวระริกด้วยความตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิต! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความดาร์กเย้ายวนนี้ด้วยกันนะคะ