ปาร์ตี้เปิดตัว

กลิ่นไวน์แดงรสเลิศผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวลไปทั่วห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรู เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงคลอเบา ๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีอำพันที่ขับเน้นให้บรรยากาศของค่ำคืนนี้ดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน รินรดากำแก้วทรงสูงในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด สายตากราดมองเหล่าไฮโซและเซเลบริตี้แถวหน้าของเมืองไทยที่กำลังยืนจับกลุ่มหัวเราะต่อกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกสนาน ทว่าทุกสายตาที่เหลือบมองมายังเธอกลับไม่ได้เปี่ยมไปด้วยมิตรภาพ รอยยิ้มเคลือบยาพิษและเสียงซุบซิบนินทาที่ลอยมาเข้าหูเป็นระยะ ทำให้หญิงสาวรู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่กลางลานประหารที่ไร้ซึ่งทางหนี "ดูสิคะ นั่นน่ะเหรอคนที่คุณพริมาควงมาด้วยช่วงนี้... หน้าตาก็ธรรมดา ออกจะดูไร้หัวนอนปลายเท้าเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ไปใช้วิธีไหนถึงได้ปีกปายขึ้นมาถึงงานเลี้ยงระดับนี้ได้" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากกลุ่มคุณหนูตระกูลดังที่ยืนอยู่ไม่ไกล รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปเอาเรื่องให้รู้รอด แต่ทว่า... สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบลงบนเอวคอดกิ่วเสียก่อน ทำให้เธอต้องชะงัก "อย่าไปเสียเวลาลดตัวลงไปต่อปากต่อคำกับเศษฝุ่นพวกนั้นเลยค่ะ รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู พร้อมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวที่คุ้นเคยทำเอารินรดาขนลุกซู่ พริมาขยับเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงระหงในชุดราตรีสีดำสนิทแหวกสูงเผยให้เห็นเรียวขานวลเนียน ทายาทมาเฟียสาวกวาดสายตาคมกริบมองไปยังกลุ่มคนที่นินทาเมื่อครู่ด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่ากลับทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องรีบหลบสายตาและเดินหนีหายไปในฝูงชนทันที รินรดาหันขวับไปมองคนข้างกาย ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจ "คุณพริมาสนุกมากหรือไงคะที่เห็นฉันตกเป็นเป้าสายตาของคนพวกนั้น?" "สนุกเหรอคะ?" พริมาเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มร้ายกาจ "ไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลยค่ะ... ออกจะหงุดหงิดเสียด้วยซ้ำที่เห็นคนอื่นมอง 'ของของฉัน' ด้วยสายตาแบบนั้น" คำว่า 'ของของฉัน' กระแทกเข้ากลางใจรินรดาอย่างจัง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความดื้อรั้นที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาต่างหาก หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "ใครเป็นของๆ คุณกันคะ? อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย ฉันก็แค่... มาตามคำเชิญของคุณแก้เบื่อก็เท่านั้น" "ปากเก่งเสียจริงนะคะ..." พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นอายความดาร์กเย้ายวนแผ่ซ่านออกมาจากตัวหญิงสาวตระกูลมาเฟียจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ "แต่ระวังเถอะค่ะ ปากเก่งๆ แบบนี้... เดี๋ยวจะได้โดนฉันปิดปากเอาด้วยวิธีอื่น" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองร้อนฉุกขึ้นมาทันตาเห็น แม้จะรายล้อมไปด้วยผู้คนนับร้อย แต่ราวกับว่าโลกใบนี้เหลือเพียงแค่พวกเธอสองคนเท่านั้น ความตึงเครียดที่ผสมผสานความเย้ายวนทำให้รินรดาแทบจะละสายตาจากริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังขยับพูดไม่ได้เลย ทว่า ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นก็ถูกขัดจังหวะลงอย่างไม่ใยดี เมื่อเสียงปรบมือดังขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ดูอย่างไรก็ปลอมเปลือก "โอ้โห ภาพบาดตาบาดใจอะไรอย่างนี้ครับเนี่ย คุณพริมา... ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นมุมอ่อนโยนแบบนี้กับเขาด้วย" พริมาผละออกจากรินรดาช้าๆ สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเรียบเฉยเย่อหยิ่งดังเดิมในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวเข้ามาบังรินรดาไว้เล็กน้อยราวกับต้องการปกป้อง กลายๆ "มีธุระอะไรกับฉันไม่ทราบคะ 'ภาคิน' หรือว่างานที่บ่อนของคุณที่มาเก๊าเริ่มมีปัญหา จนต้องมาขอความช่วยเหลือจากฉันอีก?" ภาคินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองเลยผ่านไหล่ของพริมามาสบตากับรินรดาโดยตรง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "เปล่าหรอครับ... ผมแค่บังเอิญเห็นคุณพริมาพา 'ลูกนกตกยาก' เข้ามาในงานเลี้ยงตระกูลใหญ่ ก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้ว่า... คุณหนูตระกูลใหญ่คนนี้ จะรู้ความลับดำมืดอะไรของคุณพริมาเข้าหรือยัง" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นแปลบขึ้นมาในอก เธอมองหน้าภาคินสลับกับพริมาที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "คุณหมายความว่ายังไง?" รินรดาถามเสียงแข็ง ภาคินยิ้มกริ่ม ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด โน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สามคน ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "ก็หมายความว่า... ผู้หญิงที่คุณกำลังยืนเคียงข้างอยู่นี่ ไม่ใช่แค่นายหญิงมาเฟียธรรมดาหรอกนะครับคุณรินรดา แต่เธอคือคนสั่งเก็บพ่อแท้ๆ ของคุณเมื่อสามปีก่อนต่างหากล่ะครับ!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจในคืนที่ไร้พายุ รินรคารู้สึกหูอื้อตาลาย โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้าง แก้วไวน์ในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นแตกกระจาย เสียงของเหลวสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนปลายรองเท้า หญิงสาวหันขวับไปมองหน้าพริมาด้วยดวงเบิกกว้าง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด พริมาหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่คมไหวระริกด้วยความตระหนก มือเรียวยื่นออกไปหมายจะคว้าแขนรินรดาไว้ "รินรดา... ฟังฉันก่อนนะคะ เรื่องนี้มัน..." "อย่ามาแตะต้องฉัน!" รินรดาปัดมือพริมาออกอย่างแรง หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มด้วยความผิดหวังระคนแค้นเคือง เธอมองหน้าคนที่เพิ่งจะกระซิบคำหวานใส่หูเมื่อครู่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ที่คุณลากฉันมาที่นี่... เพื่อจะเยาะเย้ยฉันแบบนี้สินะคะคุณพริมา!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!